Dankbaarheid – Living Transformation

Over pelgrims, liefhebben, vicieuze cirkels en werkelijke verandering

september 23, 2025 Dorothee Peres

Ik zat stilletjes te wachten, half verstopt achter een struik in het nachtelijke bos. Het enige licht kwam van een brandende fakkel die een aantal meter verderop in het gras langs het bospad stond. In de verte hoorde ik angstige gillen en tienerstemmen. Met een grote tak in de hand en een gezicht vol zwarte, witte en rode schmink, wachtte ik tot het mijn beurt was. Ik wist dat ik er absoluut angstaanjagend uitzag en dat het me geen moeite zou kosten om de tieners de stuipen op het lijf te jagen. Naarmate het groepje nerveuze tieners dichterbij kwam, hoorde ik ze samen haastig en bang steeds hetzelfde vers herhalen: “Zelfs als ik door een diep, donker dal ga, een dal van moeilijkheden, ben ik nergens bang voor, want U bent bij mij. Met uw stok en uw herdersstaf beschermt U mij en stuurt U mij bij.” De afspraak was, dat zolang zij het vers bleven herhalen terwijl ze door het “donkere dal vol zombies” liepen, het kwaad hen niets kon doen. Toen ze mijn punt op de reis door het donkere bos bereikt hadden, mocht ik wel schreeuwend en dreigend om ze heen lopen, maar ik mocht ze niet aanraken of gevangen houden. Tussen de angstige gillen door, bleven ze stug het bijbelvers herhalen en liepen zo bang, maar moedig het hele spel uit. Wat een praktische les in vertrouwen op Gods aanwezigheid en je ogen gefocust houden op Hem, je niet laten afleiden of wanhopig worden door wat er om je heen gebeurd. Het ontroerde me om ze zo samen vasthoudend de waarheid te horen herhalen middenin het donkere bos: ik hoef niet bang te zijn, want U bent bij mij!

Tienerkamp 2025: Pelgrims op reis naar de hemel!

Het donkere bospad vol angstaanjagende zombies was één van de nachtspellen van het tienerkamp dat we ook dit jaar weer mochten opzetten. Wat hebben we mooie dagen gehad samen! Het thema was dit jaar gebaseerd op het bekende boek van John Bunyan: Pilgrims progress (“De Christenreis naar de eeuwigheid” in het Nederlands). Vier dagen lang waren we samen als pelgrims op reis naar de hemel en onderweg kwamen we allerlei verleidingen, afleidingen en invloeden tegen. Dingen die ons van God af kunnen leiden, maar ook dingen die ons kunnen helpen en bemoedigen in onze wandel met de Heer. Door middel van gesprekken, bijbelstudies en spellen leerden we meer over Gods liefde, genade, vergeving en onze wandel met Hem en het volgen van Zijn stem. De eerste twee dagen liepen alle tieners de hele dag rond met een rugtasje vol stenen; bij het eten, het spelen, het slapen, tijdens spellen, gesprekken en schoonmaaktaken. Op de avond van de tweede dag, werden ze geleid naar het kruis, een groot houten kruis opgelicht door de koplampen van Roberts auto aan de rand van het donkere bos. En daar mochten ze de keuze maken hun zonden (symbolisch hun tasje vol stenen) te leggen aan de voet van het kruis, vergeving ontvangen, en vrijheid in Jezus. Op zondagochtend, de laatste morgen van kamp, vlak voordat we zouden deelnemen aan het hemelse feestmaal (een Braziliaanse barbecue uiteraard haha!), kwam een van de tienerjongens naar ons toe om te zeggen dat hij heel graag zijn leven aan God wilde geven. Toen Alan, een van onze jonge Braziliaanse werkers die zelf opgroeide in de krottenwijk, vervolgens doorpraatte met de groep over het volgen van Jezus, waren er nog wel een stuk of 8 tieners die ook diezelfde stap wilden doen. Je kunt je voorstellen dat het een geweldig feestmaal werd! Het was voor mijzelf heel bijzonder en ontroerend om Alan te zien voorgaan in gebed en deze tieners naar de Heer te zien leiden. Dat is vrucht op ons werk dat compleet Gods werk is! Daar sta je bij en je kijkt ernaar en dan kun je God alleen maar danken voor Zijn liefde en genade en het voorrecht om hier getuige van te mogen zijn. Machtig mooi!

We zijn heel dankbaar voor jullie gulle giften die het tienerkamp ook dit jaar weer mogelijk maakten!

Korte impressie van het tienerkamp

ABBA stafweekend

Afgelopen april mochten we weer genieten van een ABBA stafweekend met het hele team zendelingen van alle verschillende projecten van ABBA samen. Het werden een paar mooie dagen, vol vriendschap, samenzijn, gebed & overdenkingen en een hoop lol tijdens sport & spel. Wist je dat ABBA naast het wijkcentrum nog een heel aantal andere projecten heeft die zich richten op soortgelijke doelgroepen en op verscheidene manieren hulp bieden? Zo is er naast wijkcentrum De Zaaier nog een tweede wijkcentrum op een andere plek in de stad, en een wekelijks kinder evangelisatieprogramma dat draait op de zaterdagen in één van de oudste en meest bekende krottenwijken van de stad. Verder is er ook Huize Elohim, een opvanghuis voor zo´n 12 kinderen die vanwege diverse redenen (tijdelijk) uit hun gezin zijn geplaatst. Project Parels, een relatief recent opgezet pleegzorg project dat in samenwerking met de plaatselijke kinderbescherming pioniert op het gebied van het werven en trainen van christelijke pleeggezinnen en kinderen in pleeggezinnen plaatst en begeleidt. Ook is er nog het project dat in het centrum van de stad werkt met straatjeugd en de extreem arme gezinnen die in die regio veelal op straat leven. En een aantal jaar geleden is er een professionele meubelmakerij opgericht binnen ABBA, die niet alleen zorgt voor meer inkomsten voor de diverse projecten, maar ook jongvolwassenen met een heftige achtergrond traint, begeleid en in dienst neemt. Mocht het je leuk lijken om eens als korte termijn vrijwilliger mee te komen werken in één van ABBA´s projecten, neem dan gerust contact met ons op en neem een kijkje op ABBA´s website voor meer info (https://abbabrasil.org.br/en/). Het kan zomaar een levensveranderende ervaring worden!

Mental health, vicieuze cirkels, frustratie & God dienen

In augustus hebben we als team van wijkcentrum De Zaaier deelgenomen aan een training over mental health & self care, gericht op het toerusten van ons als werkers om goed voor onszelf te zorgen wat betreft onze mentale, emotionele gezondheid. Enkele thema´s binnen de training waren anxiety, burn-out en compassiemoeheid (secundaire traumatische stress), dan gaat het om de mentale, fysieke en emotionele uitputting die ontstaat bij hulpverleners door het herhaaldelijk ervaren van menselijk leed of trauma bij anderen. Ook hebben we samen gewerkt aan een praktisch plan en manieren om self care echt een constant, vast deel van onze wekelijkse routine te maken. Aan de hand van vragen als: Wat kan ik doen om beter voor mezelf te zorgen zowel op fysiek, emotioneel en mentaal gebied als ook mijn sociale en geestelijke leven? Nu lijkt dit misschien wel heel basic, tenslotte weten we allemaal wel dat het belangrijk is om goed voor onszelf te zorgen. Vooral als je hulpverlener bent en voortdurend bezig bent met het zorgen voor en omzien naar anderen. Maar in de praktijk merken we vaak dat het goed voor onszelf zorgen er snel bij inschiet en de heftige realiteit van ons werk vaak ongemerkt, stukje bij beetje, ineens zwaar op ons kan gaan drukken.

Binnen wijkcentrum De Zaaier worden we in onze contacten met de kinderen, tieners en hun moeders voortdurend geconfronteerd met de heftige, vaak geweldadige, context waarin ze leven en zien we vaak maar relatief weinig echte verandering of vrucht op ons werk. Een aantal weken geleden, toen ik mijn groepje 7 en 8 jarigen vroeg hoe hun weekend was geweest, kwamen er allemaal heftige verhalen los over (stief)vaders die tijdens het weekend uit waren geweest, enorm dronken naar huis waren gekomen, vervolgens ruzie maken met familieleden en fysiek geweld gebruiken tegen de moeder en soms ook de kinderen. (Stief)vaders die drugs gebruiken, die het gezin zelfs met de dood bedreigen en deze 7 en 8 jarigen krijgen dit allemaal in eerste hand mee. Je ziet het verdriet en de angst in hun ogen als ze je deze situaties vertellen. Dingen die geen enkel kind mee zou moeten maken. Hun gebed is dan vaak: “Here, geef dat er vrede mag zijn in mijn huis.” Als je dan verder gaat kijken en met de moeders en (stief)vaders doorpraat, dan zie je dat het een vicieuze cirkel is, een problematische levenstijl en mentaliteit die overgaat van de ene op de andere generatie, waardoor bijna iedereen wel rondloopt met pijn, trauma en de gevolgen daarvan. De moeders, die vaak al in de tienerjaren zwanger raken, zijn zelf ook in zo´n zelfde context opgegroeid en kennen eigenlijk niks anders. Dan begin je te begrijpen waarom het zo zeldzaam is om in korte tijd een totale ommekeer te zien in iemands leven. Wezenlijke verandering is een proces wat vaak jarenlang duurt, het is echt lange termijn werk, iets wat wel een generatie lang kan duren. En het proces verloopt vaak niet in een rechte lijn, maar meer volgens het idee van 3 stappen vooruit, en dan weer 2 stappen terug. Dan besef je dat de kleine veranderingen die je hier en daar ziet eigenlijk al grote overwinningen zijn en dat we onze verwachtingen in die zin vaak bij moeten stellen en de Heer moeten vragen om lange adem. Hij heeft geduld met ons, dan mogen wij ook geduld hebben met anderen om ons heen. Vorige week, toen we een groepje jongeren over de vloer kregen die op zendingsreis waren vanuit Europa en we met hen doorpraatten over de context en problematiek van de gezinnen waar we mee werken, vroeg één van de Oostenrijkse meisjes me: “Maar raak je dan niet erg gefrustreerd soms, als je zo weinig verandering ziet? Hoe hou je dat vol op den duur?” Een vraag die we regelmatig krijgen. Je houd het vol als je je plek en positie duidelijk weet, als je duidelijk weet waar God je toe roept: liefhebben. Wij kunnen mensen niet veranderen en we hebben al helemaal de macht niet iemand te redden. Dat is Gods werk en dat moeten we aan Hem overlaten. Hij nodigt ons uit om mensen lief te hebben, naast ze te wandelen en Zijn liefde te laten zien. Wanneer we de Heer trouw dienen in het liefhebben van anderen en ervoor oppassen dat we ons geen verantwoordelijkheden toeeigenen die niet van ons zijn, dan kunnen we rusten in het feit dat Hij alle macht heeft en dat Hij werkt, ook al is dat vaak op manieren die ons lang niet altijd duidelijk zijn. We zijn geroepen om te planten, Hij is degene die vrucht geeft, op Zijn tijd, op Zijn manier.

Een voorbeeld van werkelijke verandering

Iemand die voor mij een geweldig mooi voorbeeld is van werkelijke verandering, totale ommekeer, op lange termijn en over generaties heen, is tante Fran, zoals we haar allemaal liefdevol noemen. Tante Fran groeide op in een hele complexe, arme en geweldadige context, ze kwam uiteindelijk op straat terecht en raakte zwaar verslaafd aan drugs en handelde ook. Op een dag leerde ze, via mensen van ABBA, Gods liefde kennen en begon haar lange proces van verandering. Vandaag de dag zie je duidelijk de vruchten van haar verandering en wandel met de Heer in haar kinderen. Ze heeft er een heel aantal, sommigen zijn nu ook christenen en hebben zelf een stabiel, gezond leven en een eigen gezinnetje kunnen opbouwen, ver weg van de geweldadige context waarin hun moeder opgroeide. Maar een paar van haar kinderen worstelen nog steeds met de effecten en gevolgen van de vicieuze cirkel waarin hun moeder opgroeide en waaraan zij zelf als jonge kinderen ook blootgesteld zijn. En zo zie je tot ver in de volgende generatie toch ook nog de negatieve gevolgen van drugsgebruik, criminaliteit en gebroken gezinsrelaties. God verandert levens, Hij verandert gezinnen, over generaties heen en dat is geweldig mooi om te zien, maar het is vaak een lange termijn proces, iets wat stukje bij beetje, vaak met horten en stoten gaat, en wat is het dan belangrijk dat we Hem vertrouwen, lange adem oefenen en mensen keer op keer weer genade schenken.

Tante Fran werkt nu regelmatig in projecten van ABBA als kok (ze kan geweldig lekker koken!) en zo was ze ook tijdens het afgelopen tienerkamp met ons mee op stap. Naast haar rol als kok, gebruikt ze iedere gelegenheid die ze krijgt om met de tieners te praten en tot zegen te zijn door het delen van haar getuigenis en het meeleven met de tieners. Zo mooi om te zien! Tijdens dit tienerkamp had ze drie van haar kleinkinderen meegenomen die meedraaiden in het programma en zo ook de kans kregen om meer over Gods liefde te horen en zien. Tante Fran zei met een trotse glimlach op haar gezicht tegen me tijdens kamp: “Kijk, dat zijn mijn kleinkinderen! Bedankt dat zij hier mogen zijn en de kans krijgen om God al jong te leren kennen, een kans die ik niet gehad heb…”

Activiteiten binnen wijkcentrum De Zaaier

Verloftijd in Nederland

Tot slot willen we nog graag een persoonlijk verlangen en een behoefte met jullie delen. Het is momenteel al meer dan 3 jaar geleden dat wij met z´n viertjes in Nederland waren voor verlof. Toen we in de zomer van 2022 in Nederland waren en zagen hoeveel zo´n verloftijd kost, wisten we al dat we dit niet zo snel weer zouden kunnen doen. De prijzen van vliegtickets en leefkosten in Nederland en Brazilië zijn in de afgelopen jaren flink gestegen, de Braziliaanse munt (Real) wordt steeds zwakker en de euro als gevolg daarvan voor ons steeds kostbaarder, en, ondanks dat ons financiële support stabiel is gebleven, merken we dat we steeds een beetje krapper zitten. We zouden heel graag ergens volgend jaar weer eens naar Nederland reizen voor een paar weken verlof, maar op dit moment is dit financieel gewoon niet haalbaar. We willen deze behoefte graag eerlijk met jullie delen, omdat het iets is dat in ons hart leeft en dat ons bezighoudt. Ruth vraagt met zekere regelmaat wanneer we nu weer eens naar oma gaan en ik vertel haar dan elke keer: “Laten we God vertellen over ons verlangen, want Hij zorgt voor ons’. En zo willen we jullie vragen om met ons mee te bidden hiervoor, want we geloven en hebben al vaak ervaren dat God een God is die voorziet en dat we Hem mogen vertrouwen als we in afhankelijkheid van Hem leven. Mocht je zelf graag een praktisch antwoord op gebed willen zijn dmv het geven van een gift voor onze verlofreis naar Nederland, vermeld dan even duidelijk dat de gift hiervoor bedoeld is.

Bedankt voor jullie betrokkenheid, support & gebed!

Lieve groetjes vanuit São Paulo,

Caio, Dorothee, Mikael en Ruth

Ons werk binnen onze gemeente loopt op volle toeren en we genieten van de contacten, gesprekken en vriendschappen.

Wat knutselen, Gods liefde en zelfvertrouwen gemeen hebben

mei 11, 2024april 19, 2025 Dorothee Peres

Terwijl ik nog snel de laatste dingen klaarzet, hoor ik drukke stemmen en een heel aantal voetjes die de trap afgestormd komen. Je moet weten dat het wijkcentrum een groot huis is met drie verdiepingen. De grote, gezamelijke ruimte waar we met z´n allen elke dag beginnen met ontbijt is helemaal bovenin, maar de ruimte waar ik lesgeef aan de kids is op de onderste verdieping. We lopen dus heel wat trappen op en af op een dag! Het groepje 7- en 8-jarigen komt de ruimte ingerend: “Tante, wat gaan we vandaag maken?” is de eerste vraag. Het is donderdagochtend en dat betekent knutselochtend! Sinds begin dit jaar geef ik niet alleen bijbelles aan het groepje 7 en 8 jarigen, maar ben ik ook verantwoordelijk voor de knutselochtend, iets waar ik echt van kan genieten! Wie mij een beetje kent, weet dat ik erg ervan houd om creatief bezig te zijn en als kind al heel wat af knutselde, deze nieuwe taak is me dus echt op het lijf geschreven! Elke week bedenk ik weer wat leuks om samen met de kids te maken: van armbandjes, tot papieren bekerdiertjes; van kliederen met verf en zoutdeeg, tot het in elkaar zetten van een heuze, papieren luchtballon. Wat is het leuk om ze creatief bezig te zien, ieder met z´n eigen talent, verbeeldingskracht en voorkeur! Ik heb de afgelopen tijd gemerkt dat knutselen echt een leuke, laagdrempelige manier is om kinderen van alles te kunnen leren en hun ontwikkeling op verschillende vlakken te kunnen stimuleren. Het gaat veel verder dan alleen maar de basic kleur, knip en plak- vaardigheden; het is een manier om te werken aan zelfvertrouwen, uniciteit, uiten van emoties, ontwikkeling van creativiteit & fantasie, fijne motoriek, logisch nadenken, oplossen van problemen waar je tegenaan loopt, volharden en geduld oefenen, samenwerken met anderen en nog veel meer!

Een van de jongens in mijn groep, Enzo van 8, reageerde tot een paar weken geleden elke week als ik het voorbeeldwerkje liet zien en er uitleg bij gaf, met dezelfde zin: “Nou, dat ga ik niet maken hoor, tante! Dat vind ik maar niks!” Ik had al heel snel door dat zijn reactie voortkwam uit een gebrek aan zelfvertrouwen, angst om te falen en de overtuiging dat hij het niet kon. Elke week opnieuw ging ik naast hem zitten, liet hem alle stappen nog een keer zien, bemoedigde hem en zette hem aan het werk. Wanneer hij gefrustreerd raakte en iets niet goed lukte, hielp ik hem en deden we het samen. Stukje bij beetje zag ik Enzo´s houding en reacties veranderen! Hij ontdekte wat ik allang wist: hij kon het best! Sterker nog, Enzo is een hele creatieve jongen die erg houdt van kleuren en verven en daar heel goed in is. Aan het einde van de ochtend laat hij me nu vaak trots als een pauw zijn werkje zien: “Kijk, tante, hij is af!” met een stralende glimlach… Je ziet hoe een simpel compliment, een bemoedigende houding en het feit dat ik in hem geloof zijn zelfvertrouwen doet groeien en dat is mooi! Maar ik weet ook dat dit dingen zijn die hij thuis niet krijgt en dat is verdrietig om te zien. Wat kan het dan soms eenvoudig zijn om tot zegen te zijn en ook op deze manier een stukje van Gods liefde en zorg uit te delen.

Elkaars voeten wassen tijdens het Paasverhaal: een bijzondere ochtend!

Opknapbeurt wijkcentrum de zaaier

We zijn inmiddels alweer een heel eindje onderweg in dit nieuwe werkjaar en het wijkcentrum draait op volle toeren. We hebben een groep van zo´n 65 kinderen & tieners en met een groot team en meerdere verschillende talenten en specialiteiten kunnen we heel wat werk verzetten samen en daar genieten we van. Wat een zegen om zo samen God te mogen dienen en de kids lief te mogen hebben. Iets waar we in ons dagelijkse werk helaas niet aan toekomen is het onderhouden en opknappen van de fysieke structuur en ruimtes van wijkcentrum De Zaaier. Het huis is pakweg 10 jaar geleden voor het laatst geverfd en opgeknapt. Je kunt je voorstellen dat na al deze jaren met dagelijks tientallen kids over de vloer, het huis nu hard toe is aan een flinke opknapbeurt! We zijn aan het overleggen met een kundige vakman (dezelfde die ook ons nieuwe huis heeft verbouwd en opgeknapt) die binnenkort beschikbaar is en hopen dat hij een heel aantal klussen voor zijn rekening kan nemen. Van het opknappen van de wc´s, herstellen van grote scheuren in de muren, gedeeltelijk nieuwe vloeren, tot problemen met elektriciteit en al het schilderwerk… het is een hele klus! Ondertussen ben ik zelf al begonnen met het stukje bij beetje schilderen en opknappen van de ruimte op de onderste verdieping die ik gebruik met de jonge kids. Ik hou heel erg van verven, decoratie en organisatie van ruimtes, dus in de paar korte uurtjes per week die ik beschikbaar heb hiervoor, vind je mij in ouwe verfkleding druk bezig. Ik hoop de verdieping zo in te delen dat er ruimte is voor een grote speelhoek, een creatieve knutselhoek, een lees- en bijleshoek en voldoende ruimte voor een kring stoelen om bijbelclub te kunnen geven. Je kunt je voorstellen dat deze grote opknapbeurt best heel wat gaat kosten en op dit moment heeft het wijkcentrum wel een kleine buffer, maar dat is niet voldoende voor alle kosten die dit project met zich meebrengt. Bid dat de Heer zal voorzien in datgene wat we nodig hebben voor het onderhoud van het wijkcentrum. Voor de ruimte die ik aan het opknappen ben, hopen we een grote plankenkast met deuren en slot aan te schaffen om speelgoed in te kunnen bewaren en een nieuwe set stevige tafels en stoeltjes voor de knutselhoek. Daarnaast hoop ik stukje bij beetje goeie kwaliteit, educatief en creatief speelgoed aan te schaffen, want wat we nu hebben is oud, gedoneerd speelgoed waarvan veel kapot is of niet meer compleet. Mocht je zelf graag wat willen bijdragen, vermeld dan bij het overmaken van een gift (meer info hier) dat deze bedoeld is voor onderhoud & verbouwing van wijkcentrum De Zaaier.

Een deel van de ruimte op de onderste verdieping vóór de opknapbeurt…

Opknappen en verven… langzaam komt er schot in!

Huisgroep voor jonge gezinnen

Begin vorig jaar deelden we met jullie dat we gestart waren met een huisgroep voor jonge gezinnen bij ons thuis, gelinkt aan de grote baptistengemeente waar we nu alweer ruim twee jaar lid van zijn. Deze huisgroep heeft zich het afgelopen jaar heel leuk verder ontwikkeld en we hebben een aantal mooie vriendschappen op kunnen bouwen. We komen nog altijd met veel plezier elke twee weken samen hier bij ons thuis en er is dan altijd een gedeelde maaltijd en bijbelstudie. Caio verzorgt de inleidingen en we hebben al een hoop fijne, verdiepende gesprekken gehad in de afgelopen anderhalf jaar. We hebben samen Filippenzen en Ruth bestudeerd en zijn nu bezig met Jakobus. Ook de kids genieten van de ochtenden samen en bouwen op deze manier echt een band op, dat is erg leuk om te zien!

Gods liefde uitdelen

En zo zijn er wel meer contacten en vriendschappen met verschillende mensen en gezinnetjes om ons heen die de Heer op ons pad brengt die zich in het afgelopen jaar langzaam verder ontwikkelen en waarin we zegen ervaren en tot zegen mogen zijn. Wat is het altijd weer mooi en verrijkend om samen op te kunnen trekken, ervaringen, gedachtes en moeilijkheden met elkaar te kunnen delen en er voor elkaar te kunnen zijn. Van jongeren die geïnteresseerd zijn in zending en theologie, met wie met name Caio sturende gesprekken heeft, tot gezinnetjes om ons heen die nadenken over adoptie, bezig zijn met een adoptieproces of al geadopteerd hebben en met wie we ervaringen uitwisselen, een stuk van ons hart delen en voor elkaar kunnen bidden. Het ondersteunen van andere zendelingen om ons heen, zij het door hulp bij het schrijven van nieuwsbrieven, een financiële gift, of er gewoonweg voor ze zijn middenin hun cultuurschok en het wennen in een nieuw land met nieuwe gewoontes en een nieuwe taal (dan komt ons Engels en ook mijn Duits regelmatig goed van pas!). Omzien naar mensen in nood om ons heen: het wekelijkse opsparen van recycle-afval voor meneer J. die elke week aan de deur komt met zijn grote, houten trekkar en vraagt of we nog wat voor hem hebben (hij kan dit afval inleveren bij het afvalstation en verdient daar wat geld mee); een voedselpakketje voor Dalete, de al wat oudere mevrouw die verderop langs de grote weg in haar zelfgemaakte hutje op straat woont en maar niet van haar drankverslaving afkomt; ons nu al jarenlange contact met en support voor Tauani en Patrick en hun 4 jonge kinderen, die elke maand weer knokken om hun hoofd boven water te houden en te voorzien in het minimale. Beiden hebben een heftig verleden, zonder enige vaste gezinsstructuur of goed voorbeeld. Een verleden vol geweld, verwaarlozing, verslaving, straatleven en armoede. Tauani was één van de tienermeisjes in ABBA´s opvanghuis voor meiden waar wij in 2009 een tijd lang gewerkt hebben! Ze was toen 15 jaar, inmiddels is ze 30 en ik heb haar in de afgelopen jaren met zekere regelmaat van dichtbij mogen begeleiden. Onze oudste jongens zijn bijna even oud en speelden al als peutertjes samen hier in huis, terwijl Tauani bij mij op de bank haar hart luchtte. We hebben al heel wat uurtjes van praten, lachen, huilen en bidden erop zitten samen!

Tauani en ik 15 jaar geleden in het opvanghuis voor meisjes. En onze oudste jongens toen ze 1 jaar waren en nu als 9-jarigen!

Er zijn zoveel manieren, momenten en kansen die God ons geeft om Zijn liefde uit te delen wanneer we onszelf beschikbaar stellen! En het mooie hiervan is dat dit overal kan, of je nu in Nederland woont of hier in Brazilië… De plek maakt niet veel uit, de beschikbaarheid van je hart, je handen, voeten, woorden, je tijd en energie, daar gaat het om! Dat is wat de Heer van ons vraagt. Licht, zout, als heldere sterren in een donkere nacht.

Dienen in een ander wijkcentrum

Een aantal weken geleden waren Caio en ik op bezoek bij een soortgelijk project als wijkcentrum De Zaaier, maar dan van onze gemeente hier. Gilberto en Cida, een al wat ouder echtpaar, zijn een paar jaar geleden gestart met een wekelijks programma voor kinderen uit een nabijgelegen krottenwijk en ze zitten nu in de fase waar wij als wijkcentrum De Zaaier zo´n 14 jaar geleden in zaten: zo´n 30 kids van allerlei leeftijden bij elkaar in een geïmproviseerde ruimte met vooralsnog een heel klein team en maar weinig financieel support. We waren uitgenodigd om wat te vertellen over zending en ons levensverhaal voor een groep van 25 kids. Het werd een hele leuke, luidruchtige middag! Een mooie kans om de kids aan het denken te zetten, maar ook een mogelijkheid om dit enthousiaste echtpaar met een hart van goud te kunnen bemoedigen en ervaringen uit te wisselen. Er is zoveel nood, zoveel werk te verzetten, zoveel kansen om Gods liefde uit te delen! We bidden dat God hun werk in die wijk zegent, dat we het mogen zien groeien en dat Hij zal voorzien in meer mensen & support voor dit wijkcentrum.

Ons gezinsleven

En temidden van dit alles is er ook ons drukke gezinsleven. Mikael en Ruth zijn inmiddels al 9 en 6 jaar en hebben elk hun eigen dagelijkse ritme met school, sport, huiswerk, vriendjes en onze uurtjes als gezin samen. Sinds het moment dat wij besloten om het adoptieproces te beginnen, was het voor ons duidelijk en een bewuste keuze dat ons gezin één van de grootste prioriteiten zou zijn in ons leven. Het vormen van een veilige thuisbasis, een plek van geborgenheid en liefde voor onze twee kids is iets dat van enorm belang is voor ons. En we wisten dat dit best wel eens intensief zou kunnen worden. We hebben tot nu toe nooit veel met jullie gedeeld over dit stuk van ons leven, maar we denken dat het nu een goed moment is om jullie wat meer hierover te vertellen, want een groot deel van onze tijd, energie, kracht en toewijding gaat naar ons gezinsleven. We zitten in een intensieve fase wat betreft de zorg voor Mikael en Ruth. Hun levensverhaal en de emotionele baggage die ze met zich mee dragen, brengen specifieke situaties en uitdagingen met zich mee waar we in ons dagelijks leven samen met regelmaat tegenaan lopen en die veel van onze beslissingen en onderlinge relaties beïnvloeden. In deze zin brengt adoptie een stel unieke issues met zich mee die we onder ogen moeten zien en waar we mee moeten leren omgaan. Dit is niet altijd makkelijk, alhoewel het ook zorgt voor hele kostbare, verrijkende momenten samen. Met name Mikael worstelt regelmatig met de consequenties van trauma dat hij met zich meedraagt. Hij is een hele gevoelige jongen die al heel goed verder denkt en dan met een hoop emoties, vragen en onrust zit. Gelukkig hebben we een open dialoog met hem kunnen opbouwen en praten we wanneer hij dat nodig heeft door over de dingen waar hij tegenaan loopt. We hebben hier in de afgelopen jaren ook wel goede begeleiding voor hem kunnen vinden. Met zijn ADHD diagnose is dit met zekere regelmaat ook nodig en we zijn de Heer dankbaar dat we tijd en middelen hebben om hierin te investeren en hem alle support te kunnen geven. Sinds een paar maanden zijn we ook een evaluatieproces begonnen voor Ruth met een neuropsycholoog. Nu ze wat ouder wordt, beginnen we stukje bij beetje signalen te zien van wat zij met zich meedraagt en hoe ze in elkaar zit. We hopen in de komende maanden meer duidelijkheid te krijgen rondom haar ontwikkeling en specifieke behoeften. Je kunt je denk ik wel voorstellen dat dit alles ons best heel wat tijd, energie en emoties kost, ook als ouders. Je wilt als ouders je kinderen zo graag beschermen tegen van alles, hun problemen voor ze oplossen en ze lekker in hun vel zien zitten. Maar dit hebben we niet altijd in de hand, we leren dat veel buiten onze controle ligt en dat we ook hierin afhankelijk zijn van de Heer en Zijn leiding en werken. Elke keer als ik een moment heb dat het me allemaal zwaar valt, dan herinner ik mezelf weer aan de kostbare waarheid dat Hij veel meer van hen houdt dan ik dat doe, ze veel beter kent dan ik dat doe en dat Hij hun leven in Zijn hand heeft en daar iets moois mee van plan is. Wat een troost is dat! Wat kan het ouderschap ons dan nederig maken en ons iedere keer weer wijzen op Zijn genade die genoeg is voor mij, maar ook voor mijn kinderen. Bidt dat de Heer ons steeds opnieuw kracht, liefde, wijsheid en geduld schenkt voor de behoeftes, situaties en uitdagingen van elke dag! We zijn de Heer zo dankbaar voor onze twee kostbare schatten en het is ons gebed dat ze zich mogen ontwikkelen op hun eigen unieke manier, elk met zijn eigen persoonlijkheid, verhaal, talenten en capaciteiten; dat ze in alles de Heer zullen volgen en ze mogen uitgroeien tot die personen die Hij bedoeld heeft, met hun unieke verhaal en Zijn doeleinde voor ogen.

We zijn dankbaar voor jullie gebed, ondersteuning en betrokkenheid!

Gods zegen, lieve groetjes,

Caio, Dorothee, Mikael & Ruth

In januari was oma uit Nederland weer een paar weken bij ons op bezoek en dat was natuurlijk genieten!

Kiekjes van wijkcentrum De Zaaier en het stafteam.

Terugblik 2023

Een nieuw huis, een nieuw jaar en nieuwe uitdagingen

april 27, 2022oktober 13, 2022 Dorothee Peres

We wonen inmiddels alweer ruim drie maanden in ons nieuwe huis en voelen ons hier nu al goed thuis. We hebben een hele drukke, chaotische paar maanden achter de rug met de verbouwing en het inrichten, verven en opknappen van ons huis. Inmiddels is de verbouwing binnenshuis af. Er moet hier en daar nog een deur, plint en muur geverfd worden en er ontbreken nog wat finishing touches, maar het voelt nu wel al echt meer af. Buitenhuis is er nog een hele hoop te doen! De buitenkant van het huis is jarenlang verwaarloosd en het wordt een lange termijn plan om dat stukje bij beetje helemaal op te knappen. Echt klaar zijn we dus nog lang niet ;0) Maar wat genieten we van de ruimte, de achtertuin en een licht, open huis, allemaal zo anders dan ons vorige plekje.

We zijn de Heer zo dankbaar dat deze verhuizing mogelijk was en we hopen dat we er met de tijd een fijne plek van kunnen maken niet alleen voor ons eigen gezin, maar ook voor anderen om ons heen. Wat is er nu mooier dan je eigen plek, leven en tijd te mogen delen met anderen en waardevolle momenten en relaties op te bouwen door middel van een gedeelde maaltijd, gastvrijheid en een goed gesprek?! Dit is echt iets dat ons hart heeft. Ik denk dat wanneer God ons iets geeft, dit altijd met de intentie is om het ook weer verder te geven, uit te delen en zo tot zegen te zijn voor anderen. Zo willen we graag kijken naar dit nieuwe thuis dat we van Hem gekregen hebben.

Vooruitgang in de achtertuin: zwembad weg, gras erin. De jongens hebben hard gewerkt!

Middenin deze drukke periode hebben we ook nog mogen genieten van oma die in januari voor een maand hier naartoe kwam vanuit Nederland. Nu Joseline, mijn jongere zus, in een andere staat van Brazilië woont, een heel eind verderop, verdelen we de tijd met oma onder elkaar en zodoende hadden wij zo´n twee kostbare weken met oma hier in São Paulo. We hebben genoten van de tijd samen, het spelen met oma, samen naar het strand en natuurlijk ging oma ook hier en daar nog even meehelpen met het opknappen van het huis.

Begin februari begon hier het nieuwe schooljaar en daarmee begint voor ons ook altijd weer het normale dagritme qua werk & ministry. Mikael is begonnen aan groep 5 en Ruth zit nu in groep 1. Ze gaan allebei met heel veel plezier naar school, iets waar we erg dankbaar voor zijn, en kunnen dat nu lopend doen, want we wonen in dezelfde straat als de school, lekker praktisch dus! Mikael kan inmiddels aardig lezen, maar hij geeft duidelijk de voorkeur aan rekenen. Hij is een hele sportieve jongen en geniet van zijn wekelijkse zaalvoetbal en jiu jitsu lessen. In het weekend is hij regelmatig te vinden op een indoor skatebaan samen met papa.

Ruth is dol op kleien en waterverven, maar het allerliefste speelt ze met haar grote broer. Ze houdt heel erg van muziek en vindt elk instrument waar ze maar aan kan komen reuze interessant. Op zondagochtend is ze altijd helemaal in haar sas dat we naar de dienst in de gemeente gaan, want daar staat een “echte piano” in de gang waar ze dan op mag spelen, het hoogtepunt van haar week!

Begin februari ging ook het programma van wijkcentrum De Zaaier weer van start. We zijn nu weer 4 dagen in de week open en werken met een vaste groep van zo´n 70 kinderen en tieners, verdeeld over een ochtend en middag groep. Op dinsdags ben ik altijd te vinden in het wijkcentrum, waar ik me momenteel vooral bezighoud met de bijlessen lezen & schrijven voor de jongste groep kinderen van 5-8 jaar. We hebben in het afgelopen half jaar samen hard gewerkt aan het leren van de klinkers, medeklinkers en eerste woordjes en het is leuk om hun voortuitgang te zien. Sinds een aantal weken hebben we er een nieuwe vrijwilligster bij in ons team, die zich specifiek richt op bijlessen voor de wat oudere kinderen tussen de 8 en 12 jaar. Heel fijn, want we merken dat ook veel van de al wat oudere kinderen en tieners flink moeite hebben of achterlopen qua alfabetisering. We hopen dat we zo stukje bij beetje samen alle kinderen en tieners extra ondersteuning kunnen bieden waar dat nodig blijkt te zijn.

Operatie schoolmateriaal: In februari, aan het begin van het nieuwe schooljaar, hebben we alle kinderen & tieners weer kunnen voorzien van een tasje met basic schoolspullen.

Operatie Schoolmateriaal 2022

Caio is ondertussen druk met al zijn verschillende taken en verantwoordelijkheden op het gebied van studie, schrijven en onderwijs. Vanuit onze nieuwe gemeente kwam al snel de uitnodiging aan hem om bijbelstudies voor te bereiden en bijbelse les te geven aan de jongeren (18+ groep). De jeugdvoorganger van de gemeente is een goeie vriend van Caio (ze hebben samen theologie gedaan en bovendien zijn hij en zijn vrouw de nieuwe eigenaren van ons oude huis) en het is heel leuk om te zien hoe ze samen optrekken, elkaar scherp houden en allebei hun gaven en talenten inzetten binnen deze gemeente en met name onder de jeugd. Caio geeft nu dus een hele serie bijbelstudies over ethiek in het oude testament en samen proberen we stukje bij beetje steeds meer connecties te maken en vriendschappen op te bouwen binnen deze voor ons nieuwe gemeente. Daarnaast wordt hij regelmatig uitgenodigd om te spreken in andere gemeentes, soms in de zondagse dienst, andere keren een (kleine serie) bijbelstudie(s), soms ter plekke en soms ook wel via Zoom. Het is leuk om op deze manier verschillende gemeentes, kleine stukjes van Gods grote gemeente op verschillende plaatsen, een beetje te leren kennen; dit verruimt onze blik en zorgt voor leuke contacten en zegen over en weer. Soms gaan we als gezinnetje mee met papa en ook voor onze kinderen zijn dit mooie kansen om te zien hoe kleurrijk en veelzijdig Gods koninkrijk is.

Een paar maanden geleden al werd Caio benaderd vanuit drie verschillende christelijke boekuitgeverijen hier in Brazilië die interesse hebben in het publiceren van zijn werk. Inmiddels heeft hij een paar weken geleden zijn eerste contract getekend voor het schrijven van een boek over “onze ethische verantwoordelijkheid in het omzien naar de armen vanuit het perspectief van de offerdienst in Leviticus”. Het boek is gebaseerd op een vierdelige serie theologische lessen die hij eerder dit jaar mocht geven in een grote baptistengemeente hier in de stad. Hij staat nu dus voor de grote uitdaging om zijn eerste daadwerkelijke boek te schrijven! Hij is in gesprek met een tweede uitgeverij die hem graag als één van hun “vaste” auteurs wil hebben, wat echt gaat om een meer lange termijn plan, maar hij moet even goed kijken wat haalbaar is en een concrete planning maken. Er zitten tenslotte maar 24 uur in een dag! We zijn benieuwd hoe dit zich verder zal ontwikkelen en hij is erg blij met deze mooie kansen om zijn steentje bij te dragen.

Wij hopen in juli voor een maand op verlof te komen naar Nederland en daar zien we al erg naar uit! Mocht je het leuk vinden ons te ontmoeten of uit te nodigen om wat over ons werk & leven in Brazilië te vertellen in je gemeente, jeugdgroep, huiskring etc., neem gerust contact met ons op (email: dot_wop@hotmail.com), dit vinden we altijd erg leuk! We hopen velen van jullie dan te zien!

Lieve groetjes uit São Paulo!

Logeren bij Joseline & Bruno (zus & zwager) in het binnenland van Brazilië!

Hectische tijden

december 31, 2021april 27, 2022 Dorothee Peres

Nog net op de valreep van het nieuwe jaar delen we graag weer een update met jullie. We zitten momenteel middenin een hele drukke, chaotische tijd in verband met onze verhuizing en verbouwing van het nieuwe huis. Midden november zijn we vertrokken uit ons oude huis en hebben we de sleutels aan de nieuwe eigenaars (vrienden van ons) overhandigd om vervolgens tijdelijk in te trekken bij Caio´s ouders die een kwartiertje rijden verderop wonen. We hebben al onze spullen en meubels opgeslagen in ons nieuwe huis en zijn ondertussen al ruim 8 weken druk aan het werk met de verbouwing van het huis. Er komt een hele hoop bij kijken en het werk vlot niet altijd precies zoals we zouden willen, het is een hele uitdaging en we moeten lange adem hebben. We zijn nu zover dat het einde van de verbouwing binnenshuis in zicht is, daarna volgt er nog heel wat werk aan de buitenkant en in de achtertuin.

Verhuisdag

Verbouwing

We hadden eigenlijk gepland om met de kerstdagen nog bij Caio´s ouders te verblijven, maar toen Caio´s broer ineens positief testte voor Corona, vielen alle plannen in het water en hebben we besloten om een aantal dagen in quarantaine te verblijven, wat inhield dat we ineens halsoverkop naar een half-af huis verhuisden! We wonen nu al een klein weekje in ons nieuwe huis en het bevalt ons goed, ook al zitten we nog wel tijdelijk een beetje in de troep. Stukje bij beetje wordt het steeds meer ons nieuwe thuis. Onze Kerst voelde dit jaar dus wel een beetje vreemd: in quarantaine, zonder familie en in een half-af huis. Maar we hebben er met z´n viertjes gewoon maar geprobeerd wat van te maken. We hopen dat jullie, ondanks de Corona perikelen en beperkende maatregelen, toch ook fijne feestdagen gehad hebben!

Bij opa & oma thuis…

Ons nieuwe thuis, nu nog half af…

Temidden van al deze drukte is Caio in november ook nog op reis geweest naar Amerika. De reis ging uiteindelijk echt door en hij heeft een hele goede tijd gehad! Hij was ruim 10 dagen in Amerika om twee verschillende theologische conferenties bij te wonen en drie academische papers te presenteren. Hier volgt zijn verhaal over deze impactvolle dagen:

Een cyclus van vrijgevigheid, dankbaarheid en nederigheid

Ik bad en huilde, zittend op een steen ergens middenin Texas, terwijl ik God dankte en probeerde om de unieke ervaring die ik net achter de rug had op deze plek in Gods aanwezigheid in het juiste perspectief te plaatsen.

Als mij wordt gevraagd wat ik precies doe qua werk, is het nog steeds niet makkelijk om een kort, eenvoudig antwoord te geven. Op veel momenten ben ik meer bezig met de hulpverlening aan kinderen en jongeren in risicosituaties en sociale kwetsbaarheid. Soms door rechtstreeks met kinderen en tieners te werken en soms door het studeren en schrijven over onderwerpen die verband houden met dit werk. Op andere momenten wijd ik me meer aan academisch onderzoek en het produceren van theologisch materiaal. Soms voor de theologische academie en soms voor de christelijke kerk. Deze dubbele focus weerhoudt mij ervan om een “carrière” op te bouwen op een van deze twee werkterreinen. Het gevolg hiervan is dat ik soms het gevoel heb dat ik aan de rand loop, zowel als zendeling en als academicus. Hoewel ik weet dat mijn zendingservaring van fundamenteel belang is voor wat ik academisch doe, heb ik soms het gevoel dat deze dubbele focus me ervan weerhoudt om op beide gebieden effectiever te zijn.

Toen ik begin 2021 aan de slag ging met het plan om deel te nemen aan de twee theologische conferenties in de VS, wist ik dat de kans maar erg klein was dat het ook daadwerkelijk allemaal door zou gaan. Er waren zoveel factoren die roet in het eten zouden kunnen gooien, zoveel details die ik niet zelf in de hand had, maar stukje bij beetje zag ik God alle deuren openen en kon ik op 15 november dan echt het vliegtuig pakken richting Dallas, ik kon het maar amper geloven!

Ik presenteerde een paper tijdens de conferentie van de Evangelical Theological Society en twee papers tijdens de grotere conferentie van de Society of Biblical Literature. De drie papers werden zeer goed ontvangen. Over twee van de papers kreeg ik als advies van andere academici die ook hun werk presenteerden, om mijn onderzoek te publiceren in tijdschriften waarvan zij redacteur zijn. Dat alleen al zou voor mij reden zijn om deze reis als een groot succes te zien, als een bevestiging van mijn academische capaciteiten en de waarde van mijn bijdrage aan de academische wereld. Maar dit is maar een klein deel van het belang van deze reis voor mij, als academicus, maar ook als zendeling.

Door deel te nemen aan deze conferenties kreeg ik de kans om veel mensen te ontmoeten wiens werk ik bewonder en om goede gesprekken te voeren met een paar specifieke mensen die me in de afgelopen jaren hebben geholpen, uitgedaagd en begeleid in mijn avontuur in het academische wereldje. Op meerdere momenten toonden mensen niet alleen interesse en bewondering voor mijn academische werk, maar misschien nog meer voor mijn betrokkenheid bij kinderen en tieners in kwetsbare situaties in Brazilië. Toen ik het had over deze dubbele roeping van mij, kreeg ik meerdere keren als antwoord: “Dus jij bent bezig met wat werkelijk belangrijk is”. Ik heb mijn ervaring in zending altijd erkend als een onderscheidende basis voor mijn academisch onderzoek en schrijven. Maar om dit te horen van andere academici was voor mij echt een bevestiging dat ik op het juiste pad zit, ook al betekent dat misschien dat ik geen volwaardige academicus of volwaardige zendeling ben. Deze reis is voor mij een hele markante ervaring geworden vol richtinggevende bevestiging van God voor mijn enigzins ongewone werkterrein. Ik vind het nog steeds lastig om precies uit te leggen wat ik doe, maar ik weet dat ik bezig ben met datgene wat God wil dat ik doe.

Op dat moment, terwijl ik op die steen zat te bidden en dit alles overdacht, gebeurde er iets op een meer persoonlijk, intiemer niveau in mij. Om te komen waar ik academisch gezien nu ben, met een masterdiploma in Nederland, gepubliceerde artikelen, gepresenteerde onderzoeken en deze reis naar de VS, had ik de hulp en vrijgevigheid van veel mensen nodig. Ik bedacht me al biddend en ontroerd dat, om hier te kunnen zijn, het nodig was dat Dorothee een heel aantal dagen voor de kinderen zorgde zonder mij, veel mensen ons financieel ondersteunden, enkele vrienden mij met praktische dingen hielpen en een organisatie mijn reis- en verblijfskosten betaalde. Zoveel collectieve inspanning zodat ik hier nu aanwezig kon zijn. Waarom ik? Waarom hecht iemand er belang aan wat ik doe? Ik heb al deze hulp nodig om mijn academische werk uit te kunnen voeren, juist omdat ik naast dit werk ook een roeping heb binnen zending. Anders zou ik kunnen proberen een academische carrière na te streven waarin al deze activiteiten een deel van mijn betaalde werk zouden zijn, zonder afhankelijk te zijn van iemands hulp. Ik voel me vaak schuldig omdat ik weet dat ik voor het vervullen van deze academische roeping de steun en vrijgevigheid van zo veel mensen nodig heb. Maar deze reis, en specifiek dit moment van gebed, gaf me ineens een ander perspectief.

Ik realiseerde me dat het feit dat ik zendeling ben, naast academicus, niet alleen veel van de onderwerpen en perspectieven bepaalt die ik in mijn onderzoek en schrijven aanhoud. Maar in feite zorgt het zendeling-zijn (waardoor mijn academische inspanningen volledig afhankelijk zijn van de vrijgevigheid van mensen) ervoor dat ik een houding van dankbaarheid en nederigheid ervaar in mijn leven en in het bijzonder wat betreft mijn academische activiteiten. Deze houding van dankbaarheid en nederigheid markeert op zijn beurt mijn onderzoeken en schrijven op een manier die, evenals mijn ervaring met kinderen en tieners in nood, de inhoud die ik produceer anders en interessant maakt. Terwijl mijn ego vaak verlangt naar financiële onafhankelijkheid om mijn academische werk te doen, verlangde ik op dat moment van gebed juist naar het leven zoals ik dat nu heb. Wat ik me op dat moment realiseerde was niet eens hoezeer deze afhankelijke manier van leven mijn academische werk anders en interessant maakt; nee, ik realiseerde me dat deze afhankelijke manier van leven mij de persoon maakt die ik ben en die God wil dat ik ben. Terugkijkend op mijn leven, besefte ik dat, hoe moeilijk het soms ook is om afhankelijk te zijn van de vrijgevigheid van zoveel mensen om te doen wat ik doe, ik dit niet wil opgeven; Ik wil niet opgeven wat me dwingt om dankbaar en nederig te zijn, erkennend dat niets wat ik heb of doe mijn verdienste is, maar eerder een gemeenschapsprestatie van het Lichaam van Christus waar ik deel van uitmaak en dat me ondersteunt. Wat bijzonder en betekenisvol om mezelf en mijn werk te mogen zien in het licht van deze cyclus van vrijgevigheid, genade, dankbaarheid en nederigheid. Hem zij alle glorie!

En zo komen we alweer aan het einde van een bewogen jaar! Wat is de tijd gevlogen en wat is er veel gebeurd. We zijn de Heer dankbaar voor Zijn zorg, bescherming en aanwezigheid in ons leven, voor gezondheid, voor ons gezinnetje, voor familie & vrienden, voor jullie trouwe ondersteuning en gebeden, voor ons werk, onze nieuwe gemeente en ons nieuwe thuis hier in São Paulo!

We wensen jullie een fijne jaarwisseling en een rijk gezegend 2022!

Lieve groetjes uit een zomers São Paulo!