Opluchting en een stroomversnelling: het normale leven keert weer terug!

In de afgelopen maanden is er weer een hoop gebeurd, het voelt een beetje alsof we ineens in een stroomversnelling zitten. Na anderhalf jaar pandemie, quarantaine en social distancing, merken we dat in de afgelopen twee maanden het normale leven weer enigzins terugkeert en dat voelt enorm goed! Voor ons betekent dit dat de scholen allemaal weer open zijn en onze beide kids elke ochtend les hebben, wat mij meer tijd geeft voor andere dingen, onder andere mijn taken binnen wijkcentrum De Zaaier.

Wijkcentrum De Zaaier is sinds begin augustus weer alle dagen van de week open en draait weer op volle capaciteit! Geweldig! Nu ik weer wat meer tijd heb, draai ik twee dagen in de week mee en je vind me dan vooral bij de jongste groep kinderen van 5-8 jaar. Ik heb besloten om mijn werk met tienermeiden nog even te laten rusten dit jaar. De tieners hebben momenteel een leuke, gemixte bijbelstudiegroep die geleid wordt door Alan, een jonge Braziliaanse zendeling die zelf uit de nabijgelegen krottenwijk komt en als kind opgegroeid is met wijkcentrum De Zaaier. Ik heb jullie in een eerder bericht al eens wat meer verteld over hem (zie hier).

Toen ik in juli aan het nadenken en bidden was over mijn werk binnen het wijkcentrum, kreeg ik het al snel op mijn hart om iets te doen met bijles lezen & schrijven voor de groep 5-8 jarigen. Alle tieners en kinderen die meedraaien in het programma van wijkcentrum De Zaaier komen uit hele arme gezinnen en zitten op gratis overheidsscholen die over het algemeen een hele slechte kwaliteit onderwijs bieden. Tijdens de pandemie zijn deze scholen gewoonweg gesloten gebleven, wat betekent dat al deze kinderen al anderhalf jaar geen les meer hebben gehad! Nu school weer begint en ze anderhalf jaar ouder zijn, worden ze gewoon naar de volgende groep doorgeschoven, terwijl ze daar uiteraard helemaal niet aan toe zijn! De meeste kinderen van 8 jaar kunnen nog niet echt lezen en schrijven!

Dus in de afgelopen weken ben ik druk aan de slag gegaan met het opzetten van een bijles programma voor deze groep kids. Ze krijgen nu wekelijks bijles lezen en schrijven, wat we echt op spelenderwijs met ze proberen te doen, zodat het leuk en interessant blijft voor ze. Ik heb een hele reeks educatieve spelletjes en lesmateriaal aangeschaft, niet alleen gericht op lezen en schrijven, maar ook nummers, basic rekenen en spelletjes die hun inzicht, logica en concentratie stimuleren. Ze zijn er helemaal enthousiast over! Ik geniet ervan om weer aan de slag te kunnen binnen het wijkcentrum en de rol van juf ligt mij erg goed, daarnaast is het gaaf om de kinderen te zien genieten en leren. Één van de meisjes zei vanochtend tijdens het ontbijt tegen me: “Tante, ik vind jouw bijles de allerleukste les van de week!” Wat een mooie uitdaging om deze kids te laten zien en ervaren dat leren ook leuk kan zijn en op deze manier hun ontwikkeling, leergierigheid en nieuwsgierigheid te stimuleren.

Toen begin augustus hier het tweede semester van het schooljaar begon, hebben we voor alle kinderen en tieners een goed gevuld tasje schoolmateriaal kunnen aanschaffen, dat was feest!

Ook zijn na lange tijd de meeste kerken en gemeentes weer open en kunnen we eindelijk weer een zondagse dienst bezoeken, wat heerlijk na anderhalf jaar! Het deed me echt wat om na zo lange tijd weer samen God te kunnen prijzen en samen te kunnen komen als gezin van God. Ineens besef je dan dat iets wat jarenlang, misschien wel een levenlang, heel vanzelfsprekend was, eigenlijk enorm kostbaar is! We hebben als gezin besloten dat het een goed moment was om van gemeente te switchen: we waren 10 jaar lang deel van een hele fijne gemeente in het centrum van São Paulo, maar vanwege de grote afstand en het vreselijke verkeer hier in de stad, werd het steeds moeilijker om echt betrokken te kunnen zijn bij deze gemeente. Vandaar dat we besloten hebben om over te stappen naar een fijne baptisten gemeente hier in onze wijk (op loopafstand!), waar meerdere van onze collega´s en vrienden van ABBA ook deel van zijn. We hopen op deze manier meer betrokken en actief te kunnen zijn bij deze gemeente, ook bij doordeweekse activiteiten, iets wat in onze oude gemeente gewoon niet haalbaar was voor ons. We zijn momenteel ons plekje aan het vinden, Mikael en Ruth vinden het kinderprogramma helemaal leuk (dat is ons veel waard!) en stukje bij beetje hopen we binnen deze nieuwe gemeente ons steentje bij te kunnen dragen.

Een kleine indruk van onze nieuwe gemeente

Caio is ondertussen heel druk met het schrijven en vormgeven van de drie theologische studies die hij zal mogen presenteren tijdens de twee theologische conferenties in Amerika in november (Hij vertelde hier al meer over in onze laatste update, die vind je hier). Hij heeft inmiddels te horen gekregen dat hij één van de mensen is die gekozen is om financiële steun te krijgen vanuit een speciaal fonds van de SBL om deel te kunnen nemen aan de conferenties, heel gaaf! Verder blijft het nog wel even spannend of de reis ook echt door zal gaan straks in november: vanwege de Covid situatie in Amerika is er best nog wel kans dat de conferentie alleen virtueel zal kunnen plaatsvinden en Caio het land niet eens in komt zonder een specifiek visum waar je niet zo makkelijk even aan komt. Dus we wachten het allemaal nog even af voorlopig!

Een tijdje geleden vroegen we jullie gebed voor mijn gezondheid en voor onze zoektocht naar een ander, groter huis voor ons als gezin. Ik ben in juni geopereerd  in verband met endometriose, een ingreep waarbij mijn baarmoeder verwijderd is en ook meteen mijn blindedarm. Het is allemaal heel goed verlopen en ook het herstel viel me alles mee. Ik ben erg dankbaar voor goeie artsen en zorg en dat verschillende problemen die er speelden nu opgelost zijn. De pijnklachten waar ik maandenlang mee rondliep zijn grotendeels weggetrokken inmiddels. Ik krijg nu alleen nog wat fysiotherapie voor een spier- en peesontsteking in mijn rechter heup. We zijn dankbaar voor jullie gebed en meeleven!

Ander gaaf nieuws is dat we inmiddels een huis gevonden hebben! Hier in de wijk, vlakbij onze nieuwe gemeente en de school van de kinderen, zoals we graag wilden. Het is een stuk groter dan ons huidige huis, met ruimte voor Caio´s kantoor en een logeerruimte en achtertuin! We zijn er zo blij mee! We hebben afgelopen week het koopcontract getekend en hebben nu eindelijk de sleutels in handen zodat we aan de slag kunnen gaan. Er moet namelijk nog best wat aan het huis gebeuren, dus dat wordt even een uitdaging de komende maanden! Het huis stond al een tijd lang leeg en is best verouderd, dus bepaalde delen moeten vernieuwd en opgeknapt worden. Hier hopen we de komende maand hard mee aan de slag te gaan en hopelijk zullen we ergens in november dan echt kunnen verhuizen. We hebben er zin in en hopen er een fijn nieuw thuis van te maken!

Tot slot willen we jullie graag nog wat vertellen over een nieuwe uitdaging die op onze weg kwam in de afgelopen weken. We zijn benaderd vanuit ABBA om samen met nog een ander zendingsechtpaar een christelijke adoptie support groep op te starten. We hadden zelf al een hele tijd het verlangen om iets te doen op het gebied van adoptie en training etc., maar zagen hier voorheen nog niet echt een mogelijkheid voor, dus het was jarenlang een sluimerend verlangen waar we zo nu en dan over praatten. Het is heel gaaf om te zien dat er nu ineens een weg en mogelijkheid ligt om hier actief wat mee te gaan doen en onze ervaringen, kennis en passie wat betreft adoptie te mogen delen met anderen. Het project zit momenteel nog echt in de beginfase, wat inhoudt dat we elkaar wekelijks zien om samen te bidden, brainstormen en te leren van anderen die al veel ervaring hebben met het draaien van adoptie supportgroepen. Hier in Brazilië is adoptie een nog redelijk nieuw concept en ondanks dat het proces zelf nu vanuit de wetgeving, kinderbescherming en sociale diensten duidelijk en goed geregeld is, is adoptie voor de algemene bevolking nog een beetje een taboe en bestaan er veel vooroordelen, verkeerde opvattingen en gewoon onwetendheid rondom het hele onderwerp. Helaas is dit niet anders onder christenen. Er zijn nog maar weinig adoptie support groepen en hier in de stad weten we van maar 1 andere christelijke adoptie support groep. Er is dus heel veel werk te doen op dit gebied! We zijn heel benieuwd hoe dit project zich de komende maanden verder zal ontwikkelen en in welke richting God ons zal leiden. Graag willen we jullie vragen om te bidden voor deze nieuwe uitdaging, dat God het zal gebruiken tot zegen en dat Hij ons wijsheid geeft voor het vormgeven van dit project.

Bedankt voor jullie steun, gebed en betrokkenheid!

Warme groetjes en veel zegen vanuit São Paulo!

In juli hebben we weer een tienerkamp kunnen houden! Wel met een wat kleinere groep dan normaal, maar het waren mooie dagen samen!

Corona, quarantaine & noodhulp

Zoals je misschien al gelezen hebt in onze laatste nieuwsbrief is het Coronavirus zich inmiddels ook hier in Brazilië razendsnel aan het verspreiden en leven we momenteel in quarantaine. De situatie loopt hier een aantal weken achter op Nederland, want het virus arriveerde hier later dan bij jullie. Dat houdt in dat wij nog niet op de piek zitten, maar er dagelijks steeds meer mensen overlijden. Vandaag was het nieuwe record 730 doden in 24h, geen goed nieuws dus! De gezondheidszorg hier in Brazilië is uiteraard een stuk slechter en fragieler dan in Nederland, de maatregelen vanuit de overheid (die overigens niet altijd even duidelijk en soms regelrecht tegenstrijdig zijn) worden niet heel trouw nageleefd en vooral de armere bevolking heeft het zwaar te verduren, omdat voor velen van hen hun dagloon wegvalt en ze nu met nog meer moeite kunnen voorzien voor hun gezinnen. Kortom, een zorgwekkend scenario met veel nood!

De inzamelingsactie van ABBA voor noodhulp aan de arme bevolking, waarover we jullie meer vertelden in onze nieuwsbrief, heeft al mooie resultaten opgeleverd. Bedankt voor alle bijdragen ook vanuit Nederland! We hopen dat meer mensen zullen blijven geven, zodat we in de komende maanden nog veel meer voedselpakketten en warme maaltijden kunnen uitdelen. Het is heel hard nodig!

Afgelopen week waren we als gezinnetje een dagje in wijkcentrum De Zaaier om mee te helpen met het uitdelen van voedselpakketten en de situatie die we daar aantroffen maakte diepe indruk op ons! Robert, de leider van het wijkcentrum, en enkele anderen van ons team, hadden een week eerder al 60 voedselpakketten uitgedeeld aan de gezinnen die direct betrokken zijn bij het kinderprogramma van het wijkcentrum. Dus afgelopen week waren de voedselpakketten ook voor gezinnen die niet persé bekend zijn bij ons project. Robert had zo´n 14 families een berichtje gestuurd via Whatsapp dat we om 15.00 uur pakketten zouden gaan uitdelen en rond 13.30 uur stonden er al tientallen mensen te wachten bij de deur! We hadden zo´n 230 voedselpakketten om weg te kunnen geven en die waren binnen twee uur allemaal uitgedeeld en toen stond er nog een rij mensen voor de deur tot aan het einde van de straat! Die hebben we helaas moeten vertellen dat de voorraad nu op was, maar dat we volgende week meer voedselpakketten hopen te kunnen uitdelen. Elk gezin dat een pakket kreeg, werd door ons team geregistreerd op een lijst en één van de vragen was wie/of er iemand werk (en dus inkomen) had binnen dat gezin. Caio vertelde me dat van de ongeveer 50 mensen die hij te woord heeft gestaan, zeker 80% vertelde momenteel helemaal geen inkomen te hebben! Schrijnend om te zien! We werken in deze actie samen met een bedrijf dat voedselpakketten levert en via hen krijgen we nu nog meer donaties binnen en ook leverden ze een heel aantal pakketten gratis extra af! Echt een zegen!

Naast voedselpakketten hebben we ook al een heel aantal hygiëne kits kunnen uitdelen, mondkapjes (die hier door iedereen massaal gebruikt worden) die een aantal vrijwilligers voor ons naait en rond Pasen lukte het ook nog om de kinderen een donatie chocolade haasjes mee te geven naar huis. Op deze manier proberen we met man en macht al het mogelijke te doen om deze mensen tot zegen te zijn in deze moeilijke tijd.

Er is vooralsnog geen uitzicht op versoepeling van maatregelen of terugkeer naar de normale gang van zaken. Dat betekent dat het programma van het wijkcentrum nog steeds gesloten is en het team maakt van de tijd gebruik om het huis wat op te knappen. Een paar veelgebruikte ruimtes konden hard een nieuwe verflaag gebruiken en zien er nu weer fris en schoon uit.

De scholen zijn ook nog steeds dicht en zullen dat nog wel een aantal weken blijven. Mijn dagen met de twee kids thuis zijn flink druk! Mikael krijgt heel wat oefeningen en opdrachten vanuit school om thuis te doen en hij heeft zo´n drie keer in de week les via Google Classroom. Hij doet het aardig goed, maar we merken dat hoe langer deze situatie duurt, hoe moeilijker het voor hem is om de motivatie erin te houden. “Moet ik nou weer huiswerk maken?” Het voelt voor hem toch meer als vakantie soms, dus ik probeer er een gezonde balans in te houden, zodat het nog wel een beetje leuk blijft en we ook genoeg andere leuke dingen doen.

Ik vind het zelf wel heel leuk dat ik nu meer een idee krijg van wat en hoe zijn school onderwijst. Hier in Brazilië heb je als ouder maar heel beperkt toegang tot en contact met school en de leerkrachten, maar nu vanwege alle video-lessen en de opdrachten die ik met hem moet doen, zie ik ineens veel beter hoe het eraan toegaat, wat hij precies allemaal leert en hoe hij het doet. Erg leuk! Daar kan ik ook wel weer van genieten, tenslotte schuilt er ergens in mij wel een juf haha! En zo proberen we temidden van alle uitdagingen de positieve dingen te zien.

Iets anders positiefs is onze woonwijk: we hebben heel wat vrienden die in (kleine) appartementen wonen met kleine kinderen middenin de stad en nu eigenlijk geen kant op kunnen en echt bijna alleen maar binnen zitten. Wat een uitdaging! Wij wonen meer in een buitenwijk van de stad, een hele groene, ruim opgezette wijk met rustige straten waar je goed kunt wandelen en fietsen. Zodoende kunnen wij wel elke dag met de kinderen naar buiten om even een blokje om te doen, een potje te voetballen of te skaten. Wat een zegen is dat in deze periode!

We zijn dankbaar voor jullie betrokkenheid, gebed en support!

Lieve groetjes van ons

Strijkkralen, modder en taart

Vandaag over een week hopen we, voor het eerst als gezinnetje van vier, in het vliegtuig naar Nederland te stappen voor een maand verlof. We hebben er al veel zin in! We zien er met name naar uit om de feestdagen samen als familie door te brengen. Het zal fijn zijn om deze Kerst en oud-en-nieuw samen te kunnen zijn, middenin wat voor ons een intense, verdrietige periode is (geweest). We zien er ook naar uit om jullie kennis te laten maken met onze kleine Ruth en haar reactie op ons koude kikkerlandje te zien! Mikael heeft vooral zin in sneeuw… nu maar hopen dat dat ook daadwerkelijk ervan komt in de vier weken dat we in Nederland zullen zijn!

De afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen en we hebben weer het nodige beleefd. Sinds augustus ben ik, Dorothee, weer elke donderdag te vinden in wijkcentrum De Zaaier. Het is een fijne afwisseling om even met wat anders dan mijn eigen huis & kids bezig te zijn! Het voelt goed om weer in het wijkcentrum te zijn en mijn steentje, hoe klein ook, te kunnen bijdragen aan het project. Ik heb in de afgelopen maanden veel kantoorwerk gedaan: financiën bijhouden, inschrijvingen van nieuwe kinderen regelen en ook de nodige klusjes op het gebied van organisatie en orde in het wijkcentrum. We hebben een aantal grote metale kasten aan kunnen schaffen om een heleboel spullen die overal en nergens door het huis slingerden, eens netjes een plekje te geven. Wie mij een beetje kent, weet dat ik van opruimen en orde hou, dus dat zijn klusjes die me op het lijf geschreven zijn en waar ik echt van kan genieten!

Daarnaast draaide ik in de middag mee met het kinderprogramma en dat is op donderdagmiddag knutselen. De jongere kids zijn momenteel helemaal weg van knutselen met strijkkralen! Hier in Brazilië vind je geen strijkkralen, dus we moeten ze voortdurend zien aan te slepen vanuit Europa of Amerika. Met name de kleine meisjes vinden dit een geweldige activiteit en we zien hun creaties met de week verbeteren qua kleur-, vorm- en patroonkeuze. Heel leuk om te zien hoe zo een simpele activiteit hun creativiteit en vaardigheden stimuleert.

In november was het weer tijd voor het jaarlijkse tienerkamp van wijkcentrum De Zaaier. Samen met 25 tieners uit de krottenwijk hebben we zo’n drie dagen in de rimboe, op een groot kampterrein, doorgebracht. Het waren gave dagen met een hele leuke groep tieners. Veel plezier, goeie vriendschappen, spelletjes, bijbelstudies, lekker eten, nachtspellen en kampvuur; ondanks dat het allemaal begon met twee dagen regen en modder! Dat kon de pret gelukkig niet drukken en de tieners lagen binnen de kortste keren met z’n allen in het koude zwembad! Mikael ging ook heel enthousiast zijn zwembroek aantrekken, maar kwam al na 10 minuten rillend en met blauwe lippen uit het zwembad gekropen! Hij en Ruth hebben zich goed vermaakt tijdens kamp en het was leuk om zo samen als gezinnetje mee te kunnen draaien.

Het thema was dit jaar “Dankbaarheid” en we hebben veel met de tieners gepraat over de uitdaging die God ons voorlegt om ten allen tijde dankbaar te zijn, ook middenin ons aardse leven dat lang niet altijd makkelijk of leuk is. Een hele uitdaging! We mochten de les ook gelijk in de praktijk brengen toen al op de eerste dag de bus niet tot aan het kampterrein kon doorrijden (over een heuvelige zandweg door de bush), vanwege de enorme modderpoelen en de tieners plus alle bagage op 3 km afstand van het kampterrein op de modderige zandweg werden gedropt! Vervolgens ging Robert’s (leider van het wijkcentrum) auto, een sterke 4X4 wagen, de volgende dag kapot, toen hij op weg was naar de bakker om brood te kopen voor het ontbijt. Dat was de enige auto die we hadden die de modder echt goed aankon… Robert was vervolgens urenlang bezig om weer terug te keren naar het kampterrein (echt middle of nowhere) en het hele programma liep een beetje in de soep. Toen er die avond ook nog een enorme tropische regen- en onweersbui viel waarbij het dak van de keuken het bijna begaf, hadden we het allemaal wel door: God geeft ons een praktijkles, tieners & team! Maar wat was het gaaf om te zien dat ondanks alle tegenslag de groep tieners een geweldige tijd had met elkaar! Ze genoten! En dan maakt het niet zoveel uit of alles volgens plan gaat of niet, dan geniet je gewoon samen van wat je hebt!

Eind november werd onze Ruth alweer 2 jaar en dat hebben we uitgebreid gevierd met familie en vrienden! Ze genoot van haar Pocoyo feestje, haar nieuwe speelkeukentje en alle aandacht! Wat zijn we blij met ons kleine zonnetje!

We zien ernaar uit velen van jullie binnenkort weer te ontmoeten! We zijn van plan een open middag/avond te plannen voor supporters, vrienden & geinteresseerden, hierover volgt binnenkort meer info. Zou je het leuk vinden ons te zien of uit te nodigen voor een presentatie of praatje in een kring of gemeente, neem gerust contact op (dot_wop@hotmail.com).

Lieve groetjes van ons!

 

Vrucht temidden van gebrokenheid (deel 2)

Het verhaal van Alan is voor ons heel bijzonder en we willen het graag met jullie delen. Ook hij is één van de vruchten op het werk van wijkcentrum De Zaaier.

                        Alan tijdens activiteiten van het wijkcentrum in 2010

Alan zat bij de allereerste groep kinderen die dagelijks trouw naar het wijkcentrum kwam, hij kwam er al voordat Caio en ik betrokken waren bij het project. Hij was één van de oudsten van de groep en is inmiddels een jaar of 23. Ook hij komt uit een gebroken gezin, zonder vaderfiguur en groeide op temidden van veel armoede, criminaliteit en duisternis. Als tiener kwam hij jarenlang trouw naar het wijkcentrum en was altijd heel enthousiast en toegewijd. Maar rond zijn 17e raakte hij het spoor bijster, maakte een aantal verkeerde keuzes en verdween van het toneel. In de daaropvolgende paar jaren hoorden we af en toe zorgwekkende berichten over hem en het deed ons verdriet om hem zo te zien dwalen.

Alan is een hele intelligente, creatieve jongen met veel capaciteiten. Hij was uit het oog, maar zeker niet uit ons hart. Hoe groot was onze verrassing en blijdschap toen hij na zo’n twee jaar ineens weer op de stoep stond met de mededeling: “Ik heb Jezus echt leren kennen, ik ben veranderd en ik wil Hem volgen. Jullie hebben zoveel voor me betekend en ik wilde jullie dit graag vertellen.”  Sindsdien is Alan enorm gegroeid in zijn relatie met God. Hij kreeg al snel het verlangen om God te dienen in zending en is in de afgelopen twee jaar betrokken geweest bij Jeugd met een Opdracht elders in Brazilië. Hij deed een DTS (DiscipelschapTrainingSchool) en werkte vervolgens een tijd lang als deel van de DTS-leiding op de plaatselijke basis van JmeO. Elke keer als hij even terug was in São Paulo kwam hij langs bij het wijkcentrum, vol enthousiaste verhalen over alles wat hij beleefd had met God. Ik kan in woorden niet precies uitdrukken hoe bijzonder het is om deze jongen zo te zien veranderen, ik heb er regelmatig tranen van in mijn ogen. Zijn dagelijks leven getuigt van een groot geloof en een intieme relatie met Papa (zoals hij altijd zegt) en is een inspiratie voor mij.

                                                                         De steeg waar Alan opgroeide

Een aantal maanden geleden vertelde hij ons dat hij besloten had om zijn tijd bij Jeugd met een Opdracht af te sluiten, omdat hij het verlangen heeft om ons team te komen versterken en mee te werken binnen het wijkcentrum. Het is zijn verlangen om zijn eigen wijk te bereiken met Gods liefde en meer jongeren God werkelijk te zien leren kennen, zoals hij Hem heeft leren kennen. Hoe gaaf om een jongen uit de wijk nu onze collega te zien worden en samen te bouwen aan Gods koninkrijk!

Alan heeft nu wel een grote uitdaging voor zich: voordat hij officieel als zendingswerker aan de slag mag binnen ABBA, moet hij zijn financiële support rond hebben. En je kunt je misschien voorstellen dat dit voor een jongen uit de krottenwijk een lastig verhaal wordt! Zijn achterban bestaat bijna helemaal uit mensen die in armoede leven en het lukt hem voor alsnog niet om zijn support rond te krijgen. Een aantal van ons, zendingsvrienden, helpt hem al, en ik bedacht me dat ik in ieder geval een lijntje uit kan gooien voor hem! Dus hier komtie: zou jij Alan misschien willen ondersteunen? Hij is met name op zoek naar maandelijkse sponsers en alle beetjes helpen. Hij draait op dit moment als vrijwilliger mee in ons team, maar zit te popelen om “echt” aan de slag te kunnen gaan. Mocht jij Alan graag willen ondersteunen, laat het ons dan even weten, zodat we het hem kunnen vertellen en hij weet waar hij aan toe is.

Alan en Caio leiden de tienerjongens groep

Giften voor Alan kunnen overgemaakt worden op NL35 INGB 0007 8692 91 t.n.v. St. Lok. Chr. Bijeenk. WDHU, Bilthoven. Onder vermelding van: “Alan – Wijkcentrum De Zaaier” (Belasting aftrekbaar).

Het is ons verlangen en gebed dat meer en meer jongeren die opgroeien temidden van de harde, vaak duistere realiteit van de krottenwijken God zullen gaan leren kennen, Hem met passie gaan volgen en zelf een krachtige getuige gaan zijn in hun wijk, in hun families. Gods koninkrijk zien groeien, ware verandering & hoop dat is waar we voor gaan, en het is geweldig om een eerste, kleine glimp ervan op te vangen!

Groetjes vanuit een warm São Paulo!

Vrucht temidden van gebrokenheid (deel 1)

Ik weet niet precies wie de naam bedacht heeft, maar ik ben hem in de afgelopen jaren meer en meer gaan waarderen: wijkcentrum “De Zaaier”. Het is een hele toepasselijke omschrijving van ons werk met de kinderen & tieners die naar het wijkcentrum komen: wij zaaien. We zaaien aandacht, we zaaien liefde, we zaaien waarheid, we zaaien de goede boodschap, we zaaien God’s woord. Een glimlach hier, een hug daar; een bemoedigend woord, en soms ook een hoognodige terechtwijzing. We voelen ons geroepen om te zaaien. Het lastige hiervan is dat je soms bijna ongemerkt de neiging hebt om te denken dat als jij degene bent die zaait, je ook verantwoordelijk bent voor de groei en het resultaat. Dit is een verleidelijke valkuil, en eentje die, als je niet uitkijkt, ervoor zal zorgen dat je zelf uiteindelijk gefrustreerd en compleet leeggezogen tegen een muur oploopt. Want waar zijn nu de resultaten? Je investeert, je geeft zoveel van jezelf, je weet je geroepen door God, je zaait en zaait, dan MOET er toch ook een duidelijk zichtbaar resultaat volgen?! Toch? Soms voel je de druk vanuit anderen om je heen: “Ja maar hoeveel bekeringen zijn er inmiddels precies? Hoeveel totaal veranderde levens?” Dit is een issue waar veel zendelingen tegenaan lopen, een terugkerend punt van frustratie, want vaak zijn of lijken de vruchten maar zo weinig vergeleken bij de hoeveelheid gezaaid zaad. Hoe ga je hier dan mee om?

scattering-seed

We willen resultaat zien, doelen bereiken, we willen dat onze inzet veel oplevert. Dat is immers wat we van jongs af aan leren in onze huidige maatschappij. Iets is alleen de moeite waard als het resultaat heeft, en dan is het natuurlijk het allermooiste als je met maar weinig inzet geweldige resultaten kunt boeken. Want het moet natuurlijk wel iets opleveren… Maar ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat het in God’s koninkrijk anders werkt. Wat Hij van mij vraagt zijn geen grote resultaten, maar eenvoudige gehoorzaamheid aan zijn roep in mijn leven. In mijn geval betekent dat o.a. het zaaien in de levens van de kinderen & tieners van het wijkcentrum. Hij vraagt van mij dat ik zaai, dat ik Hem vertegenwoordig, dat ik Zijn glimlach, handen en voeten ben. Meer niet. Of er vervolgens groei en resultaat is, is niet mijn verantwoordelijkheid. Als ik dat wel naar me toe trek als zijnde mijn verantwoordelijkheid, dan ben ik uiteindelijk ongehoorzaam. En bovendien zet ik mezelf dan op een plek die helemaal niet de mijne is, want God zelf is de enige die groei kan schenken. Hij is het die werkt in de harten van mensen, die zichzelf openbaart en mensen ervan overtuigd dat ze Hem nodig hebben, dat er buiten Hem om geen waar leven is. Als we onze plek kennen: zaaien en niet meer, en we laten de rest los en over aan God, wat kunnen we dan enorm genieten als we God aan het werk zien en Hij resultaat geeft! Dat is zo intens mooi en “humbling”.

We zijn inmiddels al zo’n 8 jaar betrokken bij wijkcentrum De Zaaier en we zien nu de eerste generatie kinderen die we begeleid hebben het volwassen leven ingaan. De oudsten zijn inmiddels begin 20. Met een aantal zijn we het contact verloren, anderen komen ondanks dat ze 18/19 jaar zijn nog steeds trouw langs het wijkcentrum. Er lijkt ogenschijnlijk maar weinig veranderd: dezelfde gebroken gezinnen, geweldadige, duistere krottenwijk, een heel aantal tieners die we verkeerde keuzes zien maken: tienerzwangerschappen, jongens die drugs gebruiken en dealen, tieners die zich inlaten met criminaliteit en al jong vast komen te zitten en ga zo maar door. Maar dan, temidden van die harde realiteit die maar niet lijkt te veranderen, zien we vrucht opkomen…

flower-tree-growing-concrete-pavement-101

Een jong tienermeisje dat een paar jaar lang trouw heeft meegedaan met het SuperWoman programma, afkomstig uit een heel gebroken gezin, zonder vaderfiguur, met ernstige leerproblemen waar hier in de overheidsscholen geen speciale aandacht aan wordt gegeven, waardoor ze al vroeg stopte met school en ze nu amper kan lezen en schrijven. Zwanger op haar veertiende en met weinig goede voorbeelden om zich heen. P. is nu 18 jaar en heeft twee jonge zoontjes. Ik sprak haar een paar maanden geleden toen ze enthousiast naar me toe kwam: “Tante, het gaat goed met me! Mijn vriend en ik zijn gestopt met betrokkenheid bij drugshandel. Ik ben terug bij God, we gaan naar de kerk en we willen binnenkort trouwen.”

P. en haar vriend zijn inmiddels getrouwd en samen als gezinnetje proberen ze op hun eigen manier en binnen hun eigen capaciteiten Jezus te volgen. Geweldig om te zien!

T. is ook een tienermeisje dat jarenlang betrokken was bij het SuperWoman programma en die al redelijk jong aangaf Jezus te willen volgen. Ook zij is afkomstig uit een heel gebroken gezin, gescheiden ouders, opgegroeid met veel huiselijk geweld en een hele complexe, negatieve relatie met haar moeder. T. is inmiddels 20 en een paar weken geleden vertelde ze enthousiast dat ze zich heeft laten dopen, samen met haar moeder!

“Vandaag heb ik de juiste weg opnieuw gevonden, vandaag heeft mijn Papa me omhelsd, vandaag ben ik thuisgekomen…” schrijft ze op Facebook over haar doopmoment.

Wat is het fantastisch om van dichtbij te zien hoe God harten veranderd en ogen opent! Er zijn maar weinig dingen die me zoveel doen als het zien van kansarme jongeren die de Vader leren kennen en enthousiast Jezus gaan volgen! Alle dank en glorie aan God!

En dan is er nog het bijzondere verhaal van Alan… Dat vertel ik jullie in een volgend bericht.

Wordt vervolgd…