Kerstfeest, zomervakantie & een nieuw werkjaar

Het is inmiddels al februari en wij hebben veel te lang niks van ons laten horen! Bij deze dus even een update over wat we de afgelopen maanden zoal beleefd hebben.

Eind november werd Ruth alweer één jaar!

December en januari waren drukke en leuke maanden voor ons, want het was zomervakantie en dat betekent hier al snel lekker wat tijd aan het strand doorbrengen! We hebben genoten van relaxte, maar flink hete dagen aan het strand. Mikael en Ruth zijn allebei dol op zand en water, dus die hadden een hoop lol. Mikael heeft zelf leren zwemmen en kan al een beetje surfen op papa’s surfplank. Ruth heeft aardig wat vingertjes zand in haar mondje gestopt en was zo weg van de zee dat ze er steeds spontaan zelf in kroop! Het was fijn om deze tijd te hebben samen als gezinnetje en uit te rusten en weer op te laden voor een nieuw (werk)jaar.

Dit jaar was extra speciaal omdat mijn ouders en broer overkwamen vanuit Nederland en een paar weken hier bij ons en mijn zus Joseline hebben gelogeerd. Het waren leuke, drukke dagen waarin we genoten hebben van elkaars gezelschap en het voor hen ook een mooie kans was om Ruth te leren kennen. Het was voor het eerst dat ons hele gezin hier in Brazilie bij elkaar was om samen Kerst te vieren. Bijzonder dus! Maar ook wel maf aan het strand, in de hitte… het kerstgevoel was ver te zoeken, ook al was het heel gezellig!

48955955_1483795958423244_3841143180145721344_n

6DA138DC-EE13-49A4-88B4-5EAFC3E4D6B0

In december hebben we met een heleboel hulp vanuit Nederland (de Eykpuntgemeente) het kerstfeest van wijkcentrum De Zaaier kunnen vieren met zo’n 65 kinderen en tieners. Het werd een mooie, warme middag met een korte kerstboodschap, een lekkere barbecue, kerstcadeautjes voor alle kinderen en een uitgebreid voedselpakket voor de ruim 40 gezinnen die we mogen ondersteunen vanuit wijkcentrum De Zaaier! We willen iedereen die hieraan heeft bijgedragen enorm bedanken!

kerstfeest1

kerstfeest2

kerstfeest4

Twee weken geleden zijn we naar het jaarlijkse ABBA stafweekend geweest en dat is altijd weer genieten! Het ABBA team is echt als een tweede familie voor ons, het zijn stuk voor stuk geweldig mooie mensen en we hebben er door de jaren heen een paar mooie vriendschappen opgebouwd. Dus drie volle dagen met elkaar optrekken, lachen, bidden, elkaar bemoedigen, is puur genieten! Ook Mikael heeft er volop van genoten. Er zijn heel wat gezinnen en kinderen binnen het ABBA team, dus hij was de hele dag aan het rondrennen met zijn (nieuwe) vriendjes.

StafweekendABBA

En nu staan we dan aan het begin van een nieuw werk/schooljaar en pakken we allerlei activiteiten weer op. Vandaag was Mikael’s eerste schooldag in groep 2! Hij gaat graag naar school en heeft ervan genoten.

C40FF497-EE16-495B-A135-9493A419070C

Wij zelf pakken ons werk weer op binnen wijkcentrum De Zaaier en ABBA, met hier en daar wat veranderingen en aanpassingen. Ikzelf heb mijn werk met de tienermeiden weer stil moeten leggen toen Ruth kwam. Ik ben de komende maanden van plan om thuis te zijn en me te richten op kantoortaken en andere klusjes voor het wijkcentrum die ik gewoon thuis kan doen. Ik werk dus wat meer achter de schermen op dit moment. Anders dus, maar niet minder nuttig. Caio is gevraagd om de afdeling communicatie van ABBA op zich te nemen en dat is een aardige job! Dit houdt in dat ook hij nu wat minder intensief betrokken is bij het wijkcentrum. We hopen binnenkort wat meer te vertellen over deze verschuiving van taken en verantwoordelijkheden.

Warme groetjes vanuit São Paulo!

IMG_3895

Ruth Vitória: God’s geschenk voor ons gezinnetje!

Ik denk dat de meesten van jullie het gave nieuws inmiddels al gehoord hebben: wij zijn afgelopen maand opnieuw papa & mama geworden en Mikael heeft er een zusje bijgekregen! Ruth Vitória!

45695776_310093129828581_4409399922143526912_n

Hier is ze dan! Onze kleine meid! Wat zijn we blij met haar!

Vandaag is het alweer een maand geleden dat Ruth thuiskwam in ons gezin. Het lijkt misschien nog maar kort, maar ze is al niet meer weg te denken uit ons midden! Ze heeft ons hart compleet veroverd met haar lieve, vrolijke persoonlijkheidje en we zijn God zo dankbaar dat Hij haar aan ons heeft toevertrouwd. We hebben een vermoeiende, chaotische tijd achter de rug, maar ik heb eindelijk even een moment kunnen vinden om jullie wat meer te vertellen over de verrassende komst van ons dochtertje.

43951853_565263250582654_1216051760011935744_n

Niet iedereen wist dit denk ik, maar in 2015 nadat we Mikael adopteerden, besloten we om direct weer op de wachtlijst te gaan staan voor een tweede adoptiekindje. We wisten toen dat dit proces waarschijnlijk weer 2 tot 3 jaar zou gaan duren en dat we onze periode van twee jaar Nederland hier mooi tussendoor zouden kunnen plannen. Zo gezegd, zo gedaan…

Nadat we afgelopen juni weer terug verhuisden naar São Paulo begon de adoptie van ons tweede kindje  meer en meer door ons hoofd te spelen. In Nederland waren we er eigenlijk niet echt mee bezig geweest, maar nu werd het ineens snel concreter. We stonden inmiddels al bijna 3 jaar op de wachtlijst en wisten dat de kinderbescherming in januari al had geprobeerd contact met ons te zoeken over een adoptiekindje, maar toen woonden we nog in Barneveld…

Half september werden we opgeroepen voor een vervolggesprek bij de kinderbescherming om onze gegevens te updaten en weer even contact te hebben met elkaar. Het was een goed gesprek waarin wij  merkten dat we al flink aan de top van de wachtlijst stonden. Ze zijn altijd heel voorzichtig met het geven van concrete wachttijdindicaties bij de kinderbescherming, om ons niet teveel hoop te geven (die kan omslaan in teleurstelling als de wachttijd toch langer blijkt te zijn), en omdat zij ook lang niet altijd de timing van de processen kunnen voorzien. Dus er werd ons verteld dat de adoptie van een tweede kindje waarschijnlijk ergens in de komende zes maanden zou kunnen plaatsvinden. Zelf vonden we het op dat moment ook prima als dit tweede kindje ergens volgend jaar zou komen. We hebben in korte tijd heel veel veranderingen gehad en zijn nog bezig te settelen en onze plek hier weer helemaal te vinden. Dus volgens ons menselijke denken en plannen, bedachten wij dat het wel het beste zou zijn als dit kindje ergens begin volgend jaar zou komen…

Toch ging ik die dag naar huis met een duidelijk gevoel van urgentie. Ergens had ik de indruk dat het allemaal misschien wel eens sneller zou kunnen gaan dan we verwachten. In de daaropvolgende dagen gingen we langzaamaan aan de slag met wat concrete voorbereidingen. Babynamen bedenken, met Mikael over het hele onderwerp praten en een praktisch plan bedenken om dit tweede kindje in ons huis een goed plekje te geven. Ons huis is niet zo groot, dus daar kwam even wat improvisatie en creativiteit bij kijken. Al die tijd hielden we wel in ons achterhoofd dat het kindje waarschijnlijk toch pas ergens begin volgend jaar zou komen…

Moet je nagaan wat een enorme verrassing het was, toen we twee weken later prompt gebeld werden met de boodschap: “Er is een klein meisje van 10 maanden dat wacht op een adoptiegezin… Hebben jullie interesse?!” Wow! We waren tegelijkertijd superblij en nogal overrompeld! Dat ging ineens wel erg snel! We hadden even een dag nodig om het nieuws te verwerken en onze gedachtes op een rijtje te zetten, maar toen was het ons ook helemaal duidelijk: Dit is God’s perfecte timing! Dit is ons dochtertje! En vervolgens hebben we ons met hart en ziel overgegeven aan dit kleine meisje dat ons al vanaf het allereerste moment compleet veroverde!

45941362_923055747884288_6460318592066912256_n

Er volgde een enorm chaotische, uitputtende week. Elke dag een uur heen en weer rijden naar het opvanghuis waar Vitória woonde om haar te bezoeken en tijd met haar door te brengen, ondertussen allerlei voorbereidingen treffen om haar zo snel mogelijk thuis te kunnen ontvangen en dan nog het gewone dagelijkse leven dat ook doorgaat en aandacht vraagt. Tel daar nog alle emoties bij op waar je doorheen gaat in zo’n periode, en je kunt je voorstellen dat wij flink gaar waren aan het einde van die week!

 

Op bezoek bij Vitória…

De bezoekjes aan Vitória in het opvanghuis waren heel bijzonder. Die eerste momenten van elkaar aankijken en leren kennen zijn zo kostbaar en zo emotioneel beladen. Het was opnieuw verbazingwekkend om te merken hoe je de ene dag een onbekend kindje in je armen krijgt gelegd waarvan je alleen nog maar in theorie weet dat het jouw kindje is, en hoe je vervolgens drie dagen later al mama en papa bent en je je dochtertje met tranen in je ogen weer achterlaat in het opvanghuis, omdat ze nu nog niet mee naar huis mag. De liefde en verbondenheid groeit zo snel! Voor Mikael was dit ook heftig. Dit was zijn zusje, maar ze mocht nog niet mee naar huis…

 

Bijzondere momenten tijdens de bezoekjes in het opvanghuis!

Vitória woonde prompt ook nog in hetzelfde opvanghuis als waar Mikael had gewoond (de kans daarop was erg klein, dus dit was bijzonder voor ons!), zodoende kenden we de plek en mensen al. Het is een hele fijne omgeving met mensen die echt om de kinderen geven. Voor Mikael was het heel bijzonder om dit van dichtbij mee te mogen maken. We namen hem zoveel mogelijk mee tijdens de bezoekjes aan Vitória en ze reageerden beiden vanaf het begin heel positief op elkaar. Voor Mikael was het heel interessant om nu concreet te kunnen zien hoe een adoptieproces verloopt en de plek te zien waar hij zelf als baby’tje ook gewoond heeft. Hij volgde het hele proces nauwlettend en stelde ons een hoop vragen over zijn eigen verhaal die week.

 

Al na een week kregen we de voorlopige voogdij over Vitória en mochten we haar eindelijk thuisbrengen. Wat een feest!

adoptiekaartje

Adoptiekaartje

Nu zijn we alweer een maand verder en we genieten enorm van ons kleine meisje! Ze is een lief, rustig, vrolijk baby’tje dat goed slaapt en eet/drinkt en geniet van alle aandacht. Het is gaaf om te zien hoe Mikael en Ruth van elkaars aanwezigheid genieten, wat een geweldig geschenk hebben zij gehad in elkaar als broertje en zusje! Inmiddels noemen we ons meisje niet meer Vitória (de naam die ze van haar biologische moeder heeft gehad), maar Ruth, de naam die wij vanwege het verhaal van de Bijbelse Ruth graag aan haar wilden geven. Haar volle naam is nu dus Ruth Vitória Pellegrom Peres. Ruth hoopt 24 november 1 jaar te worden, ze kan inmiddels redelijk stevig zelf zitten en begint het huis door te tijgeren. Vanwege haar heftige start in het leven, loopt ze qua ontwikkeling een beetje achter op dit moment. Maar de ervaring leert ons dat ze deze achterstand, met een gezonde dosis liefde en aandacht, de komende tijd waarschijnlijk snel in zal halen.

 

Veel liefs van ons viertjes!

Weer aan de slag!

Het voelt alsof we al maandenlang terug zijn hier in Brazilië, terwijl het echt nog maar 7 weken geleden is dat ons vliegtuig hier landde! Wat kan er veel gebeuren en veranderen in twee maanden tijd! We voelen ons inmiddels al veel beter thuis en op onze plek hier in São Paulo. Ons huis voelt weer als thuis en langzaam maar zeker vindt alles weer een vast plekje.

Sinds begin augustus hebben we ons werk binnen wijkcentrum De Zaaier weer opgepakt en is Mikael begonnen aan groep 1 op een Braziliaanse basisschool hier vlakbij huis. We zijn inmiddels dus weer volop aan de slag! Het is een druk dagelijks ritme en dus best even wennen, met name voor Mikael. Maar het bevalt ons goed en het voelt erg goed om ons leven hier weer op te pakken!

We zijn blij met de school die we voor Mikael hebben gevonden! Het schoolsysteem werkt hier in Brazilië totaal anders dan in Nederland. Goed onderwijs is moeilijk te vinden en is vaak erg duur. Het gratis onderwijs op openbare overheidsscholen is van erg slechte kwaliteit, dus als het even mogelijk is probeer je je kind op een particuliere school in te schrijven, waarvan de prijzen en kwaliteit ook weer enorm uiteenlopen. De meeste scholen hier in de stad zijn grote grijze, betonnen gebouwen met overal tralies voor de ramen, niet erg kindvriendelijk dus! Gelukkig hebben we voor Mikael een particuliere school kunnen vinden op loopafstand van ons huis, die niet te duur is en een redelijke kwaliteit onderwijs aanbiedt. Het is een kleinere, montessori school aan de rand van het meer met veel groen en open ruimte eromheen. Erg fijn dus! Het was best even een grote stap voor Mikael om hier te beginnen in groep 1, maar hij vindt het erg leuk, heeft al vriendjes gemaakt en zijn Portugees gaat hard vooruit! We zijn trots op hem!

17
Mikael’s eerste schooldag in Brazilië!

Wat is het fijn om weer van dichtbij betrokken te zijn bij wijkcentrum De Zaaier! Caio werkt er momenteel fulltime en ikzelf parttime. Tot het einde van het jaar willen we dit ritme zowiezo op deze manier volhouden, omdat de leiders van het wijkcentrum 6 maanden op verlof zijn naar Schotland en het team alle hulp die het kan krijgen hard nodig heeft. Ik heb mijn werk met de tienermeiden weer opgepakt en ook Caio vindt langzaam aan zijn plekje en taak weer binnen het team. Het is leuk om met een voor mij nieuwe groep meisjes aan de slag te mogen gaan, een hele uitdaging! Verschillende van de meisjes draaien al mee in het programma van het wijkcentrum sinds ze een jaar of 6 waren, en nu ineens zijn ze alweer 12-13 jaar! Wat vliegt de tijd! Ik kijk uit naar alle mooie dingen die we samen mogen gaan beleven en hoop dat we met elkaar goede, hechte vriendschappen kunnen opbouwen! De grote uitdaging is altijd weer het creëren van een fijne, vertrouwde sfeer waarin de meiden zich veilig voelen om dingen uit hun leven met elkaar te delen en we samen God kunnen zoeken en beter leren kennen. Bidden jullie mee voor al deze waardevolle meisjes?

De afgelopen dagen zijn we extra druk omdat er een groep jongeren uit Canada hier op zendingsreis is. Ze verblijven 10 dagen in wijkcentrum De Zaaier en dragen op hun eigen manier hun steentje bij. Voor de meesten van hen is dit hun eerste zendingsreis en eerste contact met armoede, zending en de Braziliaanse cultuur. We krijgen regelmatig zulke groepen te logeren binnen ABBA en het is altijd weer gaaf om nieuwe mensen te leren kennen, een stukje van ons leven & werk met hen te delen, hen te zien helpen & groeien en de impact te zien die hun aanwezigheid heeft op de kinderen & tieners van het wijkcentrum. Lijkt het je leuk om ook eens een kijkje te komen nemen, wees welkom & neem gerust contact met ons op!

Knutselactiviteit met de groep uit Canada!

Een gezellige middag barbecuen met het team!

 

Gods zegen & een warme groet vanuit São Paulo!

 

Goed aangekomen, maar nog niet echt geland…

Het is hoog tijd voor een update van ons! De afgelopen maand is ontzettend druk en hectisch geweest en ik kom er nu pas aan toe om even te zitten en een nieuwe blog post te schrijven! We zijn inmiddels alweer twee weken terug in São Paulo. Heel recent eigenlijk, maar ergens voelt het alsof we al een hele tijd weg zijn uit Nederland. Het is hier zo’n andere wereld dat Nederland heel snel naar de achtergrond verdwijnt. Tegelijkertijd zitten we nog volop in het proces van emotioneel afstand doen van ons leven in Nederland, familie en vrienden daar en ons weer aanpassen aan de nieuwe uitdagingen die hier op ons wachten! Het is een hoop dat je zo ineens voorgeschoteld krijgt.

WFTG9267[1]

We hebben goede laatste weken gehad in Nederland waarin we hebben genoten van het lekkere weer, fietstochtjes door het platteland rondom Barneveld, tijd met familie en Mikael’s 4de verjaardag.

QLKM3938[1]
Hoera! Mikael is 4 jaar!

ITWH2699[1]

Het was uiteraard ook een hele drukke tijd waarin we ons huis leeg moesten halen, koffers moesten inpakken en op de valreep nog even een weekje mochten inwonen bij mijn ouders in Houten. Op vrijdag 29 juni heel vroeg in de ochtend was het dan eindelijk zover: met twee auto’s volgeladen met koffers reden we richting Schiphol. Het afscheid viel niet mee! Het is altijd weer heftig om met name ouders, broer & schoonzusje weer achter te laten en te weten dat je zoveel van elkaars leven gaat missen als je eenmaal weer ver weg zit. Nu Mikael er is, wordt dit gemis nog een stukje groter.

HBXU8114[1]

Na een goede, maar vermoeiende reis, kwamen we vrijdagavond aan in São Paulo waar onze familie hier ons al blij opwachtte. Wat was het fijn om weer herenigd te zijn met dit deel van onze familie! Dat maakt het altijd zo dubbel: waar we ook zijn, we krijgen er altijd iets moois, maar we geven er ook altijd iets moois voor op! Het plaatje is nooit helemaal compleet. Gelukkig mogen we de hoop koesteren dat dit eens in de toekomst anders zal zijn, dat het plaatje dan compleet zal zijn en we een eeuwigheid zullen hebben om ervan te genieten! Geweldig vooruitzicht!

AJKQ1322[1]

Al gelijk na onze aankomst, zijn we druk aan de slag gegaan met het schoonmaken van ons huis, uitpakken van tientallen dozen plus 12 koffers (!) en het opnieuw creëren van onze thuisbasis hier in São Paulo. Wat zijn we druk geweest!! Het waren hele hectische, vermoeiende dagen. Ons huis, dat we onderverhuurd hadden in de afgelopen twee jaar, was flink uitgewoond en vies. Het heeft ons heel veel werk en frustratie gekost, maar gelukkig zijn we nu zover dat we er weer in kunnen wonen en het langzaam beginnen te herkennen als ons thuis. Vreemd gevoel is dat trouwens, aan de ene kant voelt alles heel vertrouwd, maar tegelijkertijd loop ik al dagen met een heel ontheemd gevoel rond; alsof dit toch (nog) niet helemaal thuis is. We zijn blij dat we weer in ons huisje terug zijn, maar het zal ons wel even wat tijd kosten om ons hier ook weer echt helemaal op onze plek te gaan voelen. En dat is ook niet erg denk ik, het is een grote overgang en dat heeft gewoon zijn tijd nodig…

BAZR7776[1]
Verhuizen! Mikael helpt ook hard mee!
IMG_0628[1]
Ons vertrouwde en toch nieuwe thuis!

 

Veel liefs van ons uit São Paulo!