Lichtpuntjes van hoop in de harde realiteit van de krottenwijken

Verloftijd in Nederland

“Mama, mogen we vanavond na het avondeten weer even op de fiets naar de kabelbaan?” Die vraag kreeg ik al in de eerste week in Nederland van Ruth en Mikael; ze hadden al snel door dat lange zomeravonden een heel fijn fenomeen zijn dat we hier in Brazilië niet kennen! Ruth vond het maar wat gek dat ze naar bed moest terwijl het buiten nog helemaal niet donker was… “Is het echt al zo laat dan, mama?” De kabelbaan, de vele speeltuintjes en klimrekken, en de fietsen (die we gratis mochten lenen en ook nog precies de juiste maat waren voor de kids!) waren echte favorieten in deze verloftijd! De kids (en wij ook) hebben genoten van het heerlijke zomerweer en de vrijheid om via fietspaden door de natuur de omgeving te verkennen; wat is Nederland in de zomer toch een heerlijke plek! We hebben een hele goede verloftijd gehad, met een goeie dosis rust en echt vakantie, uitjes en dagjes weg, kostbare dagen met familie en vrienden en ook een paar hele fijne kansen om te netwerken en in een paar gemeentes wat meer te vertellen over ons leven & werk in Brazilië. We zijn dankbaar voor een hele mooie maand in Nederland!

Nieuwe sponsors, het werk gaat door!

Ook zijn we dankbaar voor jullie; diegenen die ons al heel lang trouw ondersteunen, diegenen die deze reis naar Nederland voor ons mogelijk maakten, en ook diegenen die interesse toonden in ons werk en de toewijding maakten om ons, Alan, of het wijkcentrum te gaan ondersteunen. Één van de doelen met deze verloftijd was om te proberen meer sponsoring te krijgen voor met name het wijkcentrum en ook voor Alan, de jonge, Braziliaanse medewerker in ons team. Het is echt een zegen om te zien dat er daadwerkelijk nieuwe sponsors bij zijn gekomen en we dit goeie nieuws mochten overbrengen aan het team hier. Alan was helemaal verrast toen ik hem vertelde over de nieuwe sponsors, hij had zich in de afgelopen maanden best zorgen gemaakt over zijn financiele situatie en nu zei hij een paar weken terug tegen me: “Ik leer steeds meer dat God echt te vertrouwen is met betrekking tot het leven op giften. Ik vond dat in het begin heel moeilijk en nu, gaandeweg, zie ik steeds meer hoe Hij altijd weer voorziet en dat ik Hem kan vertrouwen.” Mooi is dat! Ook het wijkcentrum heeft er een aantal nieuwe sponsors bij gekregen, zowel vanuit Nederland, als ook vanuit Amerika, Schotland en Duitsland (via de andere zendelingen die ook op verlof waren). Heel fijn! We zitten op dit moment nog niet op de 100% van wat we maandelijks nodig hebben, maar we vertrouwen erop dat de Heer zal voorzien.

Weer aan de slag in wijkcentrum De Zaaier

Eenmaal terug in São Paulo, begon het normale ritme al snel weer. De kids begonnen aan het tweede semester van hun schooljaar en waren blij al hun vriendjes weer te zien en weer gewoon Portugees te kunnen praten met iedereen om hen heen. Ook het werk in wijkcentrum De Zaaier draaide al snel weer op vol tempo. In juni en juli, toen alle buitenlandse zendelingen op verlof waren, draaide het programma binnen het wijkcentrum op een veel lager pitje en waren er maar 3 medewerkers beschikbaar. Nu begon iedereen weer terug te komen, vol verhalen en vernieuwde energie na een goeie verloftijd, en dat maakte uiteindelijk het hele team enthousiast! En zo begonnen we samen vol goede moed aan de tweede helft van het jaar. Ook de kinderen en tieners van het wijkcentrum waren heel blij ons allemaal weer te zien. Ik heb nu in de ochtenden een leuke groep van 9 kids tussen de 7 en 9 jaar oud, voor wie ik elke week een creatieve knutselles verzorg en een bijbelclub. In de afgelopen maanden hebben we het leven van Jozef en vervolgens Mozes bestudeerd en momenteel bevinden we ons middenin de reis van God´s volk door de woestijn om uiteindelijk terecht te komen in het beloofde land. Het is leuk om te zien hoe ze bezig zijn met de verhalen en hoeveel praktische lessen er verborgen zitten in al deze figuren en avonturen uit het Oude testament. Het leidt regelmatig tot mooie gesprekken met hen over vertrouwen op God, Gods genade en zorg voor ons, het belang van gehoorzaam zijn, het goede doen en anderen liefhebben. Sinds een aantal weken heb ik nu ook een klein groepje 7-9 jarigen in de middag, 4 nieuwe kids die pas sinds kort naar het wijkcentrum komen en het evangelie nog maar heel weinig kennen. Met hen ben ik begonnen met een serie bijbellessen over Jezus´ leven en wat is het altijd weer bijzonder om hen te mogen vertellen over Jezus, zijn leven, kruisiging & opstanding en liefde voor ons. Daar kan ik echt van genieten! Stukje bij beetje leren we elkaar beter kennen, komen de kids meer los en dan volgen er mooie gesprekken en bijzondere momenten van samen bidden, lachen, spelen en een stukje van ons leven met elkaar delen in de hoop dat ze God´s liefde en aanwezigheid zullen gaan zien en ervaren.

Moeilijke momenten temidden van een harde realiteit

Maar zoals vaak gebeurd als we als team vol goede moed en vernieuwde energie aan de slag gaan, kwamen er al snel ook een paar heftige situaties op ons pad. Gezinnen die hele nare dingen meemaakten, waar dingen flink uit de hand liepen en kinderen die serieus risico liepen… Dat zijn dan zorgen en pijn die we als team meedragen en waar we samen met de betrokken gezinnen doorheen gaan. We stellen onszelf beschikbaar voor hen en proberen ze waar dat mogelijk is te begeleiden. We bidden en voelen mee. Dat is waar we toe geroepen zijn en dat doen we met veel liefde, en dat maakt ook dat het niet altijd makkelijk is, maar dingen zwaar op ons kunnen drukken soms. Je wordt geconfronteerd met een grauwe, hopeloze realiteit, zo ver verwijderd van het licht en de hoop die wij kennen en met ons meedragen, maar die soms ver te zoeken lijkt als je middenin de realiteit van het leven in een krottenwijk staat.

Een jonge moeder, hoogzwanger van haar 5e kindje, een keizersnee met complicaties en een fout waarbij haar blaas wordt beschadigd… Uiteindelijk heeft ze bijna 2 maanden in het ziekenhuis gelegen, allerlei complicaties, nog 2 mislukte operaties en geen specialist beschikbaar die echt eens goed naar haar probleem kon kijken (de zorg in openbare ziekenhuizen hier is vaak erg slecht helaas). Ondertussen werd haar pasgeboren zoontje thuis opgevangen door haar jonge tienerdochters en een jongere zus die zelf ook twee kleintjes heeft om voor te zorgen. Wat hebben we ons zorgen gemaakt! Wat hebben we gebeden! We hebben haar opgezocht in het ziekenhuis, verse sap en eten gebracht, luiers en melk voor de baby geregeld, op hoge poten naar het ziekenhuis gebeld om meer druk te zetten zodat er beter naar haar gekeken zou worden… Het is even heel spannend geweest, maar gelukkig knapte ze uiteindelijk weer op en is ze inmiddels weer thuis bij haar kinderen. We waren maar wat blij haar 2 weken geleden weer rond te zien lopen in de keuken van het wijkcentrum: “Oh tante laat die afwas maar staan, dat doe ik zo wel even!” De lieverd! Ze zei een paar weken geleden wel dat ze nu gedoopt wil worden en dat ze haar getuigenis wil vertellen in de gemeente. “Want God heeft voor me gezorgd”, concludeerde ze.

Bij weer een ander jong gezin dat we al jarenlang kennen, van wie de 3 jonge kids elke dag trouw naar het wijkcentrum komen, en waar al lange tijd sprake is van huiselijk geweld, liep de agressie dit keer alle spuigaten uit. De jongeman, (stief)vader van de 3 kinderen, ging helemaal door het lint en viel zijn jonge vrouw met een hoop fysiek geweld aan. Ook het oudste zoontje die er tussen sprong om zijn moeder te verdedigen, liep flinke klappen op. De buren eromheen waren getuigen van de hele situatie en riepen de politie erbij. Na een paar dagen vast gezeten te hebben, werd de vader toch weer vrijgelaten en is de jonge moeder met haar 3 kids uit angst halsoverkop verhuisd naar een andere, nabijgelegen krottenwijk om zich toch enigzins te beschermen. Deze jonge moeder was jaren geleden één van de tienermeisjes in mijn groep en we kennen haar dus goed. De situatie is van alle kanten heel complex en er is niet zomaar een oplossing helaas. We hebben het gezin aangegeven bij de kinderbescerming, maar ook daar werd er uiteindelijk niet veel gedaan ter bescherming van met name de kinderen. Het doet ons veel verdriet om jonge kinderen temidden van zoveel geweld, onrust en onzekerheid te zien opgroeien. De impact die dit heeft op hun jonge levens is enorm en we zien er dagelijks de gevolgen van in hun gedrag en ontwikkeling.

Ook de andere kinderen uit de wijk, die vanaf een afstandje dit soort fysiek geweld en agressieve ruzies toch ook in zekere mate meekrijgen, waren een tijdje erg van slag van alles wat er gebeurd was. We hebben dagenlang met ze erover gepraat en samen gebeden. Één van de kleine meisjes in mijn groep zei tegen me: “Tante, als ik later groot ben wil ik echt geen man hoor!!” Ze is pas 7. Maar door alles wat ze om zich heen ziet en meekrijgt, heeft ze al geleerd dat je mannen niet kunt vertrouwen en je beter maar er voor zorgt dat je jezelf kunt redden en beschermen. Zo verdrietig! Toen we tijdens de bijbelclub na het verhaal samen zouden bidden en ik de kids vroeg om gebedspunten, zei Davi (het 8 jarige zoontje uit bovengenoemd gezin) dat hij graag wilde bidden voor zijn vader en dat hij hem miste. Prompt reageerde één van de andere jongetjes met: “Nou dat slaat toch nergens op! Je vader heeft je moeder in elkaar geslagen, hoe kun je die nou missen?!” Waarop Davi antwoordde met: Ja, maar hij is en blijft toch mijn vader en ik houd van hem… Vervolgens heb ik een tijdje met ze doorgepraat over hoe complex het allemaal kan zijn: we houden van onze ouders, en tegelijkertijd maken we soms hele nare dingen met hen mee en doen ze ons pijn. Hoe gaan we daarmee om? Wie kan hen veranderen? Wat is hun rol als kind en wat is juist niet hun verantwoordelijkheid? In hoeverre kunnen we een voorbeeld nemen aan onze ouders, of juist niet? Heftig hoor! Je ziet ze eigenlijk allemaal wel die complexiteit herkennen in hun relatie met hun ouders en dat is heel verdrietig, niet zoals het zou moeten zijn voor jonge kinderen van 7, 8 jaar oud! De momenten van gebed die we dan samen hebben zijn heel betekenisvol. Ze delen de laatste tijd meer over moeilijke situaties thuis, tussen hun ouders en een paar van de kinderen willen dan zelf ook graag hardop bidden. Het is mooi om ze dan zorgvuldig voor elk kind in de groep, elk gezin en elke genoemde situatie te horen bidden.

Licht en hoop in de duisternis

En tegelijkertijd kan ik er dan zo van genieten en kan het me echt enorm raken als ik ze tijdens hun uurtjes in het wijkcentrum zorgeloos zie spelen met speelgoed, mooie creatieve knutsels zie maken en ze samen zie spelen met een bal, bordspel of een heus toneelstukje compleet met verkleedkleren en rollenspel. Je ziet ze opbloeien, echt even kind zijn, in een omgeving waar ze zich veilig en geliefd weten. Een plek waar ze de ruimte krijgen, hun stem meetelt en waar ze binnen veilige en duidelijke grenzen leren om op een goede, gezonde manier met elkaar om te gaan. Wat een paradox, wat een statement van licht temidden van duisternis, van Gods aanwezigheid temidden van een hoop ellende! In al die kleine, simpele activiteiten en uurtjes zie je dan mooie, goede dingen; dingen die voortkomen uit God, tevoorschijn komen en een impact hebben, een statement maken middenin het leven van deze kids, in deze moeilijke realiteit: blijdschap, saamhorigheid, vriendschap, veiligheid, vrede, lol, creativiteit, schoonheid, acceptatie, er voor elkaar zijn, ruimte, stilte, een glimlach, een spontane omhelzing met een haastig geroepen: “doei he, tante! Tot snel weer” en weg zijn ze… Wat houden we van ze! Hoeveel meer houdt God dan wel niet van ze?! We zouden ze zo graag willen bewaren en beschermen tegen zoveel narigheid, maar die macht hebben we niet. We kunnen wel bidden dat God hen beschermd en bewaard en zichzelf aan hen openbaard! Bid je mee voor al deze waardevolle jonge levens?

Junioren kamp wijkcentrum De Zaaier

Afgelopen maand was het tijd voor het jaarlijkse kampweekend voor de groep junioren (9 tot 11 jarigen) van het wijkcentrum. We hebben genoten van een paar mooie dagen samen met een leuke groep van 18 kids. Zoals gewoonlijk in de bush, buiten de grote stad, met een leuk programma vol grappige spelletjes, bijbelstudies, kampvuur, uitdagingen in het bos en een hoop lol in het zwembad. We hebben samen nagedacht en gepraat over het volgen van Jezus en wat dat precies inhoudt, met als centraal thema “De weg” naar aanleiding van het vers waar Jezus zegt: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Ondanks een hoop modder en urenlange, hele harde tropische regenbuien (waardoor we bijna niet meer van het kampterrein terug op de verharde snelweg kwamen), hebben we enorm genoten samen en een hoop mooie herinneringen gemaakt!

Kampweekend met onze gemeente

En begin oktober mochten we als gezin genieten van het kampweekend van onze gemeente. Voor het eerst sinds 10 jaar, werd er dit jaar een gemeente weekend georganiseerd. Caio was als één van de oudsten nauw betrokken bij de hele planning en organisatie en het werd een heel fijn weekend met zo´n 70 man! Onze gemeente is niet zo groot, dus 70 man betekent dat zo´n beetje iedereen erbij was, heel erg leuk! We hebben genoten van oude en nieuwe vriendschappen, goeie, diepe overdenkingen, kampvuur, samen avondmaal vieren, heerlijk eten, en goeie contacten tussen jong en oud. De kinderen hadden hun eigen programma, onder leiding van twee jongerenwerkers die we speciaal voor hen uitgenodigd hadden, en dat was een enorm succes, ze hebben genoten met z´n allen! Wat is het kostbaar om deel te zijn van zo´n kleurrijke, diverse, warme en ruimdenkende gemeenschap die echt dieper wil gaan in het omzien naar elkaar en het volgen van Jezus. Geweldig!