verlof – Living Transformation

Verlof, fondswerving en wijkcentrum perikelen

april 3, 2026 Dorothee Peres

“Mama, als we naar Nederland gaan moeten we dan in het vliegtuig slapen?” “Mama, gaan we dan ook sneeuw zien in Nederland?” “Mama, hoe lang moeten we nog wachten totdat we naar Nederland gaan?” Ruth is in haar hoofdje de laatste weken al druk bezig met onze verlofreis naar Nederland. Want, ja… WE KOMEN! We hebben in de afgelopen maanden van verschillende kanten een aantal hele gulle giften mogen ontvangen voor onze reis en zodoende hebben we de vliegtickets inmiddels al kunnen kopen! We zijn zo dankbaar en heel blij dat we dit jaar weer eens een paar weken in Nederland zullen kunnen zijn. We hopen voor 4 weken te komen, van eind juni tot eind juli (precies de periode van de winter schoolvakantie hier in Brazilië). Uiteraard hopen we velen van jullie dan te zien en ook staan we open voor uitnodigingen om wat meer te komen vertellen over ons werk en leven hier in Brazilië. Tijdens een dienst, bijbelstudiegroep of jongerenkring, of gewoon lekker thuis op de bank. Mocht je het leuk vinden, neem dan gerust contact met ons op, dan zetten we het op de agenda (whatsapp (55)1199737-2208 of email: dot_wop@hotmail.com).

Wijkcentrum De Zaaier

De afgelopen maanden zijn omgevlogen en er is weer een hoop gebeurd binnen het wijkcentrum. Zo zijn we als stafteam heel druk geweest met een aantal speciale activiteiten en uitjes voor de verschillende leeftijdsgroepen kids binnen het project. Dat betekende dat we niet alleen doordeweeks aan het werk waren, maar ook menige zaterdag nog op stap waren met een groep kids. Lekker druk dus! Zo hebben we met de jongste groep kids (5-8 jarigen) een uitje kunnen doen naar de dierentuin hier in de stad. Iets wat voor Nederlandse kinderen misschien al niet meer zo bijzonder is, maar voor de meeste van deze kids was het de allereerste keer dat ze wilde dieren in het echt, van dichtbij zagen. Ze waren razend enthousiast en renden de hele dag kris kras de dierentuin door om maar niks te missen van al het leuks dat er te bezien viel. Ik was samen met Ruth ook mee en we hebben echt genoten van een leuke dag samen.

Logeerpartij in het wijkcentrum

Voor de groep kids in de leeftijd van 9-11 jaar wilden we dit jaar iets anders doen dan een kamp. We besloten om de groep op te splitsen in jongens en meisjes en voor elke groep een logeerpartij te organiseren hier in het wijkcentrum zelf. Een speciaal weekend vol leuke activiteiten en ook een specifiek thema om vanuit Bijbels perspectief samen over na te denken. Met de meiden hebben we het gehad over identiteitsvorming, eigenwaarde en zelfbeeld. Ze zitten echt op een leeftijd waarin ze op zoek zijn naar bevestiging en vaak ontbreekt er in hun leven een stabiele, positieve vaderfiguur die dan zo belangrijk is voor de vorming van een jong meisje. We mochten met ze doorpraten over hoe God ze ziet, hoe waardevol ze zijn en hoe ze hun identiteit en zelfbeeld op een positieve manier kunnen ontwikkelen. Dit ging uiteraard gepaard met een complete beauty sessie, grappige spelletjes en worship rondom de vuurkorf in de avonduurtjes.

Het groepje jongens van 9-11 is tijdens hun logeerweekend erop uit geweest met de twee “ooms” (Robert & Chris) die grote 4X4 terreinwagens hebben en daarmee regelmatig op pad gaan door de rimboe buiten de grote stad. Dit keer mochten de jongens mee en dat was natuurlijk een geweldig avontuur voor ze! Ze maakten er een mooie dag van compleet met geimproviseerde barbecue en water spelletjes in een meertje dat ze onderweg tegenkwamen. Wat is het waardevol om op deze toch relatief simpele manier samen met de jongens avonturen te beleven en herinneringen te maken waarvan we weten dat ze die niet snel weer zullen vergeten. Juist dit soort dagjes uit kunnen zo´n positieve impact hebben op hun jonge levens! Ze worden gezien, ze worden gewaardeerd en er is iemand (in dit geval een vaderfiguur die ze thuis vaak niet hebben) die de tijd neemt om met ze op stap te gaan. Ze hebben ervan genoten!

Knutseltentoonstelling

In december, vlak voordat het wijkcentrum dicht zou gaan voor Kerst en de periode van zomervakantie, zijn we als team een zaterdag druk geweest met het organiseren van een heuze knutseltentoonstelling. Elke maandag en donderdag zijn er in het wijkcentrum knutsellessen voor de verschillende leeftijdsgroepen kids. Ik draai wekelijks de knutselles voor de 7 en 8 jarigen, één van mijn lievelingsuurtjes van de week! Elke week bedenk ik weer wat creatiefs om samen met m´n groepje kids te maken; soms gebaseerd op een kinderboek wat ik dan hardop voorlees aan het begin van de les; soms is het een dierenknutsel en kijken we een leuk filmpje op YouTube om wat meer te leren over het leven van dat dier; soms is de uitdaging om zelf iets te tekenen en andere keren kliederen we lekker met verf. Knutselen blijft een geweldige manier om te werken met kids, en ik geniet daar elke week opnieuw van! Het is een hele laagdrempelige, leuke manier om hen te bereiken, te bemoedigen, te stimuleren en invloed te hebben op hun zelfbeeld, emoties, ontwikkeling en talenten. En ik merk dat de kids er zelf ook echt plezier in hebben, want elke donderdagochtend als ik de ontbijtzaal binnenloop, komen ze al op me af met de vraag of het vandaag knutselles is en wat we dan wel gaan maken… Elke week hangen we de nieuwe knutsels aan de muur in onze ruimte en naarmate het jaar vordert verandert die ruimte in een hele creatieve, kleurrijke omgeving waar de kids (en ik ook!) van genieten. Twee jaar geleden kregen we het idee om tegen het einde van het jaar, voordat de kids alle knutsels mee naar huis nemen, een tentoonstelling te organiseren, zodat ouders, oma´s, oudere broers en zussen en andere geinteresseerden kunnen komen kijken naar de knutsels van de kids. En wat vinden ze dat leuk! Helemaal trots zijn ze als hun familie komt kijken naar wat ze gemaakt hebben! Ze laten vaak alles tot in de kleinste details zien en vertellen over wat ze allemaal beleven in het wijkcentrum. Het is een mooie kans om de onderlinge gezinsrelaties te versterken en de ouders het belang te laten zien van creativiteit en betrokkenheid bij hun kinderen.

Kerstfeest

We sloten 2025 weer traditie getrouw af met het jaarlijkse Kerstfeest van het wijkcentrum. Een middag met alle kids samen (zo´n 65!), waarop we stil hebben gestaan bij de betekenis van Kerst, samen genoten van een uitgebreide barbecue (Braziliaanser kan niet!) en terugkeken op allerlei mooie momenten die we samen beleefden dit afgelopen jaar. We eindigden de middag met het uitdelen van de speciale Kerst voedselpakketten voor alle gezinnen en het overhandigen van de Kerstcadeaus. Elk jaar organiseren we een grote sponsoractie waarbij elk kind gesponsord wordt door een gezin (uit verschillende kerken en gemeentes) en een mooi pakket krijgt met kleding, schoenen en iets van speelgoed. Je kunt je hun blijdschap vast wel indenken!

Fondswerving & Gods voorzienigheid

In dit nieuwe jaar, staan we als team van wijkcentrum De Zaaier voor een grote uitdaging die we graag met jullie willen delen. Voor een heel aantal jaren ging het financieel best goed met het wijkcentrum. We hadden voldoende vaste sponsors om het werk goed draaiende te kunnen houden en ook voor de jaarlijkse kampen, uitjes en de nodige onderhoudsklussen waren er voldoende giften. Maar sinds vorig jaar zijn een aantal van onze vaste sponsors weggevallen en zodoende draaien we nu maandelijks met onze cijfers dik in het rood. Als team weten we dat de financiële ondersteuning van een project als dit vaak door fases gaat en niet altijd even stabiel is. Er zijn periodes van overvloed en periodes van schaarste, en we leren temidden van dit alles om afhankelijk te zijn van de Heer en erop te vertrouwen dat Hij alles in Zijn hand heeft en zal zorgen voor datgene wat er nodig is. Tegelijkertijd is fondswerving natuurlijk een belangrijk deel van het runnen van een project als het wijkcentrum en die verantwoordelijkheid komt uiteindelijk ook op onze schouders terecht. Maar we kunnen niet fulltime met de kids werken, het wijkcentrum runnen en tegelijkertijd tijd en energie investeren in fondswerving. Vooral voor diegenen van ons die vanuit het buitenland komen, betekent effectief fondswerven vaak dat we op verlof gaan en de tijd in ons thuisland deels hiervoor gebruiken. Zodoende hebben we als team besloten dat het tijd is voor gezamelijke actie op het gebied van fondswerving, iets dat we nog nooit eerder op deze schaal hebben hoeven doen. De planning is dat we dit jaar de maanden juni en juli zullen gebruiken voor verlofreizen en fondswerving, en dat het programma binnen het wijkcentrum tijdelijk op een laag pitje zal komen te staan. Robert en Silvana, de leiders van het project, zullen naar Schotland reizen voor verlof. Chris en Ashley, een Amerikaans stel, gaan voor ruim 2 maanden naar Amerika, en wij zelf reizen dus ook naar Nederland voor een maandje. De paar Braziliaanse werkers die achterblijven, zullen proberen een aangepast programma te draaien voor de kids, zodat we het project niet echt helemaal hoeven te sluiten tijdens deze twee maanden. We hopen en bidden dat deze gezamelijke actie zal leiden tot nieuwe contacten, sponsors en vernieuwde betrokkenheid bij het wijkcentrum, zodat het werk door kan gaan. Mocht je dit lezen en zelf het verlangen hebben om het wijkcentrum te ondersteunen, dan kun je jouw gift overmaken naar rekening: NL35 INGB 0007 8692 91 t.n.v. St. Lok. v Chr. Bijeenk. WDHU, Bilthoven o.v.v. “Wijkcentrum De Zaaier” (Belasting aftrekbaar).

Teamfoto´s (Ik was die dag helaas ziek, dus ze hebben mij er alleen op één van de foto´s bij gephotoshopt :0)

Tienerkamp

Vanwege deze aangepaste planning voor juni en juli, hebben we dit jaar besloten het tienerkamp al wat eerder te doen, namelijk eind deze maand. We hebben een hele hechte, mooie groep tieners die goed op weg zijn en waar we heel graag in willen blijven investeren, en het jaarlijkse kamp is altijd een hoogtepunt en een bijzondere kans om intensief te investeren in hun levens en samen dieper te gaan met God. Dus zijn we samen aan de slag gegaan met het plannen van de inhoud van dit kamp, een Bijbels thema, dagelijkse overdenkingen, sport en spel activiteiten enzovoort. Ondertussen keken we op de bankrekening en daar stond bijna niks op. Hoe gaan we dit betalen? Je kunt hier nerveus en ongerust van worden, of je kunt zeggen: wat een mooie kans om God aan het werk te zien! Gisterochtend tijdens de wekelijkse teamvergadering zei Robert: “Jongens, misschien moeten we het kamp maar cancellen, want het is al over 3 weken en we hebben nog steeds geen cent binnen…”. Iedereen zat elkaar enigzins verslagen aan te kijken, maar vervolgens werd er besloten om te bidden, te vertrouwen en het in Gods hand te leggen. Vilma, de sociaal werkster, grapte nog dat ze geloof had dat Robert nog diezelfde dag haar kantoor binnen zou komen lopen met goed nieuws. En ja hoor, na het middageten kreeg Robert een berichtje van onze Duitse medewerkster (die niet bij de vergadering was, maar ziek thuis zat) met de mededeling dat er een grote gift vanuit Duitsland aankwam specifiek bedoeld voor het tienerkamp: bijna de helft van het geld dat we nodig hebben! Vervolgens, later die middag, nam een vriend van Robert vanuit de USA contact op met de vraag wat er nog nodig was voor het kamp: hij gaat samen met nog een paar vrienden zorgen voor de rest van het benodigde bedrag! Geweldig toch! Iedereen loopt vandaag met een glimlach op z´n gezicht door het wijkcentrum: God aan het werk zien is zo mooi! En dat ervaar je des te duidelijker wanneer de schaarse periodes aanbreken en we aan onze eigen grenzen komen en de antwoorden niet meer hebben. Dan laat God zich zien als een liefdevolle Vader die zorgt en voorziet. We zien uit naar wat Hij gaat doen tijdens kamp!

Caio´s werk binnen en buiten de gemeente

Terwijl ik druk betrokken ben bij alle activiteiten rondom het wijkcentrum, is Caio druk met zijn verschillende taken en verantwoordelijkheden. Een paar maanden geleden was het tijd voor het opnieuw kiezen van oudsten en diakenen binnen onze gemeente en Caio´s naam werd door meerdere mensen aangedragen als potentieel oudste. Na dit zorgvuldig overwogen te hebben, heeft hij zich kandidaat gesteld en hij is uiteindelijk gekozen als één van 5 oudsten. Deze nieuwe rol brengt uiteraard weer nieuwe taken en verantwoordelijkheden met zich mee, het is een mooie uitdaging, en ook een stukje erkenning wat betreft zijn talenten en roeping binnen Gods koninkrijk. Ondertussen gaan zijn taken qua bijbels onderwijs voor kinderen en volwassenen binnen de gemeente ook door. Momenteel zitten we als volwassenen middenin een serie wekelijkse bijbelstudies over het onderwerp “zonde” en het lesmateriaal voor kinderen betreft een panorama van de hele bijbel, opgedeeld in een hele serie bijbellessen, die hij stukje bij beetje aan het schrijven en vormgeven is. In het afgelopen halve jaar zijn er een paar gezinnen met kinderen bijgekomen in de gemeente en dat is erg fijn! We genieten van alle contacten en vriendschappen en zijn momenteel druk met het plannen van een kamp later dit jaar voor de hele gemeente samen. Naast zijn werk binnen de gemeente, is Caio druk met het schrijven van zijn volgende twee boeken, beide in het Portugees. En ook staat er een bijbelcursus op het programma, georganiseerd door een grote, bekende gemeente hier in de stad, waar hij les mag geven over hoe de Hebreeuwse Bijbel (Oude Testament) ontstaan en vormgegeven is door de tijd heen.

Bedankt voor jullie betrokkenheid, gebed en ondersteuning voor ons en wijkcentrum De Zaaier in de afgelopen maanden! We zien ernaar uit jullie te ontmoeten in juli.

We wensen jullie betekenisvolle Paasdagen!

Lieve groetjes & veel zegen vanuit São Paulo,

Caio, Dorothee, Mikael en Ruth

Oma was afgelopen maand weer voor een paar weekjes in Brazilië en daar hebben we samen uiteraard van genoten!

Over pelgrims, liefhebben, vicieuze cirkels en werkelijke verandering

september 23, 2025 Dorothee Peres

Ik zat stilletjes te wachten, half verstopt achter een struik in het nachtelijke bos. Het enige licht kwam van een brandende fakkel die een aantal meter verderop in het gras langs het bospad stond. In de verte hoorde ik angstige gillen en tienerstemmen. Met een grote tak in de hand en een gezicht vol zwarte, witte en rode schmink, wachtte ik tot het mijn beurt was. Ik wist dat ik er absoluut angstaanjagend uitzag en dat het me geen moeite zou kosten om de tieners de stuipen op het lijf te jagen. Naarmate het groepje nerveuze tieners dichterbij kwam, hoorde ik ze samen haastig en bang steeds hetzelfde vers herhalen: “Zelfs als ik door een diep, donker dal ga, een dal van moeilijkheden, ben ik nergens bang voor, want U bent bij mij. Met uw stok en uw herdersstaf beschermt U mij en stuurt U mij bij.” De afspraak was, dat zolang zij het vers bleven herhalen terwijl ze door het “donkere dal vol zombies” liepen, het kwaad hen niets kon doen. Toen ze mijn punt op de reis door het donkere bos bereikt hadden, mocht ik wel schreeuwend en dreigend om ze heen lopen, maar ik mocht ze niet aanraken of gevangen houden. Tussen de angstige gillen door, bleven ze stug het bijbelvers herhalen en liepen zo bang, maar moedig het hele spel uit. Wat een praktische les in vertrouwen op Gods aanwezigheid en je ogen gefocust houden op Hem, je niet laten afleiden of wanhopig worden door wat er om je heen gebeurd. Het ontroerde me om ze zo samen vasthoudend de waarheid te horen herhalen middenin het donkere bos: ik hoef niet bang te zijn, want U bent bij mij!

Tienerkamp 2025: Pelgrims op reis naar de hemel!

Het donkere bospad vol angstaanjagende zombies was één van de nachtspellen van het tienerkamp dat we ook dit jaar weer mochten opzetten. Wat hebben we mooie dagen gehad samen! Het thema was dit jaar gebaseerd op het bekende boek van John Bunyan: Pilgrims progress (“De Christenreis naar de eeuwigheid” in het Nederlands). Vier dagen lang waren we samen als pelgrims op reis naar de hemel en onderweg kwamen we allerlei verleidingen, afleidingen en invloeden tegen. Dingen die ons van God af kunnen leiden, maar ook dingen die ons kunnen helpen en bemoedigen in onze wandel met de Heer. Door middel van gesprekken, bijbelstudies en spellen leerden we meer over Gods liefde, genade, vergeving en onze wandel met Hem en het volgen van Zijn stem. De eerste twee dagen liepen alle tieners de hele dag rond met een rugtasje vol stenen; bij het eten, het spelen, het slapen, tijdens spellen, gesprekken en schoonmaaktaken. Op de avond van de tweede dag, werden ze geleid naar het kruis, een groot houten kruis opgelicht door de koplampen van Roberts auto aan de rand van het donkere bos. En daar mochten ze de keuze maken hun zonden (symbolisch hun tasje vol stenen) te leggen aan de voet van het kruis, vergeving ontvangen, en vrijheid in Jezus. Op zondagochtend, de laatste morgen van kamp, vlak voordat we zouden deelnemen aan het hemelse feestmaal (een Braziliaanse barbecue uiteraard haha!), kwam een van de tienerjongens naar ons toe om te zeggen dat hij heel graag zijn leven aan God wilde geven. Toen Alan, een van onze jonge Braziliaanse werkers die zelf opgroeide in de krottenwijk, vervolgens doorpraatte met de groep over het volgen van Jezus, waren er nog wel een stuk of 8 tieners die ook diezelfde stap wilden doen. Je kunt je voorstellen dat het een geweldig feestmaal werd! Het was voor mijzelf heel bijzonder en ontroerend om Alan te zien voorgaan in gebed en deze tieners naar de Heer te zien leiden. Dat is vrucht op ons werk dat compleet Gods werk is! Daar sta je bij en je kijkt ernaar en dan kun je God alleen maar danken voor Zijn liefde en genade en het voorrecht om hier getuige van te mogen zijn. Machtig mooi!

We zijn heel dankbaar voor jullie gulle giften die het tienerkamp ook dit jaar weer mogelijk maakten!

Korte impressie van het tienerkamp

ABBA stafweekend

Afgelopen april mochten we weer genieten van een ABBA stafweekend met het hele team zendelingen van alle verschillende projecten van ABBA samen. Het werden een paar mooie dagen, vol vriendschap, samenzijn, gebed & overdenkingen en een hoop lol tijdens sport & spel. Wist je dat ABBA naast het wijkcentrum nog een heel aantal andere projecten heeft die zich richten op soortgelijke doelgroepen en op verscheidene manieren hulp bieden? Zo is er naast wijkcentrum De Zaaier nog een tweede wijkcentrum op een andere plek in de stad, en een wekelijks kinder evangelisatieprogramma dat draait op de zaterdagen in één van de oudste en meest bekende krottenwijken van de stad. Verder is er ook Huize Elohim, een opvanghuis voor zo´n 12 kinderen die vanwege diverse redenen (tijdelijk) uit hun gezin zijn geplaatst. Project Parels, een relatief recent opgezet pleegzorg project dat in samenwerking met de plaatselijke kinderbescherming pioniert op het gebied van het werven en trainen van christelijke pleeggezinnen en kinderen in pleeggezinnen plaatst en begeleidt. Ook is er nog het project dat in het centrum van de stad werkt met straatjeugd en de extreem arme gezinnen die in die regio veelal op straat leven. En een aantal jaar geleden is er een professionele meubelmakerij opgericht binnen ABBA, die niet alleen zorgt voor meer inkomsten voor de diverse projecten, maar ook jongvolwassenen met een heftige achtergrond traint, begeleid en in dienst neemt. Mocht het je leuk lijken om eens als korte termijn vrijwilliger mee te komen werken in één van ABBA´s projecten, neem dan gerust contact met ons op en neem een kijkje op ABBA´s website voor meer info (https://abbabrasil.org.br/en/). Het kan zomaar een levensveranderende ervaring worden!

Mental health, vicieuze cirkels, frustratie & God dienen

In augustus hebben we als team van wijkcentrum De Zaaier deelgenomen aan een training over mental health & self care, gericht op het toerusten van ons als werkers om goed voor onszelf te zorgen wat betreft onze mentale, emotionele gezondheid. Enkele thema´s binnen de training waren anxiety, burn-out en compassiemoeheid (secundaire traumatische stress), dan gaat het om de mentale, fysieke en emotionele uitputting die ontstaat bij hulpverleners door het herhaaldelijk ervaren van menselijk leed of trauma bij anderen. Ook hebben we samen gewerkt aan een praktisch plan en manieren om self care echt een constant, vast deel van onze wekelijkse routine te maken. Aan de hand van vragen als: Wat kan ik doen om beter voor mezelf te zorgen zowel op fysiek, emotioneel en mentaal gebied als ook mijn sociale en geestelijke leven? Nu lijkt dit misschien wel heel basic, tenslotte weten we allemaal wel dat het belangrijk is om goed voor onszelf te zorgen. Vooral als je hulpverlener bent en voortdurend bezig bent met het zorgen voor en omzien naar anderen. Maar in de praktijk merken we vaak dat het goed voor onszelf zorgen er snel bij inschiet en de heftige realiteit van ons werk vaak ongemerkt, stukje bij beetje, ineens zwaar op ons kan gaan drukken.

Binnen wijkcentrum De Zaaier worden we in onze contacten met de kinderen, tieners en hun moeders voortdurend geconfronteerd met de heftige, vaak geweldadige, context waarin ze leven en zien we vaak maar relatief weinig echte verandering of vrucht op ons werk. Een aantal weken geleden, toen ik mijn groepje 7 en 8 jarigen vroeg hoe hun weekend was geweest, kwamen er allemaal heftige verhalen los over (stief)vaders die tijdens het weekend uit waren geweest, enorm dronken naar huis waren gekomen, vervolgens ruzie maken met familieleden en fysiek geweld gebruiken tegen de moeder en soms ook de kinderen. (Stief)vaders die drugs gebruiken, die het gezin zelfs met de dood bedreigen en deze 7 en 8 jarigen krijgen dit allemaal in eerste hand mee. Je ziet het verdriet en de angst in hun ogen als ze je deze situaties vertellen. Dingen die geen enkel kind mee zou moeten maken. Hun gebed is dan vaak: “Here, geef dat er vrede mag zijn in mijn huis.” Als je dan verder gaat kijken en met de moeders en (stief)vaders doorpraat, dan zie je dat het een vicieuze cirkel is, een problematische levenstijl en mentaliteit die overgaat van de ene op de andere generatie, waardoor bijna iedereen wel rondloopt met pijn, trauma en de gevolgen daarvan. De moeders, die vaak al in de tienerjaren zwanger raken, zijn zelf ook in zo´n zelfde context opgegroeid en kennen eigenlijk niks anders. Dan begin je te begrijpen waarom het zo zeldzaam is om in korte tijd een totale ommekeer te zien in iemands leven. Wezenlijke verandering is een proces wat vaak jarenlang duurt, het is echt lange termijn werk, iets wat wel een generatie lang kan duren. En het proces verloopt vaak niet in een rechte lijn, maar meer volgens het idee van 3 stappen vooruit, en dan weer 2 stappen terug. Dan besef je dat de kleine veranderingen die je hier en daar ziet eigenlijk al grote overwinningen zijn en dat we onze verwachtingen in die zin vaak bij moeten stellen en de Heer moeten vragen om lange adem. Hij heeft geduld met ons, dan mogen wij ook geduld hebben met anderen om ons heen. Vorige week, toen we een groepje jongeren over de vloer kregen die op zendingsreis waren vanuit Europa en we met hen doorpraatten over de context en problematiek van de gezinnen waar we mee werken, vroeg één van de Oostenrijkse meisjes me: “Maar raak je dan niet erg gefrustreerd soms, als je zo weinig verandering ziet? Hoe hou je dat vol op den duur?” Een vraag die we regelmatig krijgen. Je houd het vol als je je plek en positie duidelijk weet, als je duidelijk weet waar God je toe roept: liefhebben. Wij kunnen mensen niet veranderen en we hebben al helemaal de macht niet iemand te redden. Dat is Gods werk en dat moeten we aan Hem overlaten. Hij nodigt ons uit om mensen lief te hebben, naast ze te wandelen en Zijn liefde te laten zien. Wanneer we de Heer trouw dienen in het liefhebben van anderen en ervoor oppassen dat we ons geen verantwoordelijkheden toeeigenen die niet van ons zijn, dan kunnen we rusten in het feit dat Hij alle macht heeft en dat Hij werkt, ook al is dat vaak op manieren die ons lang niet altijd duidelijk zijn. We zijn geroepen om te planten, Hij is degene die vrucht geeft, op Zijn tijd, op Zijn manier.

Een voorbeeld van werkelijke verandering

Iemand die voor mij een geweldig mooi voorbeeld is van werkelijke verandering, totale ommekeer, op lange termijn en over generaties heen, is tante Fran, zoals we haar allemaal liefdevol noemen. Tante Fran groeide op in een hele complexe, arme en geweldadige context, ze kwam uiteindelijk op straat terecht en raakte zwaar verslaafd aan drugs en handelde ook. Op een dag leerde ze, via mensen van ABBA, Gods liefde kennen en begon haar lange proces van verandering. Vandaag de dag zie je duidelijk de vruchten van haar verandering en wandel met de Heer in haar kinderen. Ze heeft er een heel aantal, sommigen zijn nu ook christenen en hebben zelf een stabiel, gezond leven en een eigen gezinnetje kunnen opbouwen, ver weg van de geweldadige context waarin hun moeder opgroeide. Maar een paar van haar kinderen worstelen nog steeds met de effecten en gevolgen van de vicieuze cirkel waarin hun moeder opgroeide en waaraan zij zelf als jonge kinderen ook blootgesteld zijn. En zo zie je tot ver in de volgende generatie toch ook nog de negatieve gevolgen van drugsgebruik, criminaliteit en gebroken gezinsrelaties. God verandert levens, Hij verandert gezinnen, over generaties heen en dat is geweldig mooi om te zien, maar het is vaak een lange termijn proces, iets wat stukje bij beetje, vaak met horten en stoten gaat, en wat is het dan belangrijk dat we Hem vertrouwen, lange adem oefenen en mensen keer op keer weer genade schenken.

Tante Fran werkt nu regelmatig in projecten van ABBA als kok (ze kan geweldig lekker koken!) en zo was ze ook tijdens het afgelopen tienerkamp met ons mee op stap. Naast haar rol als kok, gebruikt ze iedere gelegenheid die ze krijgt om met de tieners te praten en tot zegen te zijn door het delen van haar getuigenis en het meeleven met de tieners. Zo mooi om te zien! Tijdens dit tienerkamp had ze drie van haar kleinkinderen meegenomen die meedraaiden in het programma en zo ook de kans kregen om meer over Gods liefde te horen en zien. Tante Fran zei met een trotse glimlach op haar gezicht tegen me tijdens kamp: “Kijk, dat zijn mijn kleinkinderen! Bedankt dat zij hier mogen zijn en de kans krijgen om God al jong te leren kennen, een kans die ik niet gehad heb…”

Activiteiten binnen wijkcentrum De Zaaier

Verloftijd in Nederland

Tot slot willen we nog graag een persoonlijk verlangen en een behoefte met jullie delen. Het is momenteel al meer dan 3 jaar geleden dat wij met z´n viertjes in Nederland waren voor verlof. Toen we in de zomer van 2022 in Nederland waren en zagen hoeveel zo´n verloftijd kost, wisten we al dat we dit niet zo snel weer zouden kunnen doen. De prijzen van vliegtickets en leefkosten in Nederland en Brazilië zijn in de afgelopen jaren flink gestegen, de Braziliaanse munt (Real) wordt steeds zwakker en de euro als gevolg daarvan voor ons steeds kostbaarder, en, ondanks dat ons financiële support stabiel is gebleven, merken we dat we steeds een beetje krapper zitten. We zouden heel graag ergens volgend jaar weer eens naar Nederland reizen voor een paar weken verlof, maar op dit moment is dit financieel gewoon niet haalbaar. We willen deze behoefte graag eerlijk met jullie delen, omdat het iets is dat in ons hart leeft en dat ons bezighoudt. Ruth vraagt met zekere regelmaat wanneer we nu weer eens naar oma gaan en ik vertel haar dan elke keer: “Laten we God vertellen over ons verlangen, want Hij zorgt voor ons’. En zo willen we jullie vragen om met ons mee te bidden hiervoor, want we geloven en hebben al vaak ervaren dat God een God is die voorziet en dat we Hem mogen vertrouwen als we in afhankelijkheid van Hem leven. Mocht je zelf graag een praktisch antwoord op gebed willen zijn dmv het geven van een gift voor onze verlofreis naar Nederland, vermeld dan even duidelijk dat de gift hiervoor bedoeld is.

Bedankt voor jullie betrokkenheid, support & gebed!

Lieve groetjes vanuit São Paulo,

Caio, Dorothee, Mikael en Ruth

Ons werk binnen onze gemeente loopt op volle toeren en we genieten van de contacten, gesprekken en vriendschappen.

Na verlof weer volop aan het werk

oktober 13, 2022augustus 6, 2023 Dorothee Peres

Het is maandagmiddag, terwijl ik druk ben met afwassen en de keuken weer op orde brengen (het middageten is hier in Brazilië altijd de warme hoofdmaaltijd van de dag, dus dat betekent uitgebreid koken!), komt Ruth de keuken in gelopen met haar speelgoed koffertje in de hand: “Mama, ik ga op reis!” Waarop ik enthousiast reageer en haar vraag waar de reis naartoe gaat: “Naar Nederland, mama!” Dit horen we haar regelmatig zeggen sinds onze verloftijd in Nederland afgelopen juli!

Wat hebben we genoten van de maand in Nederland! Het was echt op en top vakantie, heerlijk weer en we hebben zoveel leuke dingen kunnen doen, veel tijd met familie kunnen doorbrengen en samen mooie herinneringen kunnen maken. Wat is Nederland toch leuk in de zomer, zoveel leuke plekjes om te ontdekken, lekker op de fiets. De kids hebben hun hart opgehaald (en wij ook)! Ook was het heel leuk om velen van jullie te kunnen ontmoeten en bij te kunnen praten. We zijn dankbaar voor zo´n mooie verloftijd en voor alle steun en praktische hulp die deze reis mogelijk maakten.

Inmiddels zijn we alweer ruim 2 maanden terug in São Paulo en druk met ons dagelijkse werk, activiteiten en verantwoordelijkheden. Caio is begonnen aan het schrijfproces van niet één, maar twee boeken! Het eerste boek is dat waar we jullie in ons laatste bericht over vertelden, over leviticus, en zal hier in Brazilië uitgegeven worden. Het andere boek betreft een bijbels commentaar op het boek Numeri dat Caio samen zal schrijven met een Amerikaanse theoloog waar hij al een tijd lang goed contact mee heeft en die een soort mentor is voor hem. Caio was al langs de zijlijn betrokken bij dit project als meelezer en om feedback te geven op reeds geschreven stukken tekst. Maar tijdens onze verlofperiode in Nederland, kreeg hij ineens de uitnodiging om co-auteur te worden en zelf een aantal hoofdstukken van dit bijbelcommentaar te schrijven. Hij is erg enthousiast over dit project en de kans om samen met deze mentor-vriend dit boek te schrijven. Het zal uitgegeven worden in Amerika in de reeks Tyndale Commentaries of Old Testament via de uitgeverij IVP (InterVarsity Press).

Naast deze twee grote projecten is Caio regelmatig druk met het voorbereiden van de bijbelstudies voor de jeugd in onze gemeente en andere studies en preken die hij zo nu en dan mag geven. De laatste weken verzucht hij af en toe: “Ik moet nu echt stoppen met het accepteren van nieuwe uitnodigingen, anders heb ik teveel op m´n bordje!” Maar sommige uitnodigingen zijn ook gewoon zulke mooie kansen om een steentje bij te dragen… Zo waren we in september, als gezin, een weekendje naar het kampweekend voor de staf en leidinggevenden van een grote christelijke studentenvereniging (vergelijkbaar met Navigators) die al jarenlang heel gaaf werk verrichten onder studenten aan universiteiten door heel Brazilië. Caio was uitgenodigd om op zaterdag en zondagochtend een uitgebreide studie te geven over Exodus. We hebben genoten van de nieuwe contacten, leuke gesprekken en het leren kennen van weer een ander klein stukje van Gods koninkrijk en gemeente. Wat is het waardevol om zo te kunnen dienen en in het proces zelf ook weer gezegend te worden.

In het afgelopen halve jaar zijn we ook heel intentioneel bezig gegaan met het opbouwen van nieuwe contacten en vriendschappen binnen onze nieuwe gemeente hier in de wijk. We genieten ervan dat de gemeente zo dicht bij huis is en we makkelijk overal bij betrokken kunnen zijn. Naast de serie bijbelstudies die Caio dit jaar geeft aan de jeugd, zijn we inmiddels ook betrokken bij het tienerwerk en zijn we door verschillende jongeren benaderd voor gesprekken, mentorschap en het delen van onze ervaringen met adoptie. Er zijn zoveel open deuren en zoveel leuke beginnende vriendschappen! Zo mocht Caio vanochtend tijdens de tienerdienst in het deel&bid-moment met een jonge tiener praten en bidden die 6 jaar geleden geadopteerd is door een gezin uit de gemeente. Een kort gesprek over hoe het is om geadopteerd te zijn, om te gaan met een heftig verleden en in die paar minuten een diepe connectie kunnen leggen omdat je je in elkaars ervaringen herkent als geadopteerde zoon en adoptievader. Ondertussen had ik een bijzonder gesprek met twee tieners die duidelijk een roeping ervaren in hun leven en die zitten te popelen om de zending in te kunnen gaan. Mooie getuigenissen over hoe God jonge tieners aanraakt uit hele gebroken gezinnen en die nu op zoek zijn naar sturing en discipelschap: Hoe moet ik het allemaal aanpakken? Hoe kan God mij gebruiken? In de fase waarin wij ons nu bevinden, als jong gezin, al wat langer getrouwd stel met jaren ervaring op het zendingsveld, merken we dat veel van de jongelui en jonge stellen toenadering zoeken met een behoefte aan advies, inspiratie en een rolmodel. Weer een hele nieuwe uitdaging voor ons, maar een rol die we graag op ons willen nemen en we bidden dat de Heer onze contacten en wegen leidt tot zegen voor de jongeren die we zo tegenkomen.

Ook het werk binnen wijkcentrum De Zaaier draait op volle toeren. Alhoewel ik maar parttime betrokken ben, geniet ik ervan mijn steentje bij te kunnen dragen en deel te zijn van een team hele gave mensen. Het bijlesprogramma voor de jongste groep kids waar ik nu al ruim een jaar verantwoordelijk voor ben, loopt nog steeds goed en het is leuk om hun vooruitgang te zien. Daarnaast is er op de dag dat ik bijles geef ook altijd bijbelclub voor alle drie de leeftijdsgroepen en ik schiet dan vaak te hulp bij de jongste groep. Met z´n tweeën op een groep van 12 5-8 jarigen is soms nog best een uitdaging, er zitten altijd een paar kinderen tussen waar we onze handen vol aan hebben en die de sfeer van de hele groep beïnvloeden. We zien dan elke keer weer dat de kinderen die superdruk zijn, heel dwars en met veel gedragsproblemen, juist de kinderen zijn die schreeuwen om liefde en aandacht. Ze maken in hun jonge leventje al zoveel heftige dingen mee! Pyetro, één van onze mega drukke jongetjes, was een tijdje terug bijna niet te handhaven in de groep. Toen zijn we begonnen om hem heel gericht aandacht, geduld en liefde te geven, hem op schoot te nemen en hem tegelijkertijd wel rustig terecht te wijzen wanneer dat nodig was. En nu, na een paar maanden stug volhouden, zien we hem langzaam veranderen: de agressie raakt steeds meer op de achtergrond en zodra hij de ruimte binnenkomt hangt hij om onze nek. Zelfs het bijbelverhaal kan hij nu meestal helemaal uitzitten, op mijn schoot weliswaar, en de helft van de tijd half op z´n kop hangend (het moet wel interessant blijven natuurlijk ;), maar dit is al een hele overwinning!

Elke week tijdens bijbelclub hebben we gebedstijd met de kids en mogen ze één voor één naar voren komen om voor een specifiek onderwerp te bidden. Het is zo leuk om te zien hoe ze hier steeds vrijer in worden en uitzien naar het kwartiertje bidden. Wanneer we dan bidden en praten over onderwerpen als kinderen die honger lijden, ziek zijn, mensen die verslaafd zijn of op straat wonen, dan horen we veel heftige verhalen en opmerkingen van de kids over hun eigen leefomgeving en families. “Tante, mijn vader gebruik nog steeds drugs, kunnen we voor hem bidden?” “Oh die van mij ook! Hij zat een tijd in de gevangenis en we hoopten dat toen hij vrij kwam, hij zou stoppen met de drugs, maar hij gaat er gewoon mee door…” Dat zijn gesprekken en ervaringen die kleine jongens van 6 niet zouden moeten hebben! Bid je mee voor de harten & levens van deze jonge kids? Dat God ze beschermt en ze Zijn liefde mogen ervaren!

In juli werden de jaarlijkse kinder- en tienerkampen weer gehouden! Hier is een korte indruk van deze geweldige dagen!

Sinds een aantal maanden is ons team van wijkcentrum De Zaaier weer wat verder uitgebreid. We hebben nu full time een hele fijne sociaal werkster in het team die zich helemaal toelegt op het contact met en de begeleiding van de gezinnen van de kinderen die bij ons over de vloer komen. In totaal zijn dat zo´n 45 gezinnen! Vilma werkt al jarenlang als sociaal werkster onder de armere bevolking hier in de stad en heeft veel ervaring met het werken met mensen op straat, in de jeugdgevangenis, in krottenwijken en in wijkcentra, ze is dus een geweldige aanwinst voor ons team! Ze is gaandeweg bezig om alle gezinnen van wat dichterbij te leren kennen, heeft regelmatig gesprekken met de moeders en gaat na wat hun situatie, behoeftes en problemen zijn. Ook legt ze de brug naar de scholen waar de kids naartoe gaan en helpt ze de ouders om bij de gemeente en de overheid datgene waar ze volgens de wet recht op hebben, qua hulp en ondersteuning, aan te vragen en rond te krijgen.

Vilma en Karina tijdens een workshop voor moeders en therapie met de kids.

Sinds een aantal weken hebben we daarnaast ook een christelijke psychologe die een middag in de week op vrijwillige basis een paar van de kinderen begeleidt. Heel bijzonder en enorm hard nodig! Karina heeft ook al veel ervaring in zending en in het werken met de armere bevolking en samen met Vilma heeft ze een lijstje gemaakt van de kinderen en tieners die het hardste psychologische begeleiding nodig hebben. En dat zijn er nogal wat! Helaas heeft Karina, naast haar betaalde werk, op dit moment maar één middag de tijd om te dienen binnen het wijkcentrum. We zouden haar heel graag 3 of 4 middagen in de week in het wijkcentrum zien, maar om dat mogelijk te maken zouden we haar een vergoeding moeten kunnen geven en met het krappe budget van wijkcentrum De Zaaier gaat dat op dit moment helaas niet lukken. Karina begeleidt nu 4 kinderen op die ene middag in de week, met 4 middagen kom je dus op zo´n 16 kinderen. Er staan nu zo´n 20 kinderen op de wachtlijst die echt behoefte hebben aan psychologische begeleiding. Onze uitdaging is nu om mensen te vinden die bereid zijn om dit specifieke doel maandelijks financieel te ondersteunen, zodat we Karina kunnen helpen om meer tijd te kunnen geven aan wijkcentrum De Zaaier. Mocht je meer willen weten of ons hiermee graag willen helpen, neem dan contact met ons op (dot_wop@hotmail.com)!

Lieve groetjes vanuit São Paulo!

Zomervakantie, verlof & een nieuw schooljaar

maart 11, 2020april 26, 2021 Dorothee Peres

Misschien denk je nu: “Zomervakantie? Hoezo? Het is maart en het blijft maar van dat gure, natte winterweer!” Ja, in die zin is ons jaar hier op het zuidelijk halfrond precies het tegenovergestelde van dat van jullie! Hier loopt de zomer langzaam ten einde en zijn we net begonnen aan een heel nieuw school en werkjaar. De zomervakantie duurt hier elk jaar twee maanden, namelijk pakweg heel december en januari. En omdat Carnaval vervolgens elk jaar ergens midden of eind februari valt en het hele land dan in feestsfeer is, wat betekent dat iedereen prompt weer een weekje vakantie neemt en de scholen dicht zijn, zegt men hier gekscherend (maar eigenlijk heel serieus) dat het school en werkjaar pas écht begint na Carnaval! Dit jaar viel Carnaval in de laatste week van februari; dus pas nu, begin maart, voelt het voor ons alsof het jaar eindelijk echt begonnen is. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen!

Het is een hele tijd stil geweest hier op ons weblog, omdat we een paar drukke maanden achter de rug hebben en heel veel op stap zijn geweest tijdens de periode van zomervakantie. Half december pakten we voor het eerst als gezinnetje van vier een vliegtuig richting Nederland voor een maand verlof (een hele uitdaging zo’n lange vliegreis met twee kleine kids!). We hebben een goede tijd gehad van samenzijn met familie, weerzien van vrienden, delen over ons werk in gemeentes en genieten van al het lekkers en leuks dat Nederland te bieden heeft. Het was erg goed om met de feestdagen als familie samen te kunnen zijn in Houten en samen deze eerste keer Kerst en Oud en Nieuw zonder mijn vaders aanwezigheid te beleven. Zijn gemis is en blijft groot, maar ondanks dat denk ik dat we toch samen hebben kunnen genieten van alle mooie en goede dingen in die betekenisvolle dagen.

Er viel dit jaar helaas geen sneeuw en het weer zat niet altijd mee, dat was voor de kinderen niet zo makkelijk; ze zijn zo gewend aan zon en warmte en altijd naar buiten kunnen… maar gelukkig genoten ze wel volop van de poffertjes, pepernoten en indoorspeeltuinen! We zijn ook nog een dagje teruggeweest naar ons oude stekje in Barneveld, dat was zo leuk! We hebben zoveel goede herinneringen aan onze twee jaar daar en het was gaaf om een aantal van de buren weer even te zien, pannenkoeken te eten in het Uilenbos in Lunteren (ons vaste uitje in die twee jaar) en Mikael te zien voetballen met zijn oude Syrische buurjongetje! Een hoop mooie momenten dus in deze verlofperiode om dankbaar op terug te kijken.

Eenmaal weer terug in Brazilië, waren er nog net een paar weken vakantie over en die tijd hebben we deels lekker aan het strand doorgebracht. Heerlijk was dat, weer genieten van zon en warmte en echt even relaxen en bijkomen. Je moet bedenken dat verlof in Nederland voor ons toch niet echt helemaal telt als vakantie… Het is vaak een hele drukke tijd, met een volle agenda, veel afspraken en zaken om te regelen, praatjes, fondswerving en een stukje verantwoording afleggen. Daarnaast kost het reizen naar de andere kant van de wereld, de jetlag, alle grote en kleine veranderingen voor ons en nog meer voor twee kleine kids een hele hoop energie en geduld. Het was dus echt heerlijk om nog even wat tijd samen als gezinnetje te hebben aan zee, om vervolgens het nieuwe school en werkjaar fris te kunnen starten!

Het nieuwe schooljaar begint hier in Brazilië in februari, en dus niet zoals in Nederland in september. Dit betekent voor ons dat Mikael nu begonnen is in groep 3 en Ruth gaat voor het eerst naar wat je kunt vergelijken met de Nederlandse peuterspeelzaal. Mikael geniet van school en zit dit jaar in een heel klein klasje van maar 4 leerlingen: allemaal jongens en allemaal goeie vriendjes van hem sinds groep 1! Ondanks dat hij pas 5 jaar is, gaat de lesstof hem tot nu toe goed af en wij zijn als ouders erg blij met het kleine klasje en een lieve juf die hem dit jaar hopelijk goed zal kunnen begeleiden en bijsturen waar dat nodig is. Ook Ruth is na de eerste paar weken nu al goed gewend op de peuterspeelzaal. De eerste week was even lastig, maar ze heeft haar draai snel kunnen vinden en lijkt te genieten van haar ochtendjes bij juf Karin! Voor mij zelf werkt onze nieuwe routine erg fijn: ’s ochtends gaat Ruth naar school en kan ik al mijn aandacht geven aan Mikael, en kort na het middageten (wat bij ons de hoofdmaaltijd is van de dag) gaat Mikael naar school en heb ik alle aandacht voor Ruth. Overdag zien de kleintjes elkaar dus niet zoveel en je kunt je misschien voorstellen dat het feest is zodra kleine Ruth Mikael thuis hoort komen om 6 uur, dan is het huis te klein!

Ook Caio en ik hebben onze werkzaamheden binnen ABBA en wijkcentrum De Zaaier weer opgepakt. Daarover hopen we jullie weer wat meer te vertellen in onze aankomende nieuwsbrief!

UITNODIGING

Tot slot is er een uitnodiging die we graag bij jullie willen neerleggen. We zijn ontzettend dankbaar voor alle mensen, gezinnen en gemeentes die in de afgelopen 13 jaar van ons leven op het zendingsveld als trouwe partners achter ons staan en naast ons wandelen door middel van gebed, betrokkenheid en giften. In het afgelopen jaar hebben we gemerkt dat onze leefkosten gestegen zijn, dit heeft met name te maken met het feit dat we nu twee kleine kinderen hebben, ons gezinnetje is gegroeid; en ook met het feit dat het leven hier in Brazilië, en dan met name in de grote steden, steeds duurder wordt de afgelopen tijd. Als gevolg hiervan zijn we op zoek naar nieuwe partners, mensen die graag betrokken willen zijn en ons financieel willen ondersteunen. We willen je graag vragen hier eens over na te denken. Voel je vrij om hierover contact met ons op te nemen (stuur ons persoonlijk een berichtje, of mail met onze TFC via tfc.caioendot@gmail.com). Meer info over financiële ondersteuning vind je hier. God heeft in al deze jaren op geweldige manier voorzien in alles wat we nodig hebben en we weten dat Hij dat ook zal blijven doen. Aan Hem alle dank hiervoor!

Lieve groetjes vanuit een warm São Paulo!