Terwijl ik nog snel de laatste dingen klaarzet, hoor ik drukke stemmen en een heel aantal voetjes die de trap afgestormd komen. Je moet weten dat het wijkcentrum een groot huis is met drie verdiepingen. De grote, gezamelijke ruimte waar we met z´n allen elke dag beginnen met ontbijt is helemaal bovenin, maar de ruimte waar ik lesgeef aan de kids is op de onderste verdieping. We lopen dus heel wat trappen op en af op een dag! Het groepje 7- en 8-jarigen komt de ruimte ingerend: “Tante, wat gaan we vandaag maken?” is de eerste vraag. Het is donderdagochtend en dat betekent knutselochtend! Sinds begin dit jaar geef ik niet alleen bijbelles aan het groepje 7 en 8 jarigen, maar ben ik ook verantwoordelijk voor de knutselochtend, iets waar ik echt van kan genieten! Wie mij een beetje kent, weet dat ik erg ervan houd om creatief bezig te zijn en als kind al heel wat af knutselde, deze nieuwe taak is me dus echt op het lijf geschreven! Elke week bedenk ik weer wat leuks om samen met de kids te maken: van armbandjes, tot papieren bekerdiertjes; van kliederen met verf en zoutdeeg, tot het in elkaar zetten van een heuze, papieren luchtballon. Wat is het leuk om ze creatief bezig te zien, ieder met z´n eigen talent, verbeeldingskracht en voorkeur! Ik heb de afgelopen tijd gemerkt dat knutselen echt een leuke, laagdrempelige manier is om kinderen van alles te kunnen leren en hun ontwikkeling op verschillende vlakken te kunnen stimuleren. Het gaat veel verder dan alleen maar de basic kleur, knip en plak- vaardigheden; het is een manier om te werken aan zelfvertrouwen, uniciteit, uiten van emoties, ontwikkeling van creativiteit & fantasie, fijne motoriek, logisch nadenken, oplossen van problemen waar je tegenaan loopt, volharden en geduld oefenen, samenwerken met anderen en nog veel meer!
Een van de jongens in mijn groep, Enzo van 8, reageerde tot een paar weken geleden elke week als ik het voorbeeldwerkje liet zien en er uitleg bij gaf, met dezelfde zin: “Nou, dat ga ik niet maken hoor, tante! Dat vind ik maar niks!” Ik had al heel snel door dat zijn reactie voortkwam uit een gebrek aan zelfvertrouwen, angst om te falen en de overtuiging dat hij het niet kon. Elke week opnieuw ging ik naast hem zitten, liet hem alle stappen nog een keer zien, bemoedigde hem en zette hem aan het werk. Wanneer hij gefrustreerd raakte en iets niet goed lukte, hielp ik hem en deden we het samen. Stukje bij beetje zag ik Enzo´s houding en reacties veranderen! Hij ontdekte wat ik allang wist: hij kon het best! Sterker nog, Enzo is een hele creatieve jongen die erg houdt van kleuren en verven en daar heel goed in is. Aan het einde van de ochtend laat hij me nu vaak trots als een pauw zijn werkje zien: “Kijk, tante, hij is af!” met een stralende glimlach… Je ziet hoe een simpel compliment, een bemoedigende houding en het feit dat ik in hem geloof zijn zelfvertrouwen doet groeien en dat is mooi! Maar ik weet ook dat dit dingen zijn die hij thuis niet krijgt en dat is verdrietig om te zien. Wat kan het dan soms eenvoudig zijn om tot zegen te zijn en ook op deze manier een stukje van Gods liefde en zorg uit te delen.
Elkaars voeten wassen tijdens het Paasverhaal: een bijzondere ochtend!
Opknapbeurt wijkcentrum de zaaier
We zijn inmiddels alweer een heel eindje onderweg in dit nieuwe werkjaar en het wijkcentrum draait op volle toeren. We hebben een groep van zo´n 65 kinderen & tieners en met een groot team en meerdere verschillende talenten en specialiteiten kunnen we heel wat werk verzetten samen en daar genieten we van. Wat een zegen om zo samen God te mogen dienen en de kids lief te mogen hebben. Iets waar we in ons dagelijkse werk helaas niet aan toekomen is het onderhouden en opknappen van de fysieke structuur en ruimtes van wijkcentrum De Zaaier. Het huis is pakweg 10 jaar geleden voor het laatst geverfd en opgeknapt. Je kunt je voorstellen dat na al deze jaren met dagelijks tientallen kids over de vloer, het huis nu hard toe is aan een flinke opknapbeurt! We zijn aan het overleggen met een kundige vakman (dezelfde die ook ons nieuwe huis heeft verbouwd en opgeknapt) die binnenkort beschikbaar is en hopen dat hij een heel aantal klussen voor zijn rekening kan nemen. Van het opknappen van de wc´s, herstellen van grote scheuren in de muren, gedeeltelijk nieuwe vloeren, tot problemen met elektriciteit en al het schilderwerk… het is een hele klus! Ondertussen ben ik zelf al begonnen met het stukje bij beetje schilderen en opknappen van de ruimte op de onderste verdieping die ik gebruik met de jonge kids. Ik hou heel erg van verven, decoratie en organisatie van ruimtes, dus in de paar korte uurtjes per week die ik beschikbaar heb hiervoor, vind je mij in ouwe verfkleding druk bezig. Ik hoop de verdieping zo in te delen dat er ruimte is voor een grote speelhoek, een creatieve knutselhoek, een lees- en bijleshoek en voldoende ruimte voor een kring stoelen om bijbelclub te kunnen geven. Je kunt je voorstellen dat deze grote opknapbeurt best heel wat gaat kosten en op dit moment heeft het wijkcentrum wel een kleine buffer, maar dat is niet voldoende voor alle kosten die dit project met zich meebrengt. Bid dat de Heer zal voorzien in datgene wat we nodig hebben voor het onderhoud van het wijkcentrum. Voor de ruimte die ik aan het opknappen ben, hopen we een grote plankenkast met deuren en slot aan te schaffen om speelgoed in te kunnen bewaren en een nieuwe set stevige tafels en stoeltjes voor de knutselhoek. Daarnaast hoop ik stukje bij beetje goeie kwaliteit, educatief en creatief speelgoed aan te schaffen, want wat we nu hebben is oud, gedoneerd speelgoed waarvan veel kapot is of niet meer compleet. Mocht je zelf graag wat willen bijdragen, vermeld dan bij het overmaken van een gift (meer info hier) dat deze bedoeld is voor onderhoud & verbouwing van wijkcentrum De Zaaier.
Een deel van de ruimte op de onderste verdieping vóór de opknapbeurt…
Opknappen en verven… langzaam komt er schot in!
Huisgroep voor jonge gezinnen
Begin vorig jaar deelden we met jullie dat we gestart waren met een huisgroep voor jonge gezinnen bij ons thuis, gelinkt aan de grote baptistengemeente waar we nu alweer ruim twee jaar lid van zijn. Deze huisgroep heeft zich het afgelopen jaar heel leuk verder ontwikkeld en we hebben een aantal mooie vriendschappen op kunnen bouwen. We komen nog altijd met veel plezier elke twee weken samen hier bij ons thuis en er is dan altijd een gedeelde maaltijd en bijbelstudie. Caio verzorgt de inleidingen en we hebben al een hoop fijne, verdiepende gesprekken gehad in de afgelopen anderhalf jaar. We hebben samen Filippenzen en Ruth bestudeerd en zijn nu bezig met Jakobus. Ook de kids genieten van de ochtenden samen en bouwen op deze manier echt een band op, dat is erg leuk om te zien!
Gods liefde uitdelen
En zo zijn er wel meer contacten en vriendschappen met verschillende mensen en gezinnetjes om ons heen die de Heer op ons pad brengt die zich in het afgelopen jaar langzaam verder ontwikkelen en waarin we zegen ervaren en tot zegen mogen zijn. Wat is het altijd weer mooi en verrijkend om samen op te kunnen trekken, ervaringen, gedachtes en moeilijkheden met elkaar te kunnen delen en er voor elkaar te kunnen zijn. Van jongeren die geïnteresseerd zijn in zending en theologie, met wie met name Caio sturende gesprekken heeft, tot gezinnetjes om ons heen die nadenken over adoptie, bezig zijn met een adoptieproces of al geadopteerd hebben en met wie we ervaringen uitwisselen, een stuk van ons hart delen en voor elkaar kunnen bidden. Het ondersteunen van andere zendelingen om ons heen, zij het door hulp bij het schrijven van nieuwsbrieven, een financiële gift, of er gewoonweg voor ze zijn middenin hun cultuurschok en het wennen in een nieuw land met nieuwe gewoontes en een nieuwe taal (dan komt ons Engels en ook mijn Duits regelmatig goed van pas!). Omzien naar mensen in nood om ons heen: het wekelijkse opsparen van recycle-afval voor meneer J. die elke week aan de deur komt met zijn grote, houten trekkar en vraagt of we nog wat voor hem hebben (hij kan dit afval inleveren bij het afvalstation en verdient daar wat geld mee); een voedselpakketje voor Dalete, de al wat oudere mevrouw die verderop langs de grote weg in haar zelfgemaakte hutje op straat woont en maar niet van haar drankverslaving afkomt; ons nu al jarenlange contact met en support voor Tauani en Patrick en hun 4 jonge kinderen, die elke maand weer knokken om hun hoofd boven water te houden en te voorzien in het minimale. Beiden hebben een heftig verleden, zonder enige vaste gezinsstructuur of goed voorbeeld. Een verleden vol geweld, verwaarlozing, verslaving, straatleven en armoede. Tauani was één van de tienermeisjes in ABBA´s opvanghuis voor meiden waar wij in 2009 een tijd lang gewerkt hebben! Ze was toen 15 jaar, inmiddels is ze 30 en ik heb haar in de afgelopen jaren met zekere regelmaat van dichtbij mogen begeleiden. Onze oudste jongens zijn bijna even oud en speelden al als peutertjes samen hier in huis, terwijl Tauani bij mij op de bank haar hart luchtte. We hebben al heel wat uurtjes van praten, lachen, huilen en bidden erop zitten samen!
Tauani en ik 15 jaar geleden in het opvanghuis voor meisjes. En onze oudste jongens toen ze 1 jaar waren en nu als 9-jarigen!
Er zijn zoveel manieren, momenten en kansen die God ons geeft om Zijn liefde uit te delen wanneer we onszelf beschikbaar stellen! En het mooie hiervan is dat dit overal kan, of je nu in Nederland woont of hier in Brazilië… De plek maakt niet veel uit, de beschikbaarheid van je hart, je handen, voeten, woorden, je tijd en energie, daar gaat het om! Dat is wat de Heer van ons vraagt. Licht, zout, als heldere sterren in een donkere nacht.
Dienen in een ander wijkcentrum
Een aantal weken geleden waren Caio en ik op bezoek bij een soortgelijk project als wijkcentrum De Zaaier, maar dan van onze gemeente hier. Gilberto en Cida, een al wat ouder echtpaar, zijn een paar jaar geleden gestart met een wekelijks programma voor kinderen uit een nabijgelegen krottenwijk en ze zitten nu in de fase waar wij als wijkcentrum De Zaaier zo´n 14 jaar geleden in zaten: zo´n 30 kids van allerlei leeftijden bij elkaar in een geïmproviseerde ruimte met vooralsnog een heel klein team en maar weinig financieel support. We waren uitgenodigd om wat te vertellen over zending en ons levensverhaal voor een groep van 25 kids. Het werd een hele leuke, luidruchtige middag! Een mooie kans om de kids aan het denken te zetten, maar ook een mogelijkheid om dit enthousiaste echtpaar met een hart van goud te kunnen bemoedigen en ervaringen uit te wisselen. Er is zoveel nood, zoveel werk te verzetten, zoveel kansen om Gods liefde uit te delen! We bidden dat God hun werk in die wijk zegent, dat we het mogen zien groeien en dat Hij zal voorzien in meer mensen & support voor dit wijkcentrum.
Ons gezinsleven
En temidden van dit alles is er ook ons drukke gezinsleven. Mikael en Ruth zijn inmiddels al 9 en 6 jaar en hebben elk hun eigen dagelijkse ritme met school, sport, huiswerk, vriendjes en onze uurtjes als gezin samen. Sinds het moment dat wij besloten om het adoptieproces te beginnen, was het voor ons duidelijk en een bewuste keuze dat ons gezin één van de grootste prioriteiten zou zijn in ons leven. Het vormen van een veilige thuisbasis, een plek van geborgenheid en liefde voor onze twee kids is iets dat van enorm belang is voor ons. En we wisten dat dit best wel eens intensief zou kunnen worden. We hebben tot nu toe nooit veel met jullie gedeeld over dit stuk van ons leven, maar we denken dat het nu een goed moment is om jullie wat meer hierover te vertellen, want een groot deel van onze tijd, energie, kracht en toewijding gaat naar ons gezinsleven. We zitten in een intensieve fase wat betreft de zorg voor Mikael en Ruth. Hun levensverhaal en de emotionele baggage die ze met zich mee dragen, brengen specifieke situaties en uitdagingen met zich mee waar we in ons dagelijks leven samen met regelmaat tegenaan lopen en die veel van onze beslissingen en onderlinge relaties beïnvloeden. In deze zin brengt adoptie een stel unieke issues met zich mee die we onder ogen moeten zien en waar we mee moeten leren omgaan. Dit is niet altijd makkelijk, alhoewel het ook zorgt voor hele kostbare, verrijkende momenten samen. Met name Mikael worstelt regelmatig met de consequenties van trauma dat hij met zich meedraagt. Hij is een hele gevoelige jongen die al heel goed verder denkt en dan met een hoop emoties, vragen en onrust zit. Gelukkig hebben we een open dialoog met hem kunnen opbouwen en praten we wanneer hij dat nodig heeft door over de dingen waar hij tegenaan loopt. We hebben hier in de afgelopen jaren ook wel goede begeleiding voor hem kunnen vinden. Met zijn ADHD diagnose is dit met zekere regelmaat ook nodig en we zijn de Heer dankbaar dat we tijd en middelen hebben om hierin te investeren en hem alle support te kunnen geven. Sinds een paar maanden zijn we ook een evaluatieproces begonnen voor Ruth met een neuropsycholoog. Nu ze wat ouder wordt, beginnen we stukje bij beetje signalen te zien van wat zij met zich meedraagt en hoe ze in elkaar zit. We hopen in de komende maanden meer duidelijkheid te krijgen rondom haar ontwikkeling en specifieke behoeften. Je kunt je denk ik wel voorstellen dat dit alles ons best heel wat tijd, energie en emoties kost, ook als ouders. Je wilt als ouders je kinderen zo graag beschermen tegen van alles, hun problemen voor ze oplossen en ze lekker in hun vel zien zitten. Maar dit hebben we niet altijd in de hand, we leren dat veel buiten onze controle ligt en dat we ook hierin afhankelijk zijn van de Heer en Zijn leiding en werken. Elke keer als ik een moment heb dat het me allemaal zwaar valt, dan herinner ik mezelf weer aan de kostbare waarheid dat Hij veel meer van hen houdt dan ik dat doe, ze veel beter kent dan ik dat doe en dat Hij hun leven in Zijn hand heeft en daar iets moois mee van plan is. Wat een troost is dat! Wat kan het ouderschap ons dan nederig maken en ons iedere keer weer wijzen op Zijn genade die genoeg is voor mij, maar ook voor mijn kinderen. Bidt dat de Heer ons steeds opnieuw kracht, liefde, wijsheid en geduld schenkt voor de behoeftes, situaties en uitdagingen van elke dag! We zijn de Heer zo dankbaar voor onze twee kostbare schatten en het is ons gebed dat ze zich mogen ontwikkelen op hun eigen unieke manier, elk met zijn eigen persoonlijkheid, verhaal, talenten en capaciteiten; dat ze in alles de Heer zullen volgen en ze mogen uitgroeien tot die personen die Hij bedoeld heeft, met hun unieke verhaal en Zijn doeleinde voor ogen.
We zijn dankbaar voor jullie gebed, ondersteuning en betrokkenheid!
Gods zegen, lieve groetjes,
Caio, Dorothee, Mikael & Ruth
In januari was oma uit Nederland weer een paar weken bij ons op bezoek en dat was natuurlijk genieten!
Kiekjes van wijkcentrum De Zaaier en het stafteam.
Living Transformation 