Tag: theologie

Dienen waar Hij ons leidt: wijkcentrum De Zaaier & een nieuwe gemeente

Dorothee Peres

Ik sloeg mijn bijbelse lesboek dicht en zei tegen het groepje 7 en 8-jarigen: “Zullen we nu samen bidden?” Prompt begonnen er verschillende kinderen door elkaar heen situaties te noemen waar ze gebed voor wilden vragen. “Tante, kunnen we bidden voor mijn zusje, want die is ziek”. “Tante, kun je ook weer bidden voor ome Zé, die zit nog steeds in de gevangenis.” Toen zei Ryan ineens: “Tante, mag ik vandaag ook hardop bidden? “Ja, natuurlijk mag dat!” Nog twee andere kids zeiden daarop enthousiast dat ze ook wilden bidden. Zo leuk om te zien hoe dit gebedsmoment met de jonge kids spontaan groeit en hoe ze er samen mee bezig zijn. We zaten op onze stoel in een kring en Ryan stond spontaan op en begon te bidden. Al snel liep hij één voor één al de andere kinderen af, terwijl hij zijn hand op hun hoofd legde en voor elk van hen bad. Één specifiek stukje van zijn gebed, dat hij bij elk kind steeds weer herhaalde, trok mijn aandacht in het bijzonder: “Here God, zorg dat er in het huis van … geen gebrek zal zijn aan eten, wilt U ze genoeg geven, dat ze nog geen graantje rijst te kort zullen komen…” Je krijgt veel van wat deze kids in hun dagelijkse leven meemaken mee door simpelweg goed naar ze te luisteren. Dit was zo´n moment! Het trof me enorm, dit simpele, maar eerlijke en diepgemeende gebed van kleine Ryan van 7. Ik moest mijn tranen wegslikken voordat ik zelf het gebedsmoment met hen kon afronden.

Wijkcentrum perikelen

Het werk met de kids binnen wijkcentrum De Zaaier draait volop en we hebben in de afgelopen maanden van alles meegemaakt. Van ruziënde tienermeiden en verdeeldheid in de groep; schade aan ons dak omdat een deel van het dak van de buren tijdens een flinke windhoos bovenop het wijkcentrum terecht kwam; een kleine, grijze muis die onze keuken wekenlang onveilig maakte (we hebben heel wat afgelachen in onze wanhopige pogingen om van “Little Mouse” af te komen), tot de moeilijke beslissing om één van de gezinnetjes die we al jarenlang kennen en begeleiden aan te geven bij de kinderbescherming vanwege mishandeling van de kinderen. Maar er waren ook veel mooie dingen, zoals tieners die na het jaarlijkse tienerkamp in juli oprecht interesse begonnen te tonen in de Bijbel en dieper wilden gaan, waarop we spontaan begonnen zijn met speciale tienerbijbelstudies op de zaterdagmiddag. Of het daguitje met zo´n 20 5-8 jarigen begin deze maand, wat hebben we genoten van hun blijdschap en enthousiasme. Hen zien genieten van een zorgeloze dag in de zon is toch één van de mooiste dingen die er zijn!

Daguitje met de jongste groep

Ook hebben we samen als team genoten van de viering van het 15-jarig bestaan van het wijkcentrum; een klein feestje, in besloten kring, maar met veel bijzondere momenten. We namen echt even de tijd om samen de Heer te danken voor zovele zegeningen in al die jaren, deelden waardevolle herinneringen met elkaar, vertelden de nieuwe werkers over zoveel moois dat we de Heer zagen doen in die beginjaren, keken samen naar oude foto´s en spraken onze dank, bewondering en erkenning uit ook naar elkaar als teamleden en medewerkers in eenzelfde missie, Het werd een hele waardevolle avond!

Kinderkamp 2024: hoe landt God in jouw hart?

Dit jaar besloten we om maar 1 kamp te organiseren in plaats van de gebruikelijke twee. Zodoende voegden we beide leeftijdsgroepen (9-11 jarigen & tieners 12+) bij elkaar en maakten er één groot, vierdaags kamp van, zoals gebruikelijk in de bush een eind buiten de stad. Het werden mooie dagen vol zon, sport & spel, bijbelstudies en vriendschap. Het thema was dit jaar de gelijkenis van de zaaier en we praatten met de tieners over hoe het gesteld was met de grond van hun hart. Ze hebben het goede nieuws over God´s redding en nieuw leven in Hem gehoord… Wat doen ze ermee? Hoe landt het in hun hart? In hoeverre zijn ze bereid om werkelijk Jezus volledig te volgen en wat houdt hen misschien tegen of maakt het moeilijk om die stap te zetten. Dit kunnen verleidingen zijn, dingen die in onze ogen belangrijker zijn en waar we zelf voor kiezen, maar het kunnen ook dingen zijn waar we niet voor gekozen hebben, dingen die ons zijn overkomen of ons zijn aangedaan en die ons pijn hebben gedaan, waardoor het ineens een heel stukje moeilijker is om God te geloven, te vertrouwen, te willen volgen. God begrijpt dit best, mochten we hen vertellen, Hij kent je hart en weet wat je met je meedraagt en welke obstakels en muren er misschien wel in je hart zijn. Hij is geduldig en liefdevol en Hij wil je stukje bij beetje helpen om de weg naar Hem te vinden en om die muren, obstakels en pijn te veranderen in een hart dat vrij is, dat vrede en blijdschap kent en Hem vertrouwt en liefheeft. Caio en ik waren verantwoordelijk voor één van de drie groepjes kids en we hebben mooie, diepe gesprekken met hen kunnen voeren tijdens onze momenten van bijbelstudie.

Over losse stukjes en een nieuwe gemeente

Een grote verandering in de afgelopen maanden waar we jullie graag wat meer over willen vertellen, is onze overstap naar een andere gemeente. Dit komt voor jullie misschien wel een beetje uit de lucht vallen, maar voor ons is dit een lang proces geweest en een beslissing die we al langere tijd aan zagen komen. Nu de kogel echt door de kerk is, vertellen we jullie graag meer over onze beweegredenen achter deze beslissing en hoe we de Heer aan het werk zien in dit alles. Omdat onze switch alles te maken heeft met Caio´s betrokkenheid en actieve rol binnen deze nieuwe gemeente, heb ik hem gevraagd om zijn gedachten over deze stap eens op te schrijven. Hieronder volgt zijn verhaal:

“We waren onlangs teruggekeerd van de basis van Jeugd met een Opdracht in Belo Horizonte (2009). Daar stond ons hele leven in het teken van zendingswerk en hulpverlening aan kinderen in sociaal kwetsbare situaties. Hier, in São Paulo, zouden de dingen anders zijn. We waren weer “thuis”, dicht bij mijn familie en de gemeente die mij gevormd had in mijn wandel als christen. Ik zou ongetwijfeld betrokken raken bij een of andere bediening in de gemeente, terwijl ik aan mijn theologische studie begon en we samen als zendelingen bij ABBA gingen werken met sociaal kwetsbare kinderen. Hier in São Paulo was onze wereld veel groter en meer gefragmenteerd. Er waren veel verschillende dingen die onze aandacht vereisten, naast natuurlijk onze persoonlijke relatie, ons huwelijk. Familie, gemeente, zendingswerk en studie. Hoewel al deze dingen wel iets met elkaar gemeen hadden, overheerste er toch een gevoel van verdeeldheid en niet van eenheid. Vooral voor mij (Caio) was dit gevoel sterk, alsof er in elk van deze dingen een klein stukje van mij zat, maar deze kleine stukjes bestonden gescheiden van elkaar, ze lagen verspreid. Mijn zendingswerk sloot niet echt goed aan bij mijn rol binnen de gemeente; mijn rol binnen de gemeente ging voor mijn gevoel niet helemaal goed samen met mijn theologische studie; mijn theologische studie had weinig raakvlak met mijn werk met kinderen op het zendingsveld. Dit weerhield mij er natuurlijk niet van om te proberen al deze verspreide stukjes bij elkaar te brengen. Soms werkte dit, soms niet. Het probleem was niet, en is nog steeds niet, hoe ik elk van deze stukjes met elkaar in verband breng, maar hoe elk van deze stukjes tot een omgeving behoort die de andere contexten waar ik ook deel van uitmaak niet kent. Gemeente, zendingswerk met kinderen en de theologisch academische wereld zijn onbekenden voor elkaar, en voelen zich vaak ongemakkelijk in elkaars aanwezigheid. Helaas leidde deze vervreemding ertoe dat we als gezin al enkele malen een overstap maakten naar een andere gemeente hier in São Paulo. Sinds 2009, toen we terugkwamen uit Belo Horizonte, zijn we al deel geweest van drie verschillende gemeentes.

Gelukkig vonden we binnen onze zendingsorganisatie ABBA gedurende een groot deel van die tijd onze geloofsfamilie, met wie we ons hele leven deelden. Voor mij in het bijzonder diende ABBA niet alleen als mijn geloofsfamilie, maar het was ook de plek waar ik me het meest compleet voelde en waar ik de meeste openheid vond om mijn verschillende kleine stukjes samen te laten komen. Maar omdat ABBA een zendingsorganisatie is zat er duidelijk een grens aan de mate waarin ik mijn specifieke bediening, met zoveel verschillende kanten en fragmenten, volledig kon uitvoeren.

Ik wist dat deze losse stukjes wel degelijk iets compleets zouden kunnen vormen. Als dat zou gebeuren, zou het niet alleen iets zijn dat mij voldoening zou schenken, maar het zou ook mooi, krachtig en relevant zijn. Mijn werk met kinderen op het zendingsveld is altijd een inspiratie geweest voor mijn theologische studies en mijn boodschap aan de gemeente en de academische wereld. Op dezelfde manier heb ik mijn academische studies altijd gezien als onderdeel van een bediening gericht op het opbouwen van Gods gemeente en het zendingswerk met kinderen. En op zijn beurt is mijn gemeenteleven een belangrijk fundament voor mijn zendingswerk met kinderen en voor mijn academisch onderzoek en schrijven. Maar waar zou ik volledig kunnen zijn wie ik ben en een bediening kunnen uitoefenen die elk van mijn losse stukjes integreert? Deze vraag en dit gevoel van een gefragmenteerd leven, hebben mij tijdens al deze jaren op het zendingsveld vele malen bezig gehouden. In de afgelopen jaren, naarmate de focus op academische studie steeds duidelijker en serieuzer werd, leken de mogelijkheden om een directe bijdrage te leveren aan een plaatselijke gemeente en zendingswerk in mijn ogen steeds lastiger te worden.

Maar sinds een paar maanden ziet het er allemaal een beetje anders uit! Ik heb na hele lange tijd eindelijk het gevoel dat de verschillende stukjes en kanten in mij samen beginnen te komen en iets compleets, moois, krachtigs en relevants beginnen te vormen. Sinds eind vorig jaar begonnen we als gezin toenadering te zoeken tot een andere, plaatselijke gemeente. Een stel vrienden van ons maakt al jarenlang deel uit van deze gemeente en toen wij in 2018 terugkwamen uit Nederland, nodigden zij mij uit om een keer te preken in een dienst in deze gemeente. Blijkbaar was dit een positieve ervaring, want sindsdien nodigden ze me minstens drie keer per jaar uit om te preken. Zodoende bouwden we in de afgelopen jaren een zekere band op met deze gemeente. Het is een (voor Braziliaanse begrippen) al wat oudere gemeente, iets meer dan vijftig jaar oud, maar die altijd relatief klein is gebleven; heel hecht en eensgezind, maar inmiddels wel wat verouderd. Na de pandemie verslechterde deze situatie en begon de gemeenteleiding na te denken over hoe ze meer aandacht aan kinderen konden besteden om de gemeente te verjongen. Omdat ze mijn academische achtergrond en mijn ervaring op het zendingsveld met kinderen in kwetsbare situaties kenden, benaderde de gemeenteleiding mij om over deze situatie te praten. Na een aantal gesprekken beseften zowel de gemeenteleiding, als Dorothee en ik, dat er iets interessants voor ons lag wat de moeite waard was.

Sinds begin augustus zijn we officieel overgestapt naar de “Gemeenschap van Jezus” hier in het zuiden van São Paulo. Ik ben verantwoordelijk voor iets waarvan ik nooit had gedacht dat het op mijn weg zou komen, maar waarin mijn verschillende kanten juist op een eenvoudige en unieke manier bij elkaar komen, zonder grootse plannen, maar toch heel relevant. Binnen de gemeente “Comunidade de Jesus” ben ik verantwoordelijk voor het produceren van het lesmateriaal dat gebruikt wordt in de zondagsschool voor kinderen. In samenwerking met een hele lieve, ervaren, creatieve en behulpzame al oudere mevrouw uit de gemeente, ben ik bezig het bijbelse lesmateriaal te schrijven en activiteiten te plannen die de zondagschoolmedewerkers vervolgens kunnen gebruiken om zich voor te bereiden en les te geven aan de kinderen. Het was mooi om te zien hoe er een collectieve beweging ontstond in de gemeente om bij te dragen aan deze bediening met kinderen, die voorheen nauwelijks bestond. Meerdere mensen gaven aan zondagschool te willen draaien nu er het vooruitzicht was op goed gestructureerd lesmateriaal. We hebben nu een groot team vrijwilligers met mensen van allerlei leeftijden. We hebben ook een kleine, maar relevante, toename gezien in het aantal kinderen dat naar de gemeente komt. Het lesmateriaal dat ik produceer heeft als doel het onderwijzen en toerusten van de medewerkers, zodoende is het dus een vorm van theologisch onderwijs gericht op de opbouw van de gemeente zelf. Maar het uiteindelijke doel van dit materiaal is om kinderen te bereiken en hen te vormen in hun geloofswandel. Op een hele mooie manier kwamen zo mijn academische kant, mijn zendingswerk met sociaal kwetsbare kinderen en mijn stukje betrokkenheid bij Gods gemeente samen.

Zondagschool in onze nieuwe gemeente

Een belangrijk onderdeel van deze stap om een actieve rol te spelen in deze gemeente is voor mij de manier waarop ze ons als gezin hebben verwelkomd. Ze zijn zich bewust van onze realiteit als gezin, met ons verhaal rondom adoptie en de speciale behoeften van onze kinderen. We ervaren duidelijk dat er aandacht en zorg is vanuit de gemeenschap voor ons welzijn als gezin. Onze bediening op het zendingsveld met kinderen in nood wordt gewaardeerd en vormt een bron van belangstelling voor velen in de gemeente. Ook mijn academische bediening en studie wordt op veel manieren gewaardeerd en aangemoedigd. Het is misschien wel de eerste keer dat ik dit ervaar in een Braziliaanse gemeente. Een goed voorbeeld hiervan is het feit dat dit de eerste en enige Braziliaanse gemeente is die heeft besloten in ons als gezin te investeren en ons ook financieel te ondersteunen.

Mijn roeping is een leven in zending, of ik nu werk onder kinderen in nood bij ABBA, academisch onderzoek doe en boeken schrijf, of preek en materiaal produceer voor de gemeente. Op dezelfde manier zijn er binnen de “Gemeenschap van Jezus” geen betaalde functies, en functioneert de gemeente op volledig vrijwillige basis. De financiële steun die zij ons hebben aangeboden is dus geen loon voor mijn werk binnen de gemeente, maar een manier om onze bediening als gezin te waarderen en te ondersteunen; zowel mijn academische activiteiten, mijn werk online, als ook Dorothee´s werk in wijkcentrum De Zaaier. De “Gemeenschap van Jezus” is, zodoende, een plek waar mijn verschillende stukjes eindelijk samenkomen, betekenis krijgen voor andere mensen en gewaardeerd worden. Wanneer een gemeente werkelijk een weerspiegeling is van Gods liefde, zorg en gastvrijheid, dan is ze in staat onze innerlijke, losse stukjes samen te brengen en wanneer we onszelf openstellen, worden we met anderen samengevoegd als kleine stukjes in Gods grote gezin. Dit is nog maar het begin, maar het is een hoopvol begin voor mij, voor ons gezin en voor de gemeente. Er staat veel te gebeuren. Moge de Heer al onze losse, innerlijke stukjes samenbrengen in het Lichaam van Christus dat gebroken werd, zodat wij in Hem verenigd konden worden.”

Mikael is 10!

Mikael werd afgelopen juni al 10 jaar en dat hebben we uitgebreid gevierd! Het werd een mooie dag met als hoogtepunten een rondleiding door het voetbalstadion van zijn favoriete voetbalteam samen met papa en de komst van twee jonge katjes, Tom en Nico, als verjaardagscadeau!

Twee weekjes Nederland!

In augustus was ik voor een kleine twee weken in Nederland om tijd door te brengen met mijn moeder die toen net een operatie aan haar heup achter de rug had. We hebben volop genoten van de mooie dagen samen! Heerlijk om even eruit te kunnen en te genieten van al het leuks, moois en goeds dat Nederland te bieden heeft. Het was ook erg leuk om een heel aantal van jullie kort te kunnen ontmoeten!

We zijn dankbaar voor jullie betrokkenheid, gebed en trouwe ondersteuning!

Lieve groetjes en veel zegen vanuit São Paulo,

Caio, Dorothee, Mikael & Ruth

Over geloof, gebed, liefde, acceptatie en een bijbelcommentaar

Dorothee Peres

Het is half 10 in de ochtend en ik loop de trap op naar de bovenste verdieping van wijkcentrum De Zaaier, waar de drukte en het stemgeluid van zo´n 25 kids me al tegemoet komen. De deuren van het wijkcentrum zijn net open en dat betekent dat de kids nu in de grote bovenruimte hun ontbijt krijgen. Zodra ik boven kom, hoor ik één van de tienermeisjes roepen: “Tante Dot, kom hier zitten!” Het is Amanda*, een 12 jarig meisje dat sinds anderhalf jaar meedraait in het programma van wijkcentrum De Zaaier. En opeens raakt het me: ze roept me uit zichzelf, met een glimlach op haar gezicht, om bij haar aan tafel te komen zitten! Dit is een heel ander meisje dan anderhalf jaar geleden: je moet weten dat Amanda vorig jaar haar moeder is verloren aan kanker en ze, precies rond die tijd, naar het wijkcentrum begon te komen. Ze was een heel gesloten, depressief meisje waar we allemaal zorgen om hadden. Ze kwam wel elke dag, maar zat altijd alleen in een hoek, sprak met niemand en een glimlach zag je al helemaal niet… Nu, anderhalf jaar later, zien we Amanda opbloeien! Stukje bij beetje hebben we haar voor ons kunnen winnen en nu merken we dat ze zich veilig voelt, gezien voelt en dat heeft mooie effecten: ze zit met anderen rond de tafels, praat en lacht volop en heeft een paar goede vriendschappen opgebouwt in de afgelopen paar maanden. Wat een verandering, wat is God goed! Amanda is misschien wel ons duidelijkste voorbeeld op dit moment van wat werkelijke aandacht, liefde en acceptatie kan doen, maar er zijn veel meer kinderen en tieners waarin we gaandeweg de verschillen merken en met wie onze relaties zich steeds verder verdiepen. Zo mooi om te zien! We bidden dat ze in de uurtjes dat ze bij ons over de vloer komen, mogen gaan ontdekken dat de bron van deze liefde en acceptatie die ze ervaren binnen het wijkcentrum God zelf is. Dat Hij degene is die hen liefheeft, hoop wil geven en dat Hij een plan heeft met en voor hen dat goed en betrouwbaar is. We wijzen hen daar voortdurend op en bidden dat de zaadjes die we zaaien mogen gaan groeien.

* Fictieve naam

Therapie

Amanda is ook één van de kids die wekelijks therapie doet bij Karina, de christelijke psychologe die part-time meedraait in ons team. Een tijdje terug heb ik jullie al eens iets verteld over Karina en ons verlangen om psychologische hulp en begeleiding te kunnen bieden aan kinderen en ook moeders die dit hard nodig hebben. Karina draait nu twee middagen in de week mee in het wijkcentrum en na een klein jaartje is het gaaf om de positieve resultaten te zien van met name een paar van de tienermeiden die wekelijkse therapie-sessies doen. Ze kijken de hele week uit naar hun tijd met Karina en kunnen bij haar echt hun ei kwijt. Eén van de moeders bedankte ons onlangs onder tranen, omdat ze zo´n groot, positief verschil ziet in haar dochter. Zo mooi! Maar we komen ook gesloten deuren en verharde harten tegen in dit proces: moeders met zulke zware verslavingsproblematiek en bindingen met occultisme, dat ze niet in staat zijn om door te zetten en onze hulp uiteindelijk afslaan of links laten liggen. Zo jammer is dat… We merken dat onze strijd vaak veel verder gaat dan fysieke of emotionele nood, dat we te maken hebben met sterke invloeden en bindingen vanuit de geestelijke wereld. De intensiteit van die geestelijke strijd zorgt ervoor dat we ons soms best wel eens zwaar en uitgeput voelen. Bidt dat de Heer ons steeds opnieuw kracht geeft, dat we de lasten & zorgen werkelijk afleggen bij Hem en dat Hij ons onderscheidingsvermogen geeft en ons leert hoe we moeten omgaan met deze heftige, geestelijke strijd.

Kinderbijbelclub

Wat kan het dan soms verfrissend zijn om bijbelles te geven aan de kleine kids van 7 en 8 jaar. Jonge kinderen zijn vaak zo ontvankelijk en simpel in hun geloof, zo bijzonder om te zien! Ze groeien op in een vreselijk harde en vaak onrechtvaardige omgeving, maken op jonge leeftijd al zoveel narigheid mee, maar als we samen praten over al die dingen, kunnen ze op een hele simpele manier en vol geloof zeggen: “Tante, kunnen we hiervoor bidden?” In de afgelopen maanden, steeds als ik na het bijbelverhaal zeg “We gaan nu bidden…”, staan meerdere kids spontaan op van hun stoel, draaien zich om en gaan geknield voor hun stoeltje zitten voor onze gebedstijd. Een aantal weken geleden, vroeg één van de meisjes of we elkaar allemaal een hand mochten geven om zo samen te bidden. Het is zo mooi om te zien dat deze initiatieven vanuit de groep zelf komen en dat de kids met zulke simpele gebaren laten zien dat ze begrijpen dat God machtig is en dat Hij naar ons luistert. De saamhorigheid in de groep is op deze momenten ontroerend om te zien.

Ik herinner me een ochtend, al een tijdje terug, dat het bijbelverhaal ging over Paulus´ bekering en we praatten over hoe God in staat is zelfs het meest verharde hart te bereiken en veranderen. Dat kunnen ze goed verbinden aan hun eigen leefomgeving en er kwamen allerlei verhalen los over drugsdealers, criminelen en ook (stief)vaders en ooms die hun vrouw en kinderen mishandelen en drugs gebruiken etc. We hebben samen kunnen bidden voor deze mensen die specifiek in hun gedachten kwamen en God gevraagd om hun harten te bereiken en veranderen net zoals Hij deed met Paulus. Dit is een van de dingen die mij het meeste aan mijn hart gaan in mijn gesprekken met de kinderen: ze beleven zoveel narigheid binnen hun gezinnen qua huiselijk geweld, verslaving en de consequenties daarvan. Ze brengen dit voortdurend naar voren als gebedspunt. Bidden jullie mee hiervoor? Bidt specifiek voor Samuel´s vader en Enzo´s stiefvader.

Kinderkamp

In september hebben we het kinderkamp kunnen houden voor de groep 9-11 jarigen. Het werden een paar mooie dagen samen! Je vind een kleine indruk hiervan in onderstaande video.

Daguitje

Ook de jongste groep kids heeft elk jaar een uitje. Een paar weken geleden genoten we samen met hen van een heerlijk dagje zwemmen, eten en spelletjes doen. Het was een succes!

Bijbelcommentaar Numeri

Caio is inmiddels bijna klaar met het schrijven van het bijbelcommentaar op het boek Numeri. Het manuscript moet uiterlijk volgende week opgestuurd worden. Ik heb hem gevraagd zijn gedachten over dit project eens op papier te zetten, hier volgt zijn relaas:

“Ik zat op mijn fiets richting huis, helemaal blij met de tas vol boeken die aan mijn stuur hing. In 2007, toen we nog in Belo Horizonte woonden en bij Jeugd met een Opdracht werkten, begon ik me serieus toe te wijden aan het lezen en bestuderen van de Bijbel. Ik wist op dat moment, dat ik goede kwaliteit studiemateriaal nodig had om de bijbelse tekst beter te kunnen begrijpen. Een logische stap in dit proces was het aanschaffen van bijbelse commentaren, van die boeken die de bijbelse tekst vers voor vers uitleggen. Toen de kans zich voordeed om wat boeken te kunnen kopen, besloot ik om een hele serie bijbelcommentaar op het nieuwe testament aan te schaffen, 20 boeken die nu in een tas aan mijn stuur hingen.

Deze serie bijbelcommentaren werd al jaren geleden vertaald naar het Portugees en hier in Brazilië uitgegeven. De originele versie, in het Engels, werd uitgegeven door InterVarsity Press in the United Kingdom en staat bekend als de Tyndale Commentary Series. Het werk aan de serie begon rond 1960, hij is geschreven door een aantal van de beste Christelijke theologen en experts en richt zich met name op Christelijke voorgangers en dominees. Het werd één van de meest populaire series bijbelcommentaren, wat ertoe leidde dat hij al rond 1980 werd vertaald en uitgegeven hier in Brazilië.

Dit stukje achtergrond helpt misschien om te begrijpen wat ik voelde toen we in 2022 op verlof waren in Nederland en ik de uitnodiging kreeg om mee te schrijven aan de nieuwe editie van het bijbelcommentaar op het boek Numeri van de Tyndale Commentary Series. Er vloog van alles door me heen: blijdschap, enthousiasme, angst, dankbaarheid. Nu, anderhalf jaar later en vele duizenden gelezen en geschreven woorden verder, staan Peter Altmann (samen met wie ik co-auteur ben) en ik bijna op het punt het manuscript af te ronden en op te sturen naar InterVarsity Press. Dit was het langste schrijfproces waar ik tot nu toe aan meegewerkt heb. Er waren vele momenten van blijdschap en enthousiasme om de nieuwe ontdekkingen, en ook voldoening bij het afronden van elk hoofdstuk. Maar er waren ook genoeg momenten van onzekerheid, stress, moeheid en frustratie. Een voortdurend gevoel van wantrouwen met betrekking tot mijn capaciteiten om deze grote taak goed te kunnen volbrengen. Daarnaast worstel ik regelmatig met de vraag wat de waarde is van dit intellectuele werk wanneer ik kijk naar de vele concrete noden die er zijn in de wereld om ons heen, in Brazilië, in de krottenwijken van São Paulo, in de straten rondom wijkcentrum De Zaaier.

Maar als ik terugdenk aan dat moment, in 2007, blij onderweg naar huis met die tas vol bijbelcommentaren, dan geeft dat me een nieuw perspectief op wat ik vandaag de dag doe als werk en bediening. Ik heb de unieke kans om duizenden voorgangers te helpen de bijbelse tekst beter te begrijpen. Deze ondersteuning van voorgangers, heeft uiteindelijk ook effect op duizenden mensen in allerlei gemeentes. Maar voor mij gaat dit intelectuele werk veel verder dan alleen het uitleggen van de bijbelse tekst aan voorgangers en andere geïnteresserden. De ervaringen op het zendingsveld van die blije jongen met die tas boeken aan z´n fietsstuur, zijn gedeelde dagelijkse leven met kinderen en tieners van de straat en uit de krottenwijken van São Paulo, motiveren en dwingen me ertoe om anderen altijd uit te nodigen en uit te dagen tot een leven in overeenstemming met Gods missie in deze wereld, in samenwerking met Hem.  Wie weet zal er op een dag een andere jongeman blij onderweg zijn naar huis, met het nieuwe Numeri bijbelcommentaar in handen, die zich geroepen zal voelen door God om een ander leven te leiden, een leven toegewijd aan Hem, om Zijn afspiegeling te zijn en om te zien naar de meest kwetsbaren in deze wereld.”

Bedankt!

Zo aan het einde van het jaar willen we jullie enorm bedanken voor jullie trouwe ondersteuning, betrokkenheid en gebed voor ons en ons werk. Zonder jullie support zou ons werk hier niet mogelijk zijn, daar zijn we ons heel goed van bewust en we danken de Heer voor een ieder van jullie!

We wensen jullie hele fijne Kerstdagen & een gezegend nieuwjaar!

Lieve groetjes vanuit een zomers São Paulo,

Caio, Dorothee, Mikael & Ruth

Ruth vierde in november haar zesde verjaardag!

Mikael veroverde de oranje band in zijn JiuJitsu lessen!

American pancakes bakken met de tienermeiden! Smullen!

Een nieuw huis, een nieuw jaar en nieuwe uitdagingen

Dorothee Peres

We wonen inmiddels alweer ruim drie maanden in ons nieuwe huis en voelen ons hier nu al goed thuis. We hebben een hele drukke, chaotische paar maanden achter de rug met de verbouwing en het inrichten, verven en opknappen van ons huis. Inmiddels is de verbouwing binnenshuis af. Er moet hier en daar nog een deur, plint en muur geverfd worden en er ontbreken nog wat finishing touches, maar het voelt nu wel al echt meer af. Buitenhuis is er nog een hele hoop te doen! De buitenkant van het huis is jarenlang verwaarloosd en het wordt een lange termijn plan om dat stukje bij beetje helemaal op te knappen. Echt klaar zijn we dus nog lang niet ;0) Maar wat genieten we van de ruimte, de achtertuin en een licht, open huis, allemaal zo anders dan ons vorige plekje.

We zijn de Heer zo dankbaar dat deze verhuizing mogelijk was en we hopen dat we er met de tijd een fijne plek van kunnen maken niet alleen voor ons eigen gezin, maar ook voor anderen om ons heen. Wat is er nu mooier dan je eigen plek, leven en tijd te mogen delen met anderen en waardevolle momenten en relaties op te bouwen door middel van een gedeelde maaltijd, gastvrijheid en een goed gesprek?! Dit is echt iets dat ons hart heeft. Ik denk dat wanneer God ons iets geeft, dit altijd met de intentie is om het ook weer verder te geven, uit te delen en zo tot zegen te zijn voor anderen. Zo willen we graag kijken naar dit nieuwe thuis dat we van Hem gekregen hebben.

Vooruitgang in de achtertuin: zwembad weg, gras erin. De jongens hebben hard gewerkt!

Middenin deze drukke periode hebben we ook nog mogen genieten van oma die in januari voor een maand hier naartoe kwam vanuit Nederland. Nu Joseline, mijn jongere zus, in een andere staat van Brazilië woont, een heel eind verderop, verdelen we de tijd met oma onder elkaar en zodoende hadden wij zo´n twee kostbare weken met oma hier in São Paulo. We hebben genoten van de tijd samen, het spelen met oma, samen naar het strand en natuurlijk ging oma ook hier en daar nog even meehelpen met het opknappen van het huis.

Begin februari begon hier het nieuwe schooljaar en daarmee begint voor ons ook altijd weer het normale dagritme qua werk & ministry. Mikael is begonnen aan groep 5 en Ruth zit nu in groep 1. Ze gaan allebei met heel veel plezier naar school, iets waar we erg dankbaar voor zijn, en kunnen dat nu lopend doen, want we wonen in dezelfde straat als de school, lekker praktisch dus! Mikael kan inmiddels aardig lezen, maar hij geeft duidelijk de voorkeur aan rekenen. Hij is een hele sportieve jongen en geniet van zijn wekelijkse zaalvoetbal en jiu jitsu lessen. In het weekend is hij regelmatig te vinden op een indoor skatebaan samen met papa.

Ruth is dol op kleien en waterverven, maar het allerliefste speelt ze met haar grote broer. Ze houdt heel erg van muziek en vindt elk instrument waar ze maar aan kan komen reuze interessant. Op zondagochtend is ze altijd helemaal in haar sas dat we naar de dienst in de gemeente gaan, want daar staat een “echte piano” in de gang waar ze dan op mag spelen, het hoogtepunt van haar week!

Begin februari ging ook het programma van wijkcentrum De Zaaier weer van start. We zijn nu weer 4 dagen in de week open en werken met een vaste groep van zo´n 70 kinderen en tieners, verdeeld over een ochtend en middag groep. Op dinsdags ben ik altijd te vinden in het wijkcentrum, waar ik me momenteel vooral bezighoud met de bijlessen lezen & schrijven voor de jongste groep kinderen van 5-8 jaar. We hebben in het afgelopen half jaar samen hard gewerkt aan het leren van de klinkers, medeklinkers en eerste woordjes en het is leuk om hun voortuitgang te zien. Sinds een aantal weken hebben we er een nieuwe vrijwilligster bij in ons team, die zich specifiek richt op bijlessen voor de wat oudere kinderen tussen de 8 en 12 jaar. Heel fijn, want we merken dat ook veel van de al wat oudere kinderen en tieners flink moeite hebben of achterlopen qua alfabetisering. We hopen dat we zo stukje bij beetje samen alle kinderen en tieners extra ondersteuning kunnen bieden waar dat nodig blijkt te zijn.

Operatie schoolmateriaal: In februari, aan het begin van het nieuwe schooljaar, hebben we alle kinderen & tieners weer kunnen voorzien van een tasje met basic schoolspullen.

Operatie Schoolmateriaal 2022

Caio is ondertussen druk met al zijn verschillende taken en verantwoordelijkheden op het gebied van studie, schrijven en onderwijs. Vanuit onze nieuwe gemeente kwam al snel de uitnodiging aan hem om bijbelstudies voor te bereiden en bijbelse les te geven aan de jongeren (18+ groep). De jeugdvoorganger van de gemeente is een goeie vriend van Caio (ze hebben samen theologie gedaan en bovendien zijn hij en zijn vrouw de nieuwe eigenaren van ons oude huis) en het is heel leuk om te zien hoe ze samen optrekken, elkaar scherp houden en allebei hun gaven en talenten inzetten binnen deze gemeente en met name onder de jeugd. Caio geeft nu dus een hele serie bijbelstudies over ethiek in het oude testament en samen proberen we stukje bij beetje steeds meer connecties te maken en vriendschappen op te bouwen binnen deze voor ons nieuwe gemeente. Daarnaast wordt hij regelmatig uitgenodigd om te spreken in andere gemeentes, soms in de zondagse dienst, andere keren een (kleine serie) bijbelstudie(s), soms ter plekke en soms ook wel via Zoom. Het is leuk om op deze manier verschillende gemeentes, kleine stukjes van Gods grote gemeente op verschillende plaatsen, een beetje te leren kennen; dit verruimt onze blik en zorgt voor leuke contacten en zegen over en weer. Soms gaan we als gezinnetje mee met papa en ook voor onze kinderen zijn dit mooie kansen om te zien hoe kleurrijk en veelzijdig Gods koninkrijk is.

Een paar maanden geleden al werd Caio benaderd vanuit drie verschillende christelijke boekuitgeverijen hier in Brazilië die interesse hebben in het publiceren van zijn werk. Inmiddels heeft hij een paar weken geleden zijn eerste contract getekend voor het schrijven van een boek over “onze ethische verantwoordelijkheid in het omzien naar de armen vanuit het perspectief van de offerdienst in Leviticus”. Het boek is gebaseerd op een vierdelige serie theologische lessen die hij eerder dit jaar mocht geven in een grote baptistengemeente hier in de stad. Hij staat nu dus voor de grote uitdaging om zijn eerste daadwerkelijke boek te schrijven! Hij is in gesprek met een tweede uitgeverij die hem graag als één van hun “vaste” auteurs wil hebben, wat echt gaat om een meer lange termijn plan, maar hij moet even goed kijken wat haalbaar is en een concrete planning maken. Er zitten tenslotte maar 24 uur in een dag! We zijn benieuwd hoe dit zich verder zal ontwikkelen en hij is erg blij met deze mooie kansen om zijn steentje bij te dragen.

Wij hopen in juli voor een maand op verlof te komen naar Nederland en daar zien we al erg naar uit! Mocht je het leuk vinden ons te ontmoeten of uit te nodigen om wat over ons werk & leven in Brazilië te vertellen in je gemeente, jeugdgroep, huiskring etc., neem gerust contact met ons op (email: dot_wop@hotmail.com), dit vinden we altijd erg leuk! We hopen velen van jullie dan te zien!

Lieve groetjes uit São Paulo!

Logeren bij Joseline & Bruno (zus & zwager) in het binnenland van Brazilië!
Genieten van mooi Brazilië!
Neefjes & nichtje

Hectische tijden

Dorothee Peres

Nog net op de valreep van het nieuwe jaar delen we graag weer een update met jullie. We zitten momenteel middenin een hele drukke, chaotische tijd in verband met onze verhuizing en verbouwing van het nieuwe huis. Midden november zijn we vertrokken uit ons oude huis en hebben we de sleutels aan de nieuwe eigenaars (vrienden van ons) overhandigd om vervolgens tijdelijk in te trekken bij Caio´s ouders die een kwartiertje rijden verderop wonen. We hebben al onze spullen en meubels opgeslagen in ons nieuwe huis en zijn ondertussen al ruim 8 weken druk aan het werk met de verbouwing van het huis. Er komt een hele hoop bij kijken en het werk vlot niet altijd precies zoals we zouden willen, het is een hele uitdaging en we moeten lange adem hebben. We zijn nu zover dat het einde van de verbouwing binnenshuis in zicht is, daarna volgt er nog heel wat werk aan de buitenkant en in de achtertuin.

Verhuisdag

Verbouwing

We hadden eigenlijk gepland om met de kerstdagen nog bij Caio´s ouders te verblijven, maar toen Caio´s broer ineens positief testte voor Corona, vielen alle plannen in het water en hebben we besloten om een aantal dagen in quarantaine te verblijven, wat inhield dat we ineens halsoverkop naar een half-af huis verhuisden! We wonen nu al een klein weekje in ons nieuwe huis en het bevalt ons goed, ook al zitten we nog wel tijdelijk een beetje in de troep. Stukje bij beetje wordt het steeds meer ons nieuwe thuis. Onze Kerst voelde dit jaar dus wel een beetje vreemd: in quarantaine, zonder familie en in een half-af huis. Maar we hebben er met z´n viertjes gewoon maar geprobeerd wat van te maken. We hopen dat jullie, ondanks de Corona perikelen en beperkende maatregelen, toch ook fijne feestdagen gehad hebben!

Bij opa & oma thuis…

Ons nieuwe thuis, nu nog half af…

Temidden van al deze drukte is Caio in november ook nog op reis geweest naar Amerika. De reis ging uiteindelijk echt door en hij heeft een hele goede tijd gehad! Hij was ruim 10 dagen in Amerika om twee verschillende theologische conferenties bij te wonen en drie academische papers te presenteren. Hier volgt zijn verhaal over deze impactvolle dagen:

Een cyclus van vrijgevigheid, dankbaarheid en nederigheid

Ik bad en huilde, zittend op een steen ergens middenin Texas, terwijl ik God dankte en probeerde om de unieke ervaring die ik net achter de rug had op deze plek in Gods aanwezigheid in het juiste perspectief te plaatsen.

Als mij wordt gevraagd wat ik precies doe qua werk, is het nog steeds niet makkelijk om een ​​kort, eenvoudig antwoord te geven. Op veel momenten ben ik meer bezig met de hulpverlening aan kinderen en jongeren in risicosituaties en sociale kwetsbaarheid. Soms door rechtstreeks met kinderen en tieners te werken en soms door het studeren en schrijven over onderwerpen die verband houden met dit werk. Op andere momenten wijd ik me meer aan academisch onderzoek en het produceren van theologisch materiaal. Soms voor de theologische academie en soms voor de christelijke kerk. Deze dubbele focus weerhoudt mij ervan om een ​​“carrière” op te bouwen op een van deze twee werkterreinen. Het gevolg hiervan is dat ik soms het gevoel heb dat ik aan de rand loop, zowel als zendeling en als academicus. Hoewel ik weet dat mijn zendingservaring van fundamenteel belang is voor wat ik academisch doe, heb ik soms het gevoel dat deze dubbele focus me ervan weerhoudt om op beide gebieden effectiever te zijn.

Toen ik begin 2021 aan de slag ging met het plan om deel te nemen aan de twee theologische conferenties in de VS, wist ik dat de kans maar erg klein was dat het ook daadwerkelijk allemaal door zou gaan. Er waren zoveel factoren die roet in het eten zouden kunnen gooien, zoveel details die ik niet zelf in de hand had, maar stukje bij beetje zag ik God alle deuren openen en kon ik op 15 november dan echt het vliegtuig pakken richting Dallas, ik kon het maar amper geloven!

Ik presenteerde een paper tijdens de conferentie van de Evangelical Theological Society en twee papers tijdens de grotere conferentie van de Society of Biblical Literature. De drie papers werden zeer goed ontvangen. Over twee van de papers kreeg ik als advies van andere academici die ook hun werk presenteerden, om mijn onderzoek te publiceren in tijdschriften waarvan zij redacteur zijn. Dat alleen al zou voor mij reden zijn om deze reis als een groot succes te zien, als een bevestiging van mijn academische capaciteiten en de waarde van mijn bijdrage aan de academische wereld. Maar dit is maar een klein deel van het belang van deze reis voor mij, als academicus, maar ook als zendeling.

Door deel te nemen aan deze conferenties kreeg ik de kans om veel mensen te ontmoeten wiens werk ik bewonder en om goede gesprekken te voeren met een paar specifieke mensen die me in de afgelopen jaren hebben geholpen, uitgedaagd en begeleid in mijn avontuur in het academische wereldje. Op meerdere momenten toonden mensen niet alleen interesse en bewondering voor mijn academische werk, maar misschien nog meer voor mijn betrokkenheid bij kinderen en tieners in kwetsbare situaties in Brazilië. Toen ik het had over deze dubbele roeping van mij, kreeg ik meerdere keren als antwoord: “Dus jij bent bezig met wat werkelijk belangrijk is”. Ik heb mijn ervaring in zending altijd erkend als een onderscheidende basis voor mijn academisch onderzoek en schrijven. Maar om dit te horen van andere academici was voor mij echt een bevestiging dat ik op het juiste pad zit, ook al betekent dat misschien dat ik geen volwaardige academicus of volwaardige zendeling ben. Deze reis is voor mij een hele markante ervaring geworden vol richtinggevende bevestiging van God voor mijn enigzins ongewone werkterrein. Ik vind het nog steeds lastig om precies uit te leggen wat ik doe, maar ik weet dat ik bezig ben met datgene wat God wil dat ik doe.

Op dat moment, terwijl ik op die steen zat te bidden en dit alles overdacht, gebeurde er iets op een meer persoonlijk, intiemer niveau in mij. Om te komen waar ik academisch gezien nu ben, met een masterdiploma in Nederland, gepubliceerde artikelen, gepresenteerde onderzoeken en deze reis naar de VS, had ik de hulp en vrijgevigheid van veel mensen nodig. Ik bedacht me al biddend en ontroerd dat, om hier te kunnen zijn, het nodig was dat Dorothee een heel aantal dagen voor de kinderen zorgde zonder mij, veel mensen ons financieel ondersteunden, enkele vrienden mij met praktische dingen hielpen en een organisatie mijn reis- en verblijfskosten betaalde. Zoveel collectieve inspanning zodat ik hier nu aanwezig kon zijn. Waarom ik? Waarom hecht iemand er belang aan wat ik doe? Ik heb al deze hulp nodig om mijn academische werk uit te kunnen voeren, juist omdat ik naast dit werk ook een roeping heb binnen zending. Anders zou ik kunnen proberen een academische carrière na te streven waarin al deze activiteiten een deel van mijn betaalde werk zouden zijn, zonder afhankelijk te zijn van iemands hulp. Ik voel me vaak schuldig omdat ik weet dat ik voor het vervullen van deze academische roeping de steun en vrijgevigheid van zo veel mensen nodig heb. Maar deze reis, en specifiek dit moment van gebed, gaf me ineens een ander perspectief.

Ik realiseerde me dat het feit dat ik zendeling ben, naast academicus, niet alleen veel van de onderwerpen en perspectieven bepaalt die ik in mijn onderzoek en schrijven aanhoud. Maar in feite zorgt het zendeling-zijn (waardoor mijn academische inspanningen volledig afhankelijk zijn van de vrijgevigheid van mensen) ervoor dat ik een houding van dankbaarheid en nederigheid ervaar in mijn leven en in het bijzonder wat betreft mijn academische activiteiten. Deze houding van dankbaarheid en nederigheid markeert op zijn beurt mijn onderzoeken en schrijven op een manier die, evenals mijn ervaring met kinderen en tieners in nood, de inhoud die ik produceer anders en interessant maakt. Terwijl mijn ego vaak verlangt naar financiële onafhankelijkheid om mijn academische werk te doen, verlangde ik op dat moment van gebed juist naar het leven zoals ik dat nu heb. Wat ik me op dat moment realiseerde was niet eens hoezeer deze afhankelijke manier van leven mijn academische werk anders en interessant maakt; nee, ik realiseerde me dat deze afhankelijke manier van leven mij de persoon maakt die ik ben en die God wil dat ik ben. Terugkijkend op mijn leven, besefte ik dat, hoe moeilijk het soms ook is om afhankelijk te zijn van de vrijgevigheid van zoveel mensen om te doen wat ik doe, ik dit niet wil opgeven; Ik wil niet opgeven wat me dwingt om dankbaar en nederig te zijn, erkennend dat niets wat ik heb of doe mijn verdienste is, maar eerder een gemeenschapsprestatie van het Lichaam van Christus waar ik deel van uitmaak en dat me ondersteunt. Wat bijzonder en betekenisvol om mezelf en mijn werk te mogen zien in het licht van deze cyclus van vrijgevigheid, genade, dankbaarheid en nederigheid. Hem zij alle glorie!

En zo komen we alweer aan het einde van een bewogen jaar! Wat is de tijd gevlogen en wat is er veel gebeurd. We zijn de Heer dankbaar voor Zijn zorg, bescherming en aanwezigheid in ons leven, voor gezondheid, voor ons gezinnetje, voor familie & vrienden, voor jullie trouwe ondersteuning en gebeden, voor ons werk, onze nieuwe gemeente en ons nieuwe thuis hier in São Paulo!

We wensen jullie een fijne jaarwisseling en een rijk gezegend 2022!

Lieve groetjes uit een zomers São Paulo!

Kerst in ons nieuwe huis!

Ruth vierde eind november haar 4e verjaardag!

Mikael met vriendjes op school. Hij gaat vanaf februari al naar groep 5!

Waar een deur dicht gaat, opent God een andere

Dorothee Peres

Zoals beloofd is hier de update met nieuws over Caio´s werk & bezigheden. Hij heeft het zelf geschreven (ik heb de tekst alleen vertaald), dus wanneer je “ik” leest, dan is dat Caio die aan zichzelf refereert.

Wanneer je een Master in Biblical Studies doet met als doel bij te dragen aan goed bijbels onderwijs en de groei van Gods gemeente, dan is de meest logische weg het zoeken naar een mogelijkheid om les te kunnen geven aan een theologische school. Ik dacht lange tijd dat dit ook mijn weg zou zijn, naast mij betrokkenheid bij zendingswerk en academische theologische studie. Sinds we vanuit Nederland weer terug verhuisden naar São Paulo, nu bijna 3 jaar geleden, dienden zich twee goede mogelijkheden aan tot lesgeven in Oud Testament, maar geen van deze twee kansen ging uiteindelijk door. Ik ben ondertussen wel doorgegaan met het produceren van goede kwaliteit theologisch lesmateriaal, maar de deuren die steeds sloten op het gebied van lesgeven aan een school zaten me ergens wel een beetje dwars. Maar in de afgelopen maanden werden een aantal dingen ineens duidelijker.

In ons laatste bericht vertelden we over de bijdrage die ik mocht leveren aan The Center for Hebraic Thought in de vorm van drie theologische artikelen en een interview over mijn werk in zending en theologische studie. Naar aanleiding van dit interview kreeg ik twee verrassende uitnodigingen. De eerste uitnodiging kwam van Carmem Imes, een auteur en een oud testamentisch theologe. Ze nodigde me uit om een van mijn academische papers te presenteren tijdens de jaarlijkse meeting van de Evangelical Theological Society (ETS), die gepland staat voor november in Texas, USA. Dit is een geweldige kans voor mij om mijn onderzoek en studie te kunnen presenteren aan de meest gerespecteerde christelijke theologen gespecialiseerd in het Oude Testament. Ook dit keer betreft het academisch onderzoek dat direct geïnspireerd is door het werk en de ervaring die we mogen opdoen op het zendingsveld hier in Brazilië. Ik hoop te spreken over het thema: The Life of the Poor and Atonement in Leviticus.    

Klik op de afbeelding om Caio´s artikelen voor the Center for Hebraic Thought te lezen

Klik op de afbeelding om het interview te beluisteren

Vanwege deze uitnodiging, zag ik prompt nog een andere interessante mogelijkheid. De jaarlijkse meeting van de ETS vindt altijd plaats rond dezelfde tijd en plek als de jaarlijkse conferentie van de grootste organisatie in biblical studies ter wereld, de Society of Biblical Literature (SBL). Dus dit zou een mooie kans zijn voor mij om ook aan deze conferentie deel te kunnen nemen. Ik ben druk geweest met het schrijven van twee onderzoeksvoorstellen die ik graag zou presenteren tijdens deze conferentie en deze voorstellen zijn allebei geaccepteerd. Heel gaaf! Om uiteindelijk ook echt te kunnen gaan, moeten er nog wel een paar dingen gebeuren: zo´n reis plus verblijf kost uiteraard best wat, dus dat is de eerste uitdaging. Nu beschikt de SBL over een fonds dat speciaal bedoeld is om een beperkt aantal mensen financieel te helpen om deel te kunnen nemen aan de conferentie. Ik heb me ingeschreven voor dit programma, en wacht nu op antwoord. Daarnaast is er natuurlijk ook alle onzekerheid rondom Covid-19 en lockdowns. Het is nog even afwachten of de conferentie ook daadwerkelijk op de normale manier kan plaatsvinden, of dat er besloten wordt het dit jaar via internet te doen. Het is voorlopig dus nog even onzeker allemaal, maar deze kansen en mogelijkheden geven me stukje bij beetje wel meer duidelijkheid over de weg die God met me wil gaan. 

De tweede uitnodiging naar aanleiding van het interview voor the Center for Hebraic Thought was nog verrassender. Ik kreeg een email van de theoloog en auteur Scott Harrower met de vraag of ik een boek zou willen schrijven, in het Engels, over trauma en theologie dat vervolgens uitgegeven zal worden door een grote Amerikaanse uitgeverij. Het gave van dit project is dat het een perfecte match is van mijn werk binnen ABBA en mijn theologische studie. Heel 2020 ben ik voor ABBA bezig geweest met het bestuderen en schrijven van materiaal over traumatische ervaringen en de invloed hiervan op kinderen en tieners die opgroeien in een context van risico´s, onrecht en sociale kwetsbaarheid. Ook ben ik me al een tijd lang aan het verdiepen in literatuur over de omstandigheden en gewoontes rondom adoptie in het oud testamentische Israel. Toen deze uitnodiging op mijn weg kwam, wist ik gelijk waarover ik moet gaan schrijven en het heeft te maken met verlatingstrauma en de identiteit van God´s volk. Dit belooft een langdurig proces te worden waar heel veel werk in zal gaan zitten. Het is vooralsnog een uitnodiging. Ik ben nu bezig met het schrijven van een onderzoeksvoorstel en eerste opzet voor dit boek dat goedgekeurd moet worden door de uitgeverij. Pas daarna kan ik echt aan de slag gaan met het onderzoeks- en schrijfproces zelf. Maar ik ervaar het als een door God gegeven kans en we zullen zien hoe dit zich verder ontwikkelt de komende tijd.    

Tot slot deel ik nog graag met jullie dat, na anderhalf jaar en een hoop werk, mijn academische onderzoek dat ik een paar jaar geleden begon tijdens mijn Master Biblical Studies in Nederland, geaccepteerd is voor publicatie. Tijdens mijn studie in Nederland schreef ik een paper over een interessante tekst in Leviticus 5:11-13, waar gesproken wordt over een reinigingsoffer waarbij geen offerdier gebruikt werd, maar in plaats daarvan bloem. Eenmaal terug in Brazilië heb ik dit onderzoek verder uitgewerkt en het ingestuurd voor publicatie naar een gerenomeerd theologisch journal voor studie van het oude testament. Na een lang proces van evaluatie en correctie is het artikel goedgekeurd en gepubliceerd, iets wat me erg blij stemt!

Klik op de afbeelding voor meer info over het gepubliceerde onderzoek

Het is verrassend om te zien hoe de dingen allemaal gelopen zijn de afgelopen maanden. Terwijl ik mijn energie stak ik het vinden van mogelijkheden tot lesgeven, gingen er ineens een paar deuren open in deze andere richting die ik niet eens overwogen had als een reële mogelijkheid. Het is mooi om te zien hoe God soms dingen spontaan op onze weg brengt, zonder dat we ernaar op zoek zijn. Ik hoop en bid dat mijn perspectief op de bijbelse tekst, geïnspireerd door mijn ervaringen in het werken met kinderen in nood hier in Brazilië, een nuttige bijdrage mag zijn voor de opbouw van Gods gemeente en de groei van Zijn koninkrijk. Ik ben dankbaar en voel me bevoorrecht dat ik zoveel van mijn tijd en energie kan en mag steken in de opbouw en groei van Gods gemeente, zowel op directe als op indirecte wijze, door middel van deze kansen die me geboden worden. Het is een diep verlangen van mij dat langzaam werkelijkheid wordt en ik ben de Heer heel dankbaar voor een ieder die hieraan bijdraagt, door middel van gebed, bemoediging en financiële ondersteuning. Onze hele weg, vanaf de DTS en zendingstrainingen die we volgden bij Jeugd met een Opdracht, tot mijn theologie studie hier in São Paulo, onze betrokkenheid bij het werk van ABBA, en de master Biblical Studies in Nederland, tot aan nu, is alleen maar mogelijk (geweest) door de vele mensen die trouw achter ons staan en ons toegewijd ondersteunen. Dit doen we samen. Moge de Heer in dit alles grootgemaakt worden!

Lieve groetjes uit São Paulo!

Nog een paar familiefoto´s van de tijd met oma hier in Brazilië!

Zegeningen temidden van een turbulent jaar

Dorothee Peres

Er zijn alweer een paar maanden voorbij gegaan sinds onze laatste nieuwsupdate! Wat hebben we een vreemd jaar achter de rug. Vanwege de hele Corona-crisis en quarantaine liep alles zo totaal anders dan we van te voren gedacht hadden. Het is een pittig jaar geweest voor ons en we snakken naar de terugkeer van het normale leven, iets wat hier nog steeds niet echt mogelijk is helaas. De scholen zijn dit schooljaar niet meer open geweest, Mikael mocht sinds begin november wel twee korte middagjes op zijn school sporten en spelen, maar de echte lessen hebben we het hele afgelopen jaar thuis en online moeten doen samen met hem. Afgelopen week is de zomervakantie hier begonnen en iedereen wacht vol spanning af of de scholen straks in februari wel weer open mogen voor het nieuwe schooljaar, of dat het nog weer langer uitgesteld gaat worden. De kinderen zijn hier afgelopen schooljaar dus maar 1 maand naar school geweest en de rest van het jaar was voor hen gekenmerkt door isolatie, online lessen (voor degenen die particulier onderwijs volgen, want de gratis overheidsscholen waar miljoenen kinderen opzitten zijn gewoon 8 maanden dicht geweest, dus deze kinderen hebben helemaal geen les gehad dit schooljaar), weinig tot geen vriendjes om mee te spelen en weinig avontuur en uitdaging in hun dagelijkse leven. Ook zijn de meeste kerken en gemeentes nog steeds gesloten, de onze ook, wat inhoudt dat we nu al ruim 8 maanden geen normale zondagse dienst meer hebben bijgewoond, een heel vreemd gevoel! Iedereen hoopt dat 2021 anders zal zijn en alles weer normaal open zal mogen, maar ook hier zitten we momenteel in een tweede golf aan besmettingen en het dagelijkse aantal doden stijgt weer schrikwekkend hard de laatste paar weken. Al met al blijft het een heel onzeker scenario en we hebben het gevoel dat het echt nog niet voorbij is voorlopig.

Ondertussen proberen we ons te richten op de dingen die wel kunnen en mogen en te genieten van de kleine en grote zegeningen die er zeker ook zijn. Zo was het wel erg leuk om het afgelopen schooljaar Mikael zelf van dichtbij te kunnen begeleiden in zijn leerproces en zijn vooruitgang te zien. Voor mij zelf was het een jaar van intens gericht zijn op moederschap, huishouden, home schooling en opvoeding en het vormen van een gezond, leerzaam en haalbaar dagelijks ritme als gezin en voor de kinderen. Wat dat betreft is het een leerzaam jaar geweest waarin ik nieuwe aspecten van gezin-zijn en opvoeding ontdekt en vormgegeven heb. Als we zo gedwongen worden uit onze comfort zone te stappen, kunnen we twee dingen doen: klagen & het opgeven, de kantjes eraf lopen, of we kunnen het zien als een uitdaging om te groeien en sterker te worden. Wij hebben ons best gedaan (en nog steeds) om het positieve te blijven zien en te focussen op de dingen die ons uitdaagden tot groei en nieuwe ontwikkeling. En dan zijn er, nu terugkijkend op een toch heftig jaar, echt wel een paar mooie resultaten waar we God dankbaar voor zijn.

Om nog een paar grote zegeningen te noemen: we ontvingen het gave nieuws dat we binnenkort oom en tante worden en de kids een neefje krijgen! Mijn zus die ook hier in São Paulo woont is zwanger van haar eerste kindje en we zien met z´n allen enorm uit naar zijn komst! Mikael is helemaal in de wolken dat hij nu eeeiiindelijk (zoals hij zegt haha) een neefje krijgt! Dat wilde hij namelijk al een hele tijd ;0) Prompt kwam oma ons in november ook nog 3 weken lang bezoeken en toen was het natuurlijk compleet feest! We hebben heel erg genoten van onze dagen samen! Gewoon thuis, in de normale routine, maar zo bijzonder om oma ineens dichtbij te hebben en te genieten van het spelen met de kids, de vele lange gesprekken en het gewoon weer even samen zijn. Mikael bood heel lief aan dat oma wel in zijn bed mocht slapen en Ruth, die best verlegen is, zat binnen de kortste keren naast oma op de bank!

Caio heeft in dit afgelopen jaar in een redelijk normaal ritme kunnen doorwerken aan de communicatie taken binnen ABBA, het voorbereiden van theologisch lesmateriaal en ook heeft hij meerdere malen kunnen spreken en bijbelstudies kunnen geven binnen verschillende gemeentes en jeugdgroepen, allemaal gewoon vanuit zijn kantoor via Zoom (dat is dan weer een voordeel van zo´n quarantaine). Daarnaast is hij druk geweest met het schrijven en vormgeven van meerdere academische artikelen en onderzoeken op het gebied van theologie en oud testament. Hij werd afgelopen jaar uitgenodigd om een bijdrage te leveren aan een interessant initiatief: the Center for Hebraic Thought. Een platform opgezet vanuit The King´s College in New York met als doel het stimuleren en verspreiden van academisch onderzoek, resources en discussie op het gebied van de Hebreeuwse bijbel, oftewel het oude testament. Hij mocht drie theologische artikelen schrijven en publiceren op dit platform, in zowel Portugees als Engels, en werd geinterviewd voor de periodieke podcast van het platform (link). Het was een hele gave ervaring! Voor wie het leuk vindt om zich wat te verdiepen in Caio´s overdenkingen, hier is de link naar zijn gepubliceerde artikelen: Caio Peres – The Center for Hebraic Thought

Wijkcentrum De Zaaier is helaas dit afgelopen jaar niet meer open geweest. We hebben vele gezinnen meerdere malen kunnen ondersteunen door middel van voedselpakketten en het team is een tijd lang druk geweest met het opknappen van verschillende ruimtes van het wijkcentrum zelf. Maar het programma met de kinderen en tieners heeft helaas niet meer kunnen draaien dit jaar. We wachten nu af hoe de dingen de komende twee maanden (zomervakantie) gaan verlopen en dan hopen we tegen februari meer duidelijkheid te hebben over of we wel of niet onze deuren opnieuw mogen openen. We kunnen niet wachten!

Afgelopen weekend zijn we er als team van het wijkcentrum wel even samen twee dagen op uit geweest en dat was echt heerlijk! We hadden elkaar zo weinig gezien de afgelopen maanden en het was echt genieten om weer even een paar dagen samen door te brengen! We zijn naar één van de kampterreinen gereden waar we regelmatig met de kids komen en hebben er lekker twee dagen samen gerelaxed: bijkletsen, samen eten, genieten van zon & zwembad en elkaar weer even in de ogen kunnen kijken! Wat een voorrecht! We hebben enorm genoten en onze kids ook, die waren niet meer weg te slaan uit het zwembad! Wat merk je dan ineens hoe naar en moeizaam social distancing is! Laten we elkaar nooit uit het oog verliezen!

We wensen jullie fijne kerstdagen en een gezegend 2021!

Lieve groetjes vanuit São Paulo,

Caio, Dorothee, Mikael & Ruth

Ruth´s 3e verjaardag!

Afronding Master in Biblical Studies

Dorothee Peres

We krijgen af en toe de vraag van mensen: Hoe is het eigenlijk afgelopen met Caio’s studie in Nederland? Heeft hij het gehaald? Caio heeft een moment genomen om terug te kijken op de laatste maanden studie in Nederland. Hier is zijn verhaal:

_____________________________________________________________________

31 augustus 2018. Deze datum spookte lange tijd als een rood knipperlicht door mijn hoofd: de officiële einddatum van mijn research master in Biblical Studies. Ik bedacht meerdere plannen om ervoor te zorgen dat ik er absoluut zeker van zou zijn dat ik al mijn werk voor de master af zou hebben voordat die dag aan zou breken. Maar al in februari begon ik te merken dat het allemaal niet volgens plan liep en moest ik verschillende aanpassingen maken in mijn tijdschema. Tegen de tijd dat het mei was, vielen al mijn plannen in duigen. Met nog maar 45 dagen op de teller, raapte ik al mijn moed bij elkaar en schreef een email naar mijn mentors om hen te vertellen dat ik gefaald had. Het ging me niet lukken om mijn oorsponkelijke opzet voor de scriptie ook daadwerkelijk te verwezenlijken. Voordat ik zo ver was dat ik de email verstuurde, overwoog ik eerst allerlei ideëen om toch mijn oorspronkelijke plan te kunnen verwezenlijken. Ik had meer tijd nodig, maar dat zou betekenen dat ik eenmaal terug hier in Brazilië door zou moeten gaan met studeren en schrijven. En, wat ook nadelig zou zijn, ik zou in dat geval een hoog maandelijks bedrag moeten gaan betalen voor de periode die ik nog ingeschreven zou moeten blijven staan aan de universiteit. Mijn voorstel aan mijn mentors was om mijn scriptie te halveren. Het gevoel gefaald te hebben was vreselijk. Nadat ik op de enter-knop gedrukt had om de email te versturen, wachtte ik gespannen op het antwoord van mijn mentors. Maar het was een grote opluchting om hun reacties te lezen. Ze reageerden beiden heel begripvol en boden me alle flexibiliteit. Het was een opluchting en een bemoediging voor me! Vervolgens heb ik alles op alles gezet en mijn beste gegeven en op 15 juli heb ik mijn scriptie ingeleverd. Ik heb tot de allerlaatste week van augustus moeten wachten voor de uitslag. Maar toen was die er eindelijk en het was een heel mooi resultaat. Na nog een paar bureaucratische kwesties die opgelost moesten worden, zodat mijn cijfers ook daadwerkelijk officieel geregistreerd stonden, was het op 31 augustus 2018 eindelijk zover: de email die bevestigde dat ik geslaagd was voor de master zat eindelijk in mijn inbox! Wat een geweldige opluchting!

P1150442

Dit is voor mij het allermoeilijkste hoofdstuk geweest in mijn leven tot zover. Voordat ik eraan begon, begonnen mijn twijfels al wat betreft mijn kunnen. Zouden ze me wel accepteren? Ja, dat deden ze! Vervolgens, nog in Brazilië, de financiële zorgen. Zouden we wel genoeg geld gespaard hebben om dit avontuur te kunnen betalen? Prompt kreeg ik een volle studiebeurs en nog een extra beurs om een deel van onze dagelijkse kosten te dekken. Toen de studie eenmaal begon, duurde het niet lang of er ontstonden weer nieuwe twijfels en uitdagingen. Was dit echt de juiste beslissing? Gaat het me lukken om alles te halen en te voldoen aan alle eisen? Ben ik in staat om voor mijn gezin te zorgen terwijl ik niet eens zeker weet of ik die studie wel trek? Kan ik dit wel? Is dit echt wat ik wil? Ik heb nog nooit eerder in mijn leven zoveel twijfels gehad. En ze zijn ook nog niet allemaal verdwenen. Het blijft een zoektocht om mijn weg te vinden in studie en zending hier in Brazilië. Tegelijkertijd bezigzijn met academische studie en zending is niet iets waar veel mensen voor kiezen. Er bestaat geen simpele routekaart die je hiervoor kunt volgen. Ik zal samen met mijn gezin en met God stapje voor stapje de weg moeten ontdekken. En ik heb genoeg twijfels over deze weg. Maar in de afgelopen twee jaar werd ik voortdurend verrast door verschillende zegeningen die mijn weg verlichten en bevestigden. Ik weet dat ik ben waar ik moet zijn, dat ik gedaan heb wat ik moest doen en dat ik nu klaar ben voor de volgende uitdagingen. Er zullen vast nog genoeg twijfels de kop op steken, maar nu heb ik voortaan een groen knipperlicht op mijn netvlies staan: 31 augustus 2018.

_____________________________________________________________________

Houd onze weblog in de gaten de komende dagen, want binnenkort kunnen we je eindelijk meer vertellen over een klein meisje dat ons leven op z’n kop zette! Misschien heb je het gave nieuws al gelezen via email of op Facebook: wij worden over een paar dagen opnieuw papa & mama en Mikael krijgt er een zusje bij! Haar naam is Ruth Vitória, ze is 10 maanden oud en we zijn alledrie helemaal verliefd op haar! We zijn elkaar nu aan het leren kennen en hopelijk mag Ruth eind volgende week eindelijk met ons mee naar huis. Pas dan mogen we jullie kennis met haar laten maken en zullen we jullie meer vertellen over dit geweldige geschenk van God voor ons gezinnetje! Graag willen we je vragen voor ons te bidden in de komende dagen en weken. Dat het adoptieproces spoedig en goed mag verlopen en bovenal dat we een hele fijne, positieve periode mogen hebben van wennen, hechten en elkaar leren kennen.

43176116_10157798421218496_6404581160789213184_n

Veel liefs van ons!

De laatste loodjes…

Dorothee Peres

Nog 4 weken en dan zitten we in het vliegtuig op weg naar Brazilië, naar huis! Heel onwerkelijk aan de ene kant, maar terwijl ik kasten en muren leeghaal, spullen uitzoek en dozen volpak, komt het ineens wel heel dichtbij en wordt het langzaam werkelijkheid.

We hebben er veel zin in en tegelijkertijd merk ik aan de kriebels in mijn buik dat het ook best spannend is! We weten dat Brazilië voor ons thuis is, maar na zo’n lange periode in Nederland, is het toch best weer een grote overgang. Er speelt van alles door ons hoofd: Hoe zal het zijn om weer in ons huis terug te zijn? Hoe zal het werk in het wijkcentrum ons bevallen? Krijgt Caio zijn scriptie op tijd af? Hoe zal Mikael reageren op alle veranderingen? Hoe gaat onze dagelijkse routine als gezin eruit zien? Hoe gaan we het afscheid van Nederland, familie en al het bekende hier verwerken?

OnsHuis
Ons thuis in São Paulo

Tegelijkertijd weten we één ding zeker, iets dat nooit verandert en de essentiële stabiele factor is in ons leven: God gaat met ons mee! Hij is er, net zo goed daar als nu hier in Nederland! Hij kent de weg en Hij zal ons leiden en voor ons zorgen zoals Hij tot nu toe altijd op een geweldige manier gedaan heeft! Zo worden we opnieuw stilgezet bij één van de belangrijkste dingen die God ons wil leren: in afhankelijkheid van Hem leven! Dat wordt dan ineens weer even heel reëel, heel praktisch toepasbaar! En dat is goed! Een erg toepasselijk gedicht dat iemand ons onlangs toestuurde en dat onze situatie en ons gevoel goed weergeeft:

 ‘God Knows’

And I said to the man who stood at the gate of the year:
“Give me a light that I may tread safely into the unknown.”
He replied: “Go out into the darkness and put your hand into the hand of God.
That shall be to you better than light and safer than a known way.”
So I went forth, and finding the hand of God, trod gladly into the night.
And He led me towards the hills and the breaking of day in the lone East.

Terwijl ik druk ben met alle praktische zaken die geregeld moeten worden voor ons vertrek, is Caio bezig met het schrijven van het laatste hoofdstuk van zijn scriptie. Als alles loopt zoals gepland, hoopt hij de scriptie net voor we vertrekken af te ronden. Dat zou geweldig zijn!

P1150442

Komende zondag vertrekt hij voor 4 dagen naar Schotland, waar hij een theologische conferentie zal bijwonen en ook uitgenodigd is om één van zijn eigen papers kort te presenteren. Spannend en heel leuk! Hij ziet ernaar uit!

Mikael geniet ondertussen nog even met volle teugen van zijn leventje hier in Barneveld. We merken aan hem dat de verhuizing naar Brazilië best een hoop onzekerheid met zich mee brengt, logisch natuurlijk! Zijn leven en thuis is duidelijk hier in Nederland en het wordt dus echt een grote overgang voor hem! Hij heeft het vooral vaak over zijn vriendjes hier die hij straks zal moeten missen. Zo nu en dan zegt hij: “Mama, als jullie naar Brazilië verhuizen, dan blijf ik hier bij de buren wonen, okee?!” Het vertrouwde leven hier loslaten is helemaal niet makkelijk, vooral omdat zijn leven in Brazilië nog grotendeels onbekend terrein is… We hopen en bidden dat hij in staat zal zijn om de veranderingen goed te kunnen verwerken en dat hij snel zijn plekje zal vinden straks in São Paulo.

We zijn dankbaar voor jullie betrokkenheid & gebed!

Liefs van ons!