Zegeningen en uitdagingen in 2021

We zijn alweer een heel tijdje onderweg in 2021, hoog tijd voor een update van ons! We zijn het nieuwe jaar begonnen in een nog steeds hele onzekere en onrustige situatie hier in Brazilië. Veel van jullie hebben vast wel gehoord dat het Coronavirus hier in Brazilië enorm om zich heen grijpt de laatste twee maanden, wat op dit moment zorgt voor schrikwekkende aantallen besmettingen en doden, ziekenhuizen die het niet meer kunnen bolwerken, een steeds moeilijkere economische situatie voor met name de vele miljoenen gezinnen die in armoede leven en dat alles onder een regering boordevol corruptie en politiek spel. Het is geen makkelijk scenario om middenin te staan en we voelen zelf de effecten ervan ook meer op ons eigen leven de laatste tijd: striktere lockdown regels, al een jaar geen zondagse dienst meer, het minder vaak zien van Caio´s ouders en andere ouderen om ons heen, de kids die zoveel moeten missen van hun gewone leventje voor zo een lange periode en steeds meer mensen in onze directe omgeving die besmet raken en soms heftig ziek worden. Wat zijn we de Heer dankbaar dat we zelf tot nu toe gezond mogen zijn en onze directe familie ook. In deze periode worden we duidelijk geconfronteerd met hoe kwetsbaar we zijn als mens, hoe snel de wereld om ons heen zomaar kan veranderen en hoe weinig controle we hebben; wat is het dan belangrijk om onze ogen gericht te houden op Jezus, ons eraan te herinneren dat het God niet uit de hand loopt, dat Hij regeert en dat Hij onze vrede, vreugde en hoop is.

Ondanks de coronaperikelen hebben we in januari, hier zomervakantie, toch kunnen genieten van twee weken vakantie aan het strand. We hebben genoten van zon & zee en een aantal relaxte dagen samen als gezinnetje. Wat een zegen!

In februari begon voor ons het nieuwe werk & schooljaar en tot ons grote blijdschap mochten de basisscholen eindelijk weer voor een groot deel open. Voor de jongere kinderen betekent dit dat ze weer gewoon dagelijks naar school mogen, alleen de oudere kinderen werken nog steeds een deel van de week thuis. Dus Mikael en Ruth mochten beiden vanaf begin februari weer dagelijks naar school en dat was gelijk feest! Wat hadden ze het gemist! Het was echt ontroerend om te zien hoe blij en enthousiast de kids thuiskwamen uit school die eerste week. Maar de situatie bleef nog wel even spannend, want toen we net weer goed en wel een maand op weg waren, verslechterde de situatie zo erg dat er werd besloten om de scholen weer te sluiten voor drie weken! Dus in maart/april, rond pasen, hebben we weer drie weken thuis moeten werken met de kids. Gelukkig is school nu sinds twee weken weer open en de kids genieten er onwijs van! Mikael is net begonnen aan groep 4 en Ruth komt helemaal los in haar peuterklasje! We hopen en bidden dat de scholen nu werkelijk open zullen blijven en we een stabielere fase in mogen gaan.

Wijkcentrum De Zaaier is in februari ook eindelijk weer gestart met het kinder- en tiener-programma. Nog niet dagelijks met de volle capaciteit, maar voorlopig 3 ochtenden in de week waarop we de drie verschillende leeftijdsgroepen verspreiden over die drie dagen, zodat we steeds een beperkte hoeveelheid kinderen over de vloer hebben. Het was zo gaaf om iedereen weer te zien en de kinderen en tieners zelf zeiden ook steeds: “Oh wat hebben we dit gemist!” Helaas was ook hier de blijdschap van korte duur, want toen de scholen weer dicht gingen, moesten ook wij onze deuren weer sluiten… We hopen dat we binnenkort de draad weer op kunnen pakken. Nu onze beide kids dagelijks de hele ochtend naar school zijn, heb ik ineens wat meer tijd voor andere dingen (heerlijk!) en ik ben van plan om weer wat meer betrokken te zijn bij het kinder- en tienerwerk binnen wijkcentrum De Zaaier. Ik kijk ernaar uit om mijn steentje daar weer bij te kunnen dragen binnenkort!

Caio is ondertussen druk aan het werk in zijn kantoor hier thuis, wat best een uitdaging is soms met twee drukke, rondrennende kids in een klein huis! In de afgelopen maanden zijn er een paar mooie, nieuwe projecten op zijn weg gekomen en hij is druk met het uitwerken en vormgeven van deze nieuwe uitdagingen. Hij hoopt jullie hierover zelf binnenkort wat meer te vertellen, in een volgend bericht, dus stay tuned!

Graag willen we twee gebedspunten met jullie delen die de afgelopen maanden veel in onze gedachten zijn. Het eerste gaat om mijn gezondheid: ik loop sinds eind vorig jaar rond met een paar nare pijnklachten en na wat onderzoeken kwamen we erachter dat ik endometriose heb (iets wat we al een tijd lang vermoedden). Ik zal hoogstwaarschijnlijk ergens in de komende maanden een kijkoperatie moeten doen om hier verder aan geholpen te worden en daarmee zullen hopelijk de constante pijnklachten opgelost kunnen worden. Het is best vermoeiend en frustrerend om nu al een paar maanden lang steeds met pijn rond te lopen en ik vind het vooruitzicht van een operatie ook best spannend. Graag vragen we jullie gebed hiervoor. Een tweede uitdaging die (al een tijd lang) voor ons ligt is het vinden van en verhuizen naar een ander, groter huis. Sinds we terug kwamen vanuit Nederland in 2018 zijn we gaan rondkijken voor een ander, wat groter huis voor ons als gezin, maar het blijkt geen makkelijke zoektocht! Ons huidige huis is een fijn huis in een fijne wijk en we hebben hier met heel veel plezier gewoond de afgelopen 12 jaar, maar nu, met twee opgroeiende kids en Caio die een thuiskantoor nodig heeft, wordt dit huis echt te klein voor ons. We hebben ons huis al anderhalf jaar geleden te koop gezet en lange tijd gebeurde er niets… maar een maand geleden gingen de dingen ineens snel en hebben we het huis kunnen verkopen aan vrienden van ons. Dit betekent dat we binnen een paar maanden ons huis uit moeten en nu toch echt iets nieuws moeten vinden voor ons gezin! We zijn druk aan het rondkijken en overwegen wat de moeite waard is, het is geen makkelijke beslissing en er zijn tot nu toe erg weinig goeie opties. We zouden heel graag in deze wijk en regio blijven zodat school en gemeente dichtbij zitten en we niet weer helemaal opnieuw hoeven te beginnen op een andere plek. Bidden jullie mee dat God onze zoektocht zal leiden en we een passend huis zullen vinden?

En om af te sluiten met blij nieuws: we zijn vorige week voor het eerst oom en tante geworden en de kids hebben een neefje! Bento, het zoontje van mijn zusje, die ook hier in São Paulo woont, werd 17 april geboren en afgelopen zaterdag mochten we hem voor het eerst bewonderen! Zo bijzonder! Oma is ook overgekomen vanuit Nederland en hoopt een maand te blijven, dus je kunt je voorstellen dat we genieten met z´n allen!

Bedankt voor jullie betrokkenheid, support & gebed!

Lieve groetjes vanuit São Paulo!

Afronding Master in Biblical Studies

We krijgen af en toe de vraag van mensen: Hoe is het eigenlijk afgelopen met Caio’s studie in Nederland? Heeft hij het gehaald? Caio heeft een moment genomen om terug te kijken op de laatste maanden studie in Nederland. Hier is zijn verhaal:

_____________________________________________________________________

31 augustus 2018. Deze datum spookte lange tijd als een rood knipperlicht door mijn hoofd: de officiële einddatum van mijn research master in Biblical Studies. Ik bedacht meerdere plannen om ervoor te zorgen dat ik er absoluut zeker van zou zijn dat ik al mijn werk voor de master af zou hebben voordat die dag aan zou breken. Maar al in februari begon ik te merken dat het allemaal niet volgens plan liep en moest ik verschillende aanpassingen maken in mijn tijdschema. Tegen de tijd dat het mei was, vielen al mijn plannen in duigen. Met nog maar 45 dagen op de teller, raapte ik al mijn moed bij elkaar en schreef een email naar mijn mentors om hen te vertellen dat ik gefaald had. Het ging me niet lukken om mijn oorsponkelijke opzet voor de scriptie ook daadwerkelijk te verwezenlijken. Voordat ik zo ver was dat ik de email verstuurde, overwoog ik eerst allerlei ideëen om toch mijn oorspronkelijke plan te kunnen verwezenlijken. Ik had meer tijd nodig, maar dat zou betekenen dat ik eenmaal terug hier in Brazilië door zou moeten gaan met studeren en schrijven. En, wat ook nadelig zou zijn, ik zou in dat geval een hoog maandelijks bedrag moeten gaan betalen voor de periode die ik nog ingeschreven zou moeten blijven staan aan de universiteit. Mijn voorstel aan mijn mentors was om mijn scriptie te halveren. Het gevoel gefaald te hebben was vreselijk. Nadat ik op de enter-knop gedrukt had om de email te versturen, wachtte ik gespannen op het antwoord van mijn mentors. Maar het was een grote opluchting om hun reacties te lezen. Ze reageerden beiden heel begripvol en boden me alle flexibiliteit. Het was een opluchting en een bemoediging voor me! Vervolgens heb ik alles op alles gezet en mijn beste gegeven en op 15 juli heb ik mijn scriptie ingeleverd. Ik heb tot de allerlaatste week van augustus moeten wachten voor de uitslag. Maar toen was die er eindelijk en het was een heel mooi resultaat. Na nog een paar bureaucratische kwesties die opgelost moesten worden, zodat mijn cijfers ook daadwerkelijk officieel geregistreerd stonden, was het op 31 augustus 2018 eindelijk zover: de email die bevestigde dat ik geslaagd was voor de master zat eindelijk in mijn inbox! Wat een geweldige opluchting!

P1150442

Dit is voor mij het allermoeilijkste hoofdstuk geweest in mijn leven tot zover. Voordat ik eraan begon, begonnen mijn twijfels al wat betreft mijn kunnen. Zouden ze me wel accepteren? Ja, dat deden ze! Vervolgens, nog in Brazilië, de financiële zorgen. Zouden we wel genoeg geld gespaard hebben om dit avontuur te kunnen betalen? Prompt kreeg ik een volle studiebeurs en nog een extra beurs om een deel van onze dagelijkse kosten te dekken. Toen de studie eenmaal begon, duurde het niet lang of er ontstonden weer nieuwe twijfels en uitdagingen. Was dit echt de juiste beslissing? Gaat het me lukken om alles te halen en te voldoen aan alle eisen? Ben ik in staat om voor mijn gezin te zorgen terwijl ik niet eens zeker weet of ik die studie wel trek? Kan ik dit wel? Is dit echt wat ik wil? Ik heb nog nooit eerder in mijn leven zoveel twijfels gehad. En ze zijn ook nog niet allemaal verdwenen. Het blijft een zoektocht om mijn weg te vinden in studie en zending hier in Brazilië. Tegelijkertijd bezigzijn met academische studie en zending is niet iets waar veel mensen voor kiezen. Er bestaat geen simpele routekaart die je hiervoor kunt volgen. Ik zal samen met mijn gezin en met God stapje voor stapje de weg moeten ontdekken. En ik heb genoeg twijfels over deze weg. Maar in de afgelopen twee jaar werd ik voortdurend verrast door verschillende zegeningen die mijn weg verlichten en bevestigden. Ik weet dat ik ben waar ik moet zijn, dat ik gedaan heb wat ik moest doen en dat ik nu klaar ben voor de volgende uitdagingen. Er zullen vast nog genoeg twijfels de kop op steken, maar nu heb ik voortaan een groen knipperlicht op mijn netvlies staan: 31 augustus 2018.

_____________________________________________________________________

Houd onze weblog in de gaten de komende dagen, want binnenkort kunnen we je eindelijk meer vertellen over een klein meisje dat ons leven op z’n kop zette! Misschien heb je het gave nieuws al gelezen via email of op Facebook: wij worden over een paar dagen opnieuw papa & mama en Mikael krijgt er een zusje bij! Haar naam is Ruth Vitória, ze is 10 maanden oud en we zijn alledrie helemaal verliefd op haar! We zijn elkaar nu aan het leren kennen en hopelijk mag Ruth eind volgende week eindelijk met ons mee naar huis. Pas dan mogen we jullie kennis met haar laten maken en zullen we jullie meer vertellen over dit geweldige geschenk van God voor ons gezinnetje! Graag willen we je vragen voor ons te bidden in de komende dagen en weken. Dat het adoptieproces spoedig en goed mag verlopen en bovenal dat we een hele fijne, positieve periode mogen hebben van wennen, hechten en elkaar leren kennen.

43176116_10157798421218496_6404581160789213184_n

Veel liefs van ons!

Weer aan de slag!

Het voelt alsof we al maandenlang terug zijn hier in Brazilië, terwijl het echt nog maar 7 weken geleden is dat ons vliegtuig hier landde! Wat kan er veel gebeuren en veranderen in twee maanden tijd! We voelen ons inmiddels al veel beter thuis en op onze plek hier in São Paulo. Ons huis voelt weer als thuis en langzaam maar zeker vindt alles weer een vast plekje.

Sinds begin augustus hebben we ons werk binnen wijkcentrum De Zaaier weer opgepakt en is Mikael begonnen aan groep 1 op een Braziliaanse basisschool hier vlakbij huis. We zijn inmiddels dus weer volop aan de slag! Het is een druk dagelijks ritme en dus best even wennen, met name voor Mikael. Maar het bevalt ons goed en het voelt erg goed om ons leven hier weer op te pakken!

We zijn blij met de school die we voor Mikael hebben gevonden! Het schoolsysteem werkt hier in Brazilië totaal anders dan in Nederland. Goed onderwijs is moeilijk te vinden en is vaak erg duur. Het gratis onderwijs op openbare overheidsscholen is van erg slechte kwaliteit, dus als het even mogelijk is probeer je je kind op een particuliere school in te schrijven, waarvan de prijzen en kwaliteit ook weer enorm uiteenlopen. De meeste scholen hier in de stad zijn grote grijze, betonnen gebouwen met overal tralies voor de ramen, niet erg kindvriendelijk dus! Gelukkig hebben we voor Mikael een particuliere school kunnen vinden op loopafstand van ons huis, die niet te duur is en een redelijke kwaliteit onderwijs aanbiedt. Het is een kleinere, montessori school aan de rand van het meer met veel groen en open ruimte eromheen. Erg fijn dus! Het was best even een grote stap voor Mikael om hier te beginnen in groep 1, maar hij vindt het erg leuk, heeft al vriendjes gemaakt en zijn Portugees gaat hard vooruit! We zijn trots op hem!

17
Mikael’s eerste schooldag in Brazilië!

Wat is het fijn om weer van dichtbij betrokken te zijn bij wijkcentrum De Zaaier! Caio werkt er momenteel fulltime en ikzelf parttime. Tot het einde van het jaar willen we dit ritme zowiezo op deze manier volhouden, omdat de leiders van het wijkcentrum 6 maanden op verlof zijn naar Schotland en het team alle hulp die het kan krijgen hard nodig heeft. Ik heb mijn werk met de tienermeiden weer opgepakt en ook Caio vindt langzaam aan zijn plekje en taak weer binnen het team. Het is leuk om met een voor mij nieuwe groep meisjes aan de slag te mogen gaan, een hele uitdaging! Verschillende van de meisjes draaien al mee in het programma van het wijkcentrum sinds ze een jaar of 6 waren, en nu ineens zijn ze alweer 12-13 jaar! Wat vliegt de tijd! Ik kijk uit naar alle mooie dingen die we samen mogen gaan beleven en hoop dat we met elkaar goede, hechte vriendschappen kunnen opbouwen! De grote uitdaging is altijd weer het creëren van een fijne, vertrouwde sfeer waarin de meiden zich veilig voelen om dingen uit hun leven met elkaar te delen en we samen God kunnen zoeken en beter leren kennen. Bidden jullie mee voor al deze waardevolle meisjes?

De afgelopen dagen zijn we extra druk omdat er een groep jongeren uit Canada hier op zendingsreis is. Ze verblijven 10 dagen in wijkcentrum De Zaaier en dragen op hun eigen manier hun steentje bij. Voor de meesten van hen is dit hun eerste zendingsreis en eerste contact met armoede, zending en de Braziliaanse cultuur. We krijgen regelmatig zulke groepen te logeren binnen ABBA en het is altijd weer gaaf om nieuwe mensen te leren kennen, een stukje van ons leven & werk met hen te delen, hen te zien helpen & groeien en de impact te zien die hun aanwezigheid heeft op de kinderen & tieners van het wijkcentrum. Lijkt het je leuk om ook eens een kijkje te komen nemen, wees welkom & neem gerust contact met ons op!

Knutselactiviteit met de groep uit Canada!

Een gezellige middag barbecuen met het team!

 

Gods zegen & een warme groet vanuit São Paulo!

 

De laatste loodjes…

Nog 4 weken en dan zitten we in het vliegtuig op weg naar Brazilië, naar huis! Heel onwerkelijk aan de ene kant, maar terwijl ik kasten en muren leeghaal, spullen uitzoek en dozen volpak, komt het ineens wel heel dichtbij en wordt het langzaam werkelijkheid.

We hebben er veel zin in en tegelijkertijd merk ik aan de kriebels in mijn buik dat het ook best spannend is! We weten dat Brazilië voor ons thuis is, maar na zo’n lange periode in Nederland, is het toch best weer een grote overgang. Er speelt van alles door ons hoofd: Hoe zal het zijn om weer in ons huis terug te zijn? Hoe zal het werk in het wijkcentrum ons bevallen? Krijgt Caio zijn scriptie op tijd af? Hoe zal Mikael reageren op alle veranderingen? Hoe gaat onze dagelijkse routine als gezin eruit zien? Hoe gaan we het afscheid van Nederland, familie en al het bekende hier verwerken?

OnsHuis
Ons thuis in São Paulo

Tegelijkertijd weten we één ding zeker, iets dat nooit verandert en de essentiële stabiele factor is in ons leven: God gaat met ons mee! Hij is er, net zo goed daar als nu hier in Nederland! Hij kent de weg en Hij zal ons leiden en voor ons zorgen zoals Hij tot nu toe altijd op een geweldige manier gedaan heeft! Zo worden we opnieuw stilgezet bij één van de belangrijkste dingen die God ons wil leren: in afhankelijkheid van Hem leven! Dat wordt dan ineens weer even heel reëel, heel praktisch toepasbaar! En dat is goed! Een erg toepasselijk gedicht dat iemand ons onlangs toestuurde en dat onze situatie en ons gevoel goed weergeeft:

 ‘God Knows’

And I said to the man who stood at the gate of the year:
“Give me a light that I may tread safely into the unknown.”
He replied: “Go out into the darkness and put your hand into the hand of God.
That shall be to you better than light and safer than a known way.”
So I went forth, and finding the hand of God, trod gladly into the night.
And He led me towards the hills and the breaking of day in the lone East.

Terwijl ik druk ben met alle praktische zaken die geregeld moeten worden voor ons vertrek, is Caio bezig met het schrijven van het laatste hoofdstuk van zijn scriptie. Als alles loopt zoals gepland, hoopt hij de scriptie net voor we vertrekken af te ronden. Dat zou geweldig zijn!

P1150442

Komende zondag vertrekt hij voor 4 dagen naar Schotland, waar hij een theologische conferentie zal bijwonen en ook uitgenodigd is om één van zijn eigen papers kort te presenteren. Spannend en heel leuk! Hij ziet ernaar uit!

Mikael geniet ondertussen nog even met volle teugen van zijn leventje hier in Barneveld. We merken aan hem dat de verhuizing naar Brazilië best een hoop onzekerheid met zich mee brengt, logisch natuurlijk! Zijn leven en thuis is duidelijk hier in Nederland en het wordt dus echt een grote overgang voor hem! Hij heeft het vooral vaak over zijn vriendjes hier die hij straks zal moeten missen. Zo nu en dan zegt hij: “Mama, als jullie naar Brazilië verhuizen, dan blijf ik hier bij de buren wonen, okee?!” Het vertrouwde leven hier loslaten is helemaal niet makkelijk, vooral omdat zijn leven in Brazilië nog grotendeels onbekend terrein is… We hopen en bidden dat hij in staat zal zijn om de veranderingen goed te kunnen verwerken en dat hij snel zijn plekje zal vinden straks in São Paulo.

We zijn dankbaar voor jullie betrokkenheid & gebed!

Liefs van ons!