Vrucht temidden van gebrokenheid (deel 2)

Het verhaal van Alan is voor ons heel bijzonder en we willen het graag met jullie delen. Ook hij is één van de vruchten op het werk van wijkcentrum De Zaaier.

                        Alan tijdens activiteiten van het wijkcentrum in 2010

Alan zat bij de allereerste groep kinderen die dagelijks trouw naar het wijkcentrum kwam, hij kwam er al voordat Caio en ik betrokken waren bij het project. Hij was één van de oudsten van de groep en is inmiddels een jaar of 23. Ook hij komt uit een gebroken gezin, zonder vaderfiguur en groeide op temidden van veel armoede, criminaliteit en duisternis. Als tiener kwam hij jarenlang trouw naar het wijkcentrum en was altijd heel enthousiast en toegewijd. Maar rond zijn 17e raakte hij het spoor bijster, maakte een aantal verkeerde keuzes en verdween van het toneel. In de daaropvolgende paar jaren hoorden we af en toe zorgwekkende berichten over hem en het deed ons verdriet om hem zo te zien dwalen.

Alan is een hele intelligente, creatieve jongen met veel capaciteiten. Hij was uit het oog, maar zeker niet uit ons hart. Hoe groot was onze verrassing en blijdschap toen hij na zo’n twee jaar ineens weer op de stoep stond met de mededeling: “Ik heb Jezus echt leren kennen, ik ben veranderd en ik wil Hem volgen. Jullie hebben zoveel voor me betekend en ik wilde jullie dit graag vertellen.”  Sindsdien is Alan enorm gegroeid in zijn relatie met God. Hij kreeg al snel het verlangen om God te dienen in zending en is in de afgelopen twee jaar betrokken geweest bij Jeugd met een Opdracht elders in Brazilië. Hij deed een DTS (DiscipelschapTrainingSchool) en werkte vervolgens een tijd lang als deel van de DTS-leiding op de plaatselijke basis van JmeO. Elke keer als hij even terug was in São Paulo kwam hij langs bij het wijkcentrum, vol enthousiaste verhalen over alles wat hij beleefd had met God. Ik kan in woorden niet precies uitdrukken hoe bijzonder het is om deze jongen zo te zien veranderen, ik heb er regelmatig tranen van in mijn ogen. Zijn dagelijks leven getuigt van een groot geloof en een intieme relatie met Papa (zoals hij altijd zegt) en is een inspiratie voor mij.

                                                                         De steeg waar Alan opgroeide

Een aantal maanden geleden vertelde hij ons dat hij besloten had om zijn tijd bij Jeugd met een Opdracht af te sluiten, omdat hij het verlangen heeft om ons team te komen versterken en mee te werken binnen het wijkcentrum. Het is zijn verlangen om zijn eigen wijk te bereiken met Gods liefde en meer jongeren God werkelijk te zien leren kennen, zoals hij Hem heeft leren kennen. Hoe gaaf om een jongen uit de wijk nu onze collega te zien worden en samen te bouwen aan Gods koninkrijk!

Alan heeft nu wel een grote uitdaging voor zich: voordat hij officieel als zendingswerker aan de slag mag binnen ABBA, moet hij zijn financiële support rond hebben. En je kunt je misschien voorstellen dat dit voor een jongen uit de krottenwijk een lastig verhaal wordt! Zijn achterban bestaat bijna helemaal uit mensen die in armoede leven en het lukt hem voor alsnog niet om zijn support rond te krijgen. Een aantal van ons, zendingsvrienden, helpt hem al, en ik bedacht me dat ik in ieder geval een lijntje uit kan gooien voor hem! Dus hier komtie: zou jij Alan misschien willen ondersteunen? Hij is met name op zoek naar maandelijkse sponsers en alle beetjes helpen. Hij draait op dit moment als vrijwilliger mee in ons team, maar zit te popelen om “echt” aan de slag te kunnen gaan. Mocht jij Alan graag willen ondersteunen, laat het ons dan even weten, zodat we het hem kunnen vertellen en hij weet waar hij aan toe is.

Alan en Caio leiden de tienerjongens groep

Giften voor Alan kunnen overgemaakt worden op NL35 INGB 0007 8692 91 t.n.v. St. Lok. Chr. Bijeenk. WDHU, Bilthoven. Onder vermelding van: “Alan – Wijkcentrum De Zaaier” (Belasting aftrekbaar).

Het is ons verlangen en gebed dat meer en meer jongeren die opgroeien temidden van de harde, vaak duistere realiteit van de krottenwijken God zullen gaan leren kennen, Hem met passie gaan volgen en zelf een krachtige getuige gaan zijn in hun wijk, in hun families. Gods koninkrijk zien groeien, ware verandering & hoop dat is waar we voor gaan, en het is geweldig om een eerste, kleine glimp ervan op te vangen!

Groetjes vanuit een warm São Paulo!

Vrucht temidden van gebrokenheid (deel 1)

Ik weet niet precies wie de naam bedacht heeft, maar ik ben hem in de afgelopen jaren meer en meer gaan waarderen: wijkcentrum “De Zaaier”. Het is een hele toepasselijke omschrijving van ons werk met de kinderen & tieners die naar het wijkcentrum komen: wij zaaien. We zaaien aandacht, we zaaien liefde, we zaaien waarheid, we zaaien de goede boodschap, we zaaien God’s woord. Een glimlach hier, een hug daar; een bemoedigend woord, en soms ook een hoognodige terechtwijzing. We voelen ons geroepen om te zaaien. Het lastige hiervan is dat je soms bijna ongemerkt de neiging hebt om te denken dat als jij degene bent die zaait, je ook verantwoordelijk bent voor de groei en het resultaat. Dit is een verleidelijke valkuil, en eentje die, als je niet uitkijkt, ervoor zal zorgen dat je zelf uiteindelijk gefrustreerd en compleet leeggezogen tegen een muur oploopt. Want waar zijn nu de resultaten? Je investeert, je geeft zoveel van jezelf, je weet je geroepen door God, je zaait en zaait, dan MOET er toch ook een duidelijk zichtbaar resultaat volgen?! Toch? Soms voel je de druk vanuit anderen om je heen: “Ja maar hoeveel bekeringen zijn er inmiddels precies? Hoeveel totaal veranderde levens?” Dit is een issue waar veel zendelingen tegenaan lopen, een terugkerend punt van frustratie, want vaak zijn of lijken de vruchten maar zo weinig vergeleken bij de hoeveelheid gezaaid zaad. Hoe ga je hier dan mee om?

scattering-seed

We willen resultaat zien, doelen bereiken, we willen dat onze inzet veel oplevert. Dat is immers wat we van jongs af aan leren in onze huidige maatschappij. Iets is alleen de moeite waard als het resultaat heeft, en dan is het natuurlijk het allermooiste als je met maar weinig inzet geweldige resultaten kunt boeken. Want het moet natuurlijk wel iets opleveren… Maar ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat het in God’s koninkrijk anders werkt. Wat Hij van mij vraagt zijn geen grote resultaten, maar eenvoudige gehoorzaamheid aan zijn roep in mijn leven. In mijn geval betekent dat o.a. het zaaien in de levens van de kinderen & tieners van het wijkcentrum. Hij vraagt van mij dat ik zaai, dat ik Hem vertegenwoordig, dat ik Zijn glimlach, handen en voeten ben. Meer niet. Of er vervolgens groei en resultaat is, is niet mijn verantwoordelijkheid. Als ik dat wel naar me toe trek als zijnde mijn verantwoordelijkheid, dan ben ik uiteindelijk ongehoorzaam. En bovendien zet ik mezelf dan op een plek die helemaal niet de mijne is, want God zelf is de enige die groei kan schenken. Hij is het die werkt in de harten van mensen, die zichzelf openbaart en mensen ervan overtuigd dat ze Hem nodig hebben, dat er buiten Hem om geen waar leven is. Als we onze plek kennen: zaaien en niet meer, en we laten de rest los en over aan God, wat kunnen we dan enorm genieten als we God aan het werk zien en Hij resultaat geeft! Dat is zo intens mooi en “humbling”.

 

We zijn inmiddels al zo’n 8 jaar betrokken bij wijkcentrum De Zaaier en we zien nu de eerste generatie kinderen die we begeleid hebben het volwassen leven ingaan. De oudsten zijn inmiddels begin 20. Met een aantal zijn we het contact verloren, anderen komen ondanks dat ze 18/19 jaar zijn nog steeds trouw langs het wijkcentrum. Er lijkt ogenschijnlijk maar weinig veranderd: dezelfde gebroken gezinnen, geweldadige, duistere krottenwijk, een heel aantal tieners die we verkeerde keuzes zien maken: tienerzwangerschappen, jongens die drugs gebruiken en dealen, tieners die zich inlaten met criminaliteit en al jong vast komen te zitten en ga zo maar door. Maar dan, temidden van die harde realiteit die maar niet lijkt te veranderen, zien we vrucht opkomen…

flower-tree-growing-concrete-pavement-101

Een jong tienermeisje dat een paar jaar lang trouw heeft meegedaan met het SuperWoman programma, afkomstig uit een heel gebroken gezin, zonder vaderfiguur, met ernstige leerproblemen waar hier in de overheidsscholen geen speciale aandacht aan wordt gegeven, waardoor ze al vroeg stopte met school en ze nu amper kan lezen en schrijven. Zwanger op haar veertiende en met weinig goede voorbeelden om zich heen. P. is nu 18 jaar en heeft twee jonge zoontjes. Ik sprak haar een paar maanden geleden toen ze enthousiast naar me toe kwam: “Tante, het gaat goed met me! Mijn vriend en ik zijn gestopt met betrokkenheid bij drugshandel. Ik ben terug bij God, we gaan naar de kerk en we willen binnenkort trouwen.”

 

P. en haar vriend zijn inmiddels getrouwd en samen als gezinnetje proberen ze op hun eigen manier en binnen hun eigen capaciteiten Jezus te volgen. Geweldig om te zien!

T. is ook een tienermeisje dat jarenlang betrokken was bij het SuperWoman programma en die al redelijk jong aangaf Jezus te willen volgen. Ook zij is afkomstig uit een heel gebroken gezin, gescheiden ouders, opgegroeid met veel huiselijk geweld en een hele complexe, negatieve relatie met haar moeder. T. is inmiddels 20 en een paar weken geleden vertelde ze enthousiast dat ze zich heeft laten dopen, samen met haar moeder!

 

“Vandaag heb ik de juiste weg opnieuw gevonden, vandaag heeft mijn Papa me omhelsd, vandaag ben ik thuisgekomen…” schrijft ze op Facebook over haar doopmoment.

Wat is het fantastisch om van dichtbij te zien hoe God harten veranderd en ogen opent! Er zijn maar weinig dingen die me zoveel doen als het zien van kansarme jongeren die de Vader leren kennen en enthousiast Jezus gaan volgen! Alle dank en glorie aan God!

En dan is er nog het bijzondere verhaal van Alan… Dat vertel ik jullie in een volgend bericht.

Wordt vervolgd…

Kerstfeest, zomervakantie & een nieuw werkjaar

Het is inmiddels al februari en wij hebben veel te lang niks van ons laten horen! Bij deze dus even een update over wat we de afgelopen maanden zoal beleefd hebben.

 

 

Eind november werd Ruth alweer één jaar!

December en januari waren drukke en leuke maanden voor ons, want het was zomervakantie en dat betekent hier al snel lekker wat tijd aan het strand doorbrengen! We hebben genoten van relaxte, maar flink hete dagen aan het strand. Mikael en Ruth zijn allebei dol op zand en water, dus die hadden een hoop lol. Mikael heeft zelf leren zwemmen en kan al een beetje surfen op papa’s surfplank. Ruth heeft aardig wat vingertjes zand in haar mondje gestopt en was zo weg van de zee dat ze er steeds spontaan zelf in kroop! Het was fijn om deze tijd te hebben samen als gezinnetje en uit te rusten en weer op te laden voor een nieuw (werk)jaar.

 

 

Dit jaar was extra speciaal omdat mijn ouders en broer overkwamen vanuit Nederland en een paar weken hier bij ons en mijn zus Joseline hebben gelogeerd. Het waren leuke, drukke dagen waarin we genoten hebben van elkaars gezelschap en het voor hen ook een mooie kans was om Ruth te leren kennen. Het was voor het eerst dat ons hele gezin hier in Brazilie bij elkaar was om samen Kerst te vieren. Bijzonder dus! Maar ook wel maf aan het strand, in de hitte… het kerstgevoel was ver te zoeken, ook al was het heel gezellig!

48955955_1483795958423244_3841143180145721344_n

6DA138DC-EE13-49A4-88B4-5EAFC3E4D6B0

In december hebben we met een heleboel hulp vanuit Nederland (de Eykpuntgemeente) het kerstfeest van wijkcentrum De Zaaier kunnen vieren met zo’n 65 kinderen en tieners. Het werd een mooie, warme middag met een korte kerstboodschap, een lekkere barbecue, kerstcadeautjes voor alle kinderen en een uitgebreid voedselpakket voor de ruim 40 gezinnen die we mogen ondersteunen vanuit wijkcentrum De Zaaier! We willen iedereen die hieraan heeft bijgedragen enorm bedanken!

kerstfeest1

kerstfeest2

kerstfeest4

Twee weken geleden zijn we naar het jaarlijkse ABBA stafweekend geweest en dat is altijd weer genieten! Het ABBA team is echt als een tweede familie voor ons, het zijn stuk voor stuk geweldig mooie mensen en we hebben er door de jaren heen een paar mooie vriendschappen opgebouwd. Dus drie volle dagen met elkaar optrekken, lachen, bidden, elkaar bemoedigen, is puur genieten! Ook Mikael heeft er volop van genoten. Er zijn heel wat gezinnen en kinderen binnen het ABBA team, dus hij was de hele dag aan het rondrennen met zijn (nieuwe) vriendjes.

StafweekendABBA

En nu staan we dan aan het begin van een nieuw werk/schooljaar en pakken we allerlei activiteiten weer op. Vandaag was Mikael’s eerste schooldag in groep 2! Hij gaat graag naar school en heeft ervan genoten.

C40FF497-EE16-495B-A135-9493A419070C

Wij zelf pakken ons werk weer op binnen wijkcentrum De Zaaier en ABBA, met hier en daar wat veranderingen en aanpassingen. Ikzelf heb mijn werk met de tienermeiden weer stil moeten leggen toen Ruth kwam. Ik ben de komende maanden van plan om thuis te zijn en me te richten op kantoortaken en andere klusjes voor het wijkcentrum die ik gewoon thuis kan doen. Ik werk dus wat meer achter de schermen op dit moment. Anders dus, maar niet minder nuttig. Caio is gevraagd om de afdeling communicatie van ABBA op zich te nemen en dat is een aardige job! Dit houdt in dat ook hij nu wat minder intensief betrokken is bij het wijkcentrum. We hopen binnenkort wat meer te vertellen over deze verschuiving van taken en verantwoordelijkheden.

Warme groetjes vanuit São Paulo!

IMG_3895

Weer aan de slag!

Het voelt alsof we al maandenlang terug zijn hier in Brazilië, terwijl het echt nog maar 7 weken geleden is dat ons vliegtuig hier landde! Wat kan er veel gebeuren en veranderen in twee maanden tijd! We voelen ons inmiddels al veel beter thuis en op onze plek hier in São Paulo. Ons huis voelt weer als thuis en langzaam maar zeker vindt alles weer een vast plekje.

Sinds begin augustus hebben we ons werk binnen wijkcentrum De Zaaier weer opgepakt en is Mikael begonnen aan groep 1 op een Braziliaanse basisschool hier vlakbij huis. We zijn inmiddels dus weer volop aan de slag! Het is een druk dagelijks ritme en dus best even wennen, met name voor Mikael. Maar het bevalt ons goed en het voelt erg goed om ons leven hier weer op te pakken!

We zijn blij met de school die we voor Mikael hebben gevonden! Het schoolsysteem werkt hier in Brazilië totaal anders dan in Nederland. Goed onderwijs is moeilijk te vinden en is vaak erg duur. Het gratis onderwijs op openbare overheidsscholen is van erg slechte kwaliteit, dus als het even mogelijk is probeer je je kind op een particuliere school in te schrijven, waarvan de prijzen en kwaliteit ook weer enorm uiteenlopen. De meeste scholen hier in de stad zijn grote grijze, betonnen gebouwen met overal tralies voor de ramen, niet erg kindvriendelijk dus! Gelukkig hebben we voor Mikael een particuliere school kunnen vinden op loopafstand van ons huis, die niet te duur is en een redelijke kwaliteit onderwijs aanbiedt. Het is een kleinere, montessori school aan de rand van het meer met veel groen en open ruimte eromheen. Erg fijn dus! Het was best even een grote stap voor Mikael om hier te beginnen in groep 1, maar hij vindt het erg leuk, heeft al vriendjes gemaakt en zijn Portugees gaat hard vooruit! We zijn trots op hem!

17
Mikael’s eerste schooldag in Brazilië!

Wat is het fijn om weer van dichtbij betrokken te zijn bij wijkcentrum De Zaaier! Caio werkt er momenteel fulltime en ikzelf parttime. Tot het einde van het jaar willen we dit ritme zowiezo op deze manier volhouden, omdat de leiders van het wijkcentrum 6 maanden op verlof zijn naar Schotland en het team alle hulp die het kan krijgen hard nodig heeft. Ik heb mijn werk met de tienermeiden weer opgepakt en ook Caio vindt langzaam aan zijn plekje en taak weer binnen het team. Het is leuk om met een voor mij nieuwe groep meisjes aan de slag te mogen gaan, een hele uitdaging! Verschillende van de meisjes draaien al mee in het programma van het wijkcentrum sinds ze een jaar of 6 waren, en nu ineens zijn ze alweer 12-13 jaar! Wat vliegt de tijd! Ik kijk uit naar alle mooie dingen die we samen mogen gaan beleven en hoop dat we met elkaar goede, hechte vriendschappen kunnen opbouwen! De grote uitdaging is altijd weer het creëren van een fijne, vertrouwde sfeer waarin de meiden zich veilig voelen om dingen uit hun leven met elkaar te delen en we samen God kunnen zoeken en beter leren kennen. Bidden jullie mee voor al deze waardevolle meisjes?

De afgelopen dagen zijn we extra druk omdat er een groep jongeren uit Canada hier op zendingsreis is. Ze verblijven 10 dagen in wijkcentrum De Zaaier en dragen op hun eigen manier hun steentje bij. Voor de meesten van hen is dit hun eerste zendingsreis en eerste contact met armoede, zending en de Braziliaanse cultuur. We krijgen regelmatig zulke groepen te logeren binnen ABBA en het is altijd weer gaaf om nieuwe mensen te leren kennen, een stukje van ons leven & werk met hen te delen, hen te zien helpen & groeien en de impact te zien die hun aanwezigheid heeft op de kinderen & tieners van het wijkcentrum. Lijkt het je leuk om ook eens een kijkje te komen nemen, wees welkom & neem gerust contact met ons op!

Knutselactiviteit met de groep uit Canada!

Een gezellige middag barbecuen met het team!

 

Gods zegen & een warme groet vanuit São Paulo!

 

Goed aangekomen, maar nog niet echt geland…

Het is hoog tijd voor een update van ons! De afgelopen maand is ontzettend druk en hectisch geweest en ik kom er nu pas aan toe om even te zitten en een nieuwe blog post te schrijven! We zijn inmiddels alweer twee weken terug in São Paulo. Heel recent eigenlijk, maar ergens voelt het alsof we al een hele tijd weg zijn uit Nederland. Het is hier zo’n andere wereld dat Nederland heel snel naar de achtergrond verdwijnt. Tegelijkertijd zitten we nog volop in het proces van emotioneel afstand doen van ons leven in Nederland, familie en vrienden daar en ons weer aanpassen aan de nieuwe uitdagingen die hier op ons wachten! Het is een hoop dat je zo ineens voorgeschoteld krijgt.

WFTG9267[1]

We hebben goede laatste weken gehad in Nederland waarin we hebben genoten van het lekkere weer, fietstochtjes door het platteland rondom Barneveld, tijd met familie en Mikael’s 4de verjaardag.

QLKM3938[1]
Hoera! Mikael is 4 jaar!

ITWH2699[1]

Het was uiteraard ook een hele drukke tijd waarin we ons huis leeg moesten halen, koffers moesten inpakken en op de valreep nog even een weekje mochten inwonen bij mijn ouders in Houten. Op vrijdag 29 juni heel vroeg in de ochtend was het dan eindelijk zover: met twee auto’s volgeladen met koffers reden we richting Schiphol. Het afscheid viel niet mee! Het is altijd weer heftig om met name ouders, broer & schoonzusje weer achter te laten en te weten dat je zoveel van elkaars leven gaat missen als je eenmaal weer ver weg zit. Nu Mikael er is, wordt dit gemis nog een stukje groter.

HBXU8114[1]

Na een goede, maar vermoeiende reis, kwamen we vrijdagavond aan in São Paulo waar onze familie hier ons al blij opwachtte. Wat was het fijn om weer herenigd te zijn met dit deel van onze familie! Dat maakt het altijd zo dubbel: waar we ook zijn, we krijgen er altijd iets moois, maar we geven er ook altijd iets moois voor op! Het plaatje is nooit helemaal compleet. Gelukkig mogen we de hoop koesteren dat dit eens in de toekomst anders zal zijn, dat het plaatje dan compleet zal zijn en we een eeuwigheid zullen hebben om ervan te genieten! Geweldig vooruitzicht!

AJKQ1322[1]

Al gelijk na onze aankomst, zijn we druk aan de slag gegaan met het schoonmaken van ons huis, uitpakken van tientallen dozen plus 12 koffers (!) en het opnieuw creëren van onze thuisbasis hier in São Paulo. Wat zijn we druk geweest!! Het waren hele hectische, vermoeiende dagen. Ons huis, dat we onderverhuurd hadden in de afgelopen twee jaar, was flink uitgewoond en vies. Het heeft ons heel veel werk en frustratie gekost, maar gelukkig zijn we nu zover dat we er weer in kunnen wonen en het langzaam beginnen te herkennen als ons thuis. Vreemd gevoel is dat trouwens, aan de ene kant voelt alles heel vertrouwd, maar tegelijkertijd loop ik al dagen met een heel ontheemd gevoel rond; alsof dit toch (nog) niet helemaal thuis is. We zijn blij dat we weer in ons huisje terug zijn, maar het zal ons wel even wat tijd kosten om ons hier ook weer echt helemaal op onze plek te gaan voelen. En dat is ook niet erg denk ik, het is een grote overgang en dat heeft gewoon zijn tijd nodig…

BAZR7776[1]
Verhuizen! Mikael helpt ook hard mee!
IMG_0628[1]
Ons vertrouwde en toch nieuwe thuis!

 

Veel liefs van ons uit São Paulo!

 

De laatste loodjes…

Nog 4 weken en dan zitten we in het vliegtuig op weg naar Brazilië, naar huis! Heel onwerkelijk aan de ene kant, maar terwijl ik kasten en muren leeghaal, spullen uitzoek en dozen volpak, komt het ineens wel heel dichtbij en wordt het langzaam werkelijkheid.

We hebben er veel zin in en tegelijkertijd merk ik aan de kriebels in mijn buik dat het ook best spannend is! We weten dat Brazilië voor ons thuis is, maar na zo’n lange periode in Nederland, is het toch best weer een grote overgang. Er speelt van alles door ons hoofd: Hoe zal het zijn om weer in ons huis terug te zijn? Hoe zal het werk in het wijkcentrum ons bevallen? Krijgt Caio zijn scriptie op tijd af? Hoe zal Mikael reageren op alle veranderingen? Hoe gaat onze dagelijkse routine als gezin eruit zien? Hoe gaan we het afscheid van Nederland, familie en al het bekende hier verwerken?

OnsHuis
Ons thuis in São Paulo

Tegelijkertijd weten we één ding zeker, iets dat nooit verandert en de essentiële stabiele factor is in ons leven: God gaat met ons mee! Hij is er, net zo goed daar als nu hier in Nederland! Hij kent de weg en Hij zal ons leiden en voor ons zorgen zoals Hij tot nu toe altijd op een geweldige manier gedaan heeft! Zo worden we opnieuw stilgezet bij één van de belangrijkste dingen die God ons wil leren: in afhankelijkheid van Hem leven! Dat wordt dan ineens weer even heel reëel, heel praktisch toepasbaar! En dat is goed! Een erg toepasselijk gedicht dat iemand ons onlangs toestuurde en dat onze situatie en ons gevoel goed weergeeft:

 ‘God Knows’

And I said to the man who stood at the gate of the year:
“Give me a light that I may tread safely into the unknown.”
He replied: “Go out into the darkness and put your hand into the hand of God.
That shall be to you better than light and safer than a known way.”
So I went forth, and finding the hand of God, trod gladly into the night.
And He led me towards the hills and the breaking of day in the lone East.

Terwijl ik druk ben met alle praktische zaken die geregeld moeten worden voor ons vertrek, is Caio bezig met het schrijven van het laatste hoofdstuk van zijn scriptie. Als alles loopt zoals gepland, hoopt hij de scriptie net voor we vertrekken af te ronden. Dat zou geweldig zijn!

P1150442

Komende zondag vertrekt hij voor 4 dagen naar Schotland, waar hij een theologische conferentie zal bijwonen en ook uitgenodigd is om één van zijn eigen papers kort te presenteren. Spannend en heel leuk! Hij ziet ernaar uit!

Mikael geniet ondertussen nog even met volle teugen van zijn leventje hier in Barneveld. We merken aan hem dat de verhuizing naar Brazilië best een hoop onzekerheid met zich mee brengt, logisch natuurlijk! Zijn leven en thuis is duidelijk hier in Nederland en het wordt dus echt een grote overgang voor hem! Hij heeft het vooral vaak over zijn vriendjes hier die hij straks zal moeten missen. Zo nu en dan zegt hij: “Mama, als jullie naar Brazilië verhuizen, dan blijf ik hier bij de buren wonen, okee?!” Het vertrouwde leven hier loslaten is helemaal niet makkelijk, vooral omdat zijn leven in Brazilië nog grotendeels onbekend terrein is… We hopen en bidden dat hij in staat zal zijn om de veranderingen goed te kunnen verwerken en dat hij snel zijn plekje zal vinden straks in São Paulo.

We zijn dankbaar voor jullie betrokkenheid & gebed!

Liefs van ons!

 

Welkom op onze blog!

Eind juni hopen we terug te keren naar Brazilië om ons leven en werk daar binnen ABBA en wijkcentrum De Zaaier weer op te pakken. Hoog tijd dus, om onze weblog nieuw leven in te blazen! We maken vaak een hoop mee en er is altijd veel te vertellen. Op deze manier hopen we met wat meer regelmaat en diepgang te kunnen vertellen over onze ervaringen en de uitdagingen die we tegenkomen. We hopen dat dit een manier mag zijn waarop je kunt delen in ons leven en wat meer zult kunnen zien van wat het inhoudt om in een andere cultuur en in zending te leven. Veel leesplezier!